Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. ΟΠΟΥ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΝΙΚΑ ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ                      

   Είμαι σε μια γκαλερί (θε μου βοήθα να εξιστορήσω).Πήγα για την έκθεση αλλά και για τα κορίτσια. Βρήκα και μερικούς γνωστούς μου. Πρόσεξα πως η καλύτερη ζωγραφιά βρισκόταν δίπλα στην χειρότερη και μπροστά τους μια όμορφη κοπέλα. Πήρα το θάρρος και πλησίασα.

-Ποιο σας αρέσει περισσότερο;

-Δεν…δεν ξέρω..

Μου φάνηκε άσχετη. Παίρνω λοιπόν φόρα κι αρχίζω να αναλύω. Εξηγούσα για Κανά πεντάλεπτο ώσπου πολύ κοντά μου άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει.

-Ναι αλλά δεν μας είπες ποιο σ αρέσει. 

Πίστεψα πως ήταν φίλος της κι έκρυψα τον θυμό μου.

-Κοιτάξτε είπα, αντικειμενικά…

-Όχι αντικειμενικά, υποκειμενικά σε θέλω.

Δεν μου άρεσε ο ενικός του κι η φάτσα του ήταν συνηθισμένη.     

 Ρωτάω. "Είστε μαζί;"

-Όχι λέει η κοπέλα.

-Τότε ,γυρνάω σ αυτόν, ‘’μας αφήνετε; Έχουμε μια συζήτηση…’’

Αυτός γυρνάει στην κοπέλα "Σας ενοχλώ;" Κι αυτή με απάθεια "Όχι".

-Λοιπόν φίλε μου;…Είπε.

Τώρα είχα θυμώσει και με τους δυο. 

-Γεια σας μουρμούρισα κι έκανα να φύγω. 

Το χέρι του ακούμπησε με θράσος τον ώμο μου.

«Σε παρακαλώ μη φεύγεις».Με εκνεύρισε η διαχυτικότητα του αλλά με ακούμπησε όπως θα μ ακουμπούσε ο αδερφός μου. Κάθισα.                                            

 -Λοιπόν παιδια, ειπε, ο πιο σοβαρός λόγος για τον οποίο στεκομαστε εδω και συζηταμε ειναι η ομορφια της κοπελας,ε; Ας φερουμε λοιπον την αιτια στην επιφανεια κι ας την μετατρεψουμε σε παιχνιδι.

-Τι εννοειτε; Ρωτησα εγω. Εγω που διατηρουσα τον θυμο μου απο κεκτημενη ταχυτητα και δεν ηξερα τι να τον κανω. Τελικα θυμωσα και με τον εαυτο μου και προσπαθησα να αλλαξω εκφραση με αποτελεσμα να αποκτησω ενα χαμογελο μασκα.

-Θα σας εξηγησω…προτεινω να ορισουμε την (πως σε λενε κουκλα μου;...Λινα; Ωραια).Ας ορισουμε την Λινα ως επαθλο.

-Θα μονομαχήσουμε;

- Θα διαξιφηστουμε με τα επιχειρηματα μας και τον νικητη θα κρινει η Λινα τον οποιο και θα δωσει ενα φιλακι στο μαγουλο.

-…Και πανω σε ποιο θεμα θα διασταυρωσουμε τα ξιφη μας;

-Κι αυτο θα το κρινει η Λινα…Λινα, ποιο θα ναι το θεμα;

-Εε, το θεμα ειναι ποιος απο τους δυο πινακες ειναι καλυτερος.                                                  Χαρηκα κρυφα γιατι η τεχνη ειναι το γηπεδο μου.

 -‘’Οκ, φιλε μου ,ειπε αυτος,διαλεξε ποιον πινακα εκτιμας περισσοτερο και πεισε μας. 

Εγω θα υποστηριξω τον αλλον’’.  

     Οπως σας ειπα οι δυο πινακες ειχαν σαφη διαφορα ποιοτητας και διαλεξα τον καλυτερο.

-Ο δεξια είναι καλυτερος γιατι οι φορμες…

-Τι είναι φορμα;

-Ενσταση! Όχι διακοπες.

- Εχεις δικιο, συνεχισε.

Μιλουσα για τεσσερα λεπτα. Η εκφραση της κοπελας ηταν ηρεμη και απροσδιοριστη.Η εκφραση του πως τον λενε, ηταν ζωντανη και ολο ενθουσιωδη περιεργεια που κατά στιγμες σκοτεινιαζε.Με την εκφραση του ηλεγχε την πορεια του λογου μου.Οποτε φαινοταν δυσαρεστημενος ενιωθα την αναγκη να επεξηγω. Τελικα μπερδευτηκα και επεσα σε αντιφαση ελπιζοντας να μην το προσεξουν. Η αντιφαση ηταν ότι αρχικα παρουσιασα τα κριτηρια με τα οποια συγκρινω τους δυο πινακες ενώ στο τελος τονισα ότι δεν μπορει να συζητηθει η αισθητικη προσεγγιση, δηλαδη τα κριτιρια.

-Πεσατε σε αντιφαση…ειπε.

Με παραξενεψε ο ξαφνικος πλυθηντικος.

-Ναι…

Η κοπελα.’’Ποια αντιφαση;’’

Ο αγνωστος.’’.Δεν πειραζει, ας το προσπερασουμε, δε θελω να νικησω με κλεφτοπολεμο…Σειρα μου τωρα!...Πιστευω ότι ο άλλος πινακας είναι ωραιοτερος γιατι λαμπει από φιλοδοξια. Εκτιμω την συλληψη παρα την αδυναμη τεχνικη του. Σε κάθε πινακα διαφαινεται η φιλοδοξια και το αποτελεσμα της’’.

-Εγω εκτιμω τον πρωτο πινακα ακριβως για τον αντιθετο λογο.Θετοντας ο καλλιτεχνης τον πηχη της φιλοδοξιας χαμηλα μπορεσε να τον φτασει.

-Χα!Αυτα θα ελεγα, φιλε μου, αν επρεπε να υποστηριξω τον δικο σου πινακα.Ειναι

σειρα μου όμως να μιλησω. Ρωτα με.

-Τι είναι φορμα, φιλε μου;

-Μπαα, χα χα …Θυμηθηκατε την ερωτηση μου…Φορμα , με απλα λογια, είναι ένα κομματι σκιας ή χρωματος που συσχετιζεται με τις άλλες κατά τροπο αρμονικο.

-Με καλυψατε.

-Το φανταστηκα. Σας απαντησα όπως περιπου θα απαντουσατε εσεις, δηλαδη ξερα. Εγω όμως εχω άλλη αποψη.

Η κοπελα γελασε.Εβγαλε δηλαδη ένα «χι».

-Δηλαδη; Ρωτησα.

-Φορμα δεν υπαρχει στη φυση.Ειναι νοητικο κατασκευασμα καθως ο καλλιτεχνης προσπαθει να βαλει το χαος σε ταξη. Φορμα σημαινει ενοτητα.Ενοτητα που εμπεριεχει άλλες υποενοτητες και μ αυτόν τον τροπο ο καλλιτεχνης σχολιαζει τα αντικειμενα. του θεματος…γιατι η τεχνη είναι ένα σχολιο επανω στην πραγματικοτητα πολύ πιο ουσιαστικο από την ιδια την πραγματικοτητα. (Χειμωνας)

-Η τεχνη είναι είναι μη συμβατικη επικοινωνια.

-Ποσο ξερη προσεγγιση! Κομουνιστης εισαι; Τεχνη είναι να σμιλευεις τη σιωπη με λεξεις και το κενο με χρωματα.

-Δε θα συνεννοηθουμε, εγω μιλαω ορθολογικα κι εσεις ποιητικα.

-Αυτό είναι το λαθος σου! Μιλας λογικα για κατι που εμπεριεχει το μυστικο στοιχειο, το κρυφο.Για κατι που δειχνει ότι δεν μπορει να ειπωθει!

Καποιοι κρυφακουγαν διακριτικα. Ειχα χασει κατά κρατος.Το εβλεπα στα ματια της.Ηταν γοητευμενη απ αυτά που καταλαβε και περισσοτερο για αυτά που δεν καταλαβε αλλα ενιωθε την αξια τους.

-Το βλεπετε; Χασατε.Το μεγαλυτερο λαθος σας ηταν ότι δεν χειριστηκατε τα μη λεκτικα σηματα.Ειναι σημαντικο όταν διεκδικειτε μια γυναικα.Εκπεμψατε ψυχος.

Η κοπελα εγειρε να τον φιλησει.Εγω βασανιζομουνα.

-Τωρα φιληστε με και σεις.

-Οριστε;

-Θα σας δωσω έναν λογο…Παρολη την ευφραδεια σας αγνοειτε τι πραγματικα είναι τεχνη και θα στο πω εγω. .Θα μου δωσετε την ευκαιρια; Θα μιλησω «λογικα».

-Κοπιαστε.

-Λοιποον, τεχνη είναι… να, το βλεπεις αυτό το τραπεζακι; Κατά βαθος αγνοουμε τι είναι αυτό το τραπεζακι ως εννοια και ως υλη κι αυτό ισως γιατι  κι εμεις δεν ξερουμε ποιοι ειμαστε. Το μονο που ξερουμε ότι το τραπεζι κι εμεις απεχουμε μισο μετρο. Γνωριζουμε δηλαδη μονο τη σχεση μας με τα αντικειμενα.Εργο τεχνης είναι η αποκρυσταλλωση της σχεσης μας με τον κοσμο που μιλαει γι αυτόν και για μας. Σε επεισα; Φιλακι;

-Όχι, γιατι…

- Γιατι καταβαθος δεν σας ενδιαφερει η τεχνη αλλα η φιλοσοφια. Ε λοιπον η τεχνη μας βοηθα να αναζητησουμε την αληθεια όχι στα πραγματα αλλα στα γεγονοτα,στις σχεσεις δηλαδη των πραγματων.Οριστε, σ επεισα; Φιλακι;

Για μερικα δευτερολεπτα εμεινα μετεωρος να τον κοιτω να δειχνει με το δαχτυλο το μαγουλο του.Χαμογελουσε  μ ανοιχτο στομα κι ελαμπε..Η κοπελα χειροκροτησε.

-Πρεπει να φυγω ,ειπε, οριστε το τηλεφωνο μου.                    

Γυρναει ξαφνικα στην κοπελα. «Το Λινα από πού βγαινει;»

-Απ το Τσβετελινα. Η μητερα μου είναι Βουλγαρα. Ο πατερας μου Ελληνας.

-Αν δεν εισαι από μια χωρα  δεν εισαι από καμια.

-Τι εννοειτε;                                                                                                                     -Γεια σας. Φιλε μου παρε με τηλεφωνο.

Εμεινα μονος με την κοπελα και παραξενευτηκα γιατι θα πρoτιμουσα να τον ακολουθησω παρα να ασχοληθω με την κοπελα. «Το πνευμα νικα την σαρκα;» σκεφτηκα. Η Λινα φαινοταν θυμωμενη που δεν εδωσε σ αυτην το τηλεφωνο του.

- Είναι αδερφη, ειπε.    

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ. ΟΠΟΥ ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ  ΠΑΡΑΛΗΡΕΙ

     Τις επομενες μερες ημουν αποσχολημενος.Μολις ειχα παρει το πτυχιο της καλων τεχνων και εψαχνα για δουλεια σαν δασκαλος ελευθερου σχεδιου. Ειμαι καλυτερος στο να διδασκω παρα στο να πραττω, να ζωγραφιζω. Ξεκινησα δοκιμαστικα στο εργαστηρι προετοιμασιας για την σχολη καλων τεχνων «μορφες». Εξηγουσα τον χειρισμο της φορμας στους μαθητες και ξαφνικα ενιωσα τα λογια μου κενα. Οπως ειπε κι εκεινος προχθες, φορμα δεν υπαρχει. Ειναι ένα νοητικο σχημα. Πως όμως να το εξηγησω; Παντα εννοω αυτά που λεω γι αυτό και τωρα μπλοκαρα. Του εστειλα μηνυμα για την κατασταση μου. Του εγραψα.»Καλημερα, η προχθεσινη μας κουβεντουλα με εμποδιζει να διδαξω. Τι προτεινεις;...»

Χτυπαει τοτε το τηλεφωνο μου. «Διευκρινισε στους μαθητες σου ότι όλα οσα λες αφορουν την παραδοσιακη, προ του Σεζαν, ζωγραφικη. Μυησε τους στην κλασσικη ζωγραφικη και μετα βλεπουμε.»

-Σ ευχαριστω… πως σε λενε;

-Δεν εχω ακομα ονομα. Λεγε με οπως θελεις.

-Θα με τρελανεις εσυ. Να σε λεω δασκαλο; ειπα στ αστεια.

-Τι ειδους δασκαλο;

-Δασκαλο ζωγραφικης

- Α…

   Το βραδυ πηγα στην γιαγια μου που χαιρεται όταν με βλεπει και απ την πλευρα μου την θεωρω τον πιο αξιολογο ανθρωπο που εχω γνωρισει. Μιλαει σιγα και τραγουδαει υπεροχα. Τελευταια γραφει τραγουδια. Χρησιμοποιει στους στοιχους της καπως κοινοτοπες εκφρασεις όμως εγω διαβλεπω την φιλοδοξια της ψυχης να εκφραστει σ ολη την θεϊκη της μεγαλοπρεπεια. Ξαφνικα μου ηρθε μια ιδεα.

 Γιαγια .να σου πω το πατερ ημων;                                                                                  

Αρχισα. Προσεχα τον τονισμο, το χρωμα και την αρθρωση.

-Σ αρεσε γιαγια; Θελεις να την πεις κι εσυ;

Και την ειπε…κι επαθα την πλακα μου. Η χροια της φωνης της ειχε τετοια συντριβη, ταπεινωση και παρακληση που διπλα της η δικια μου εκφορα φανταζε καραγκιοζης που κομπαζει. Λενε. «δεν εχει σημασια τι λες αλλα πως το λες». Δεν νοιαζοταν η γιαγια μου καθολου για το υφος. Απηγγειλε με απλο σεβασμο και δεος στη δυναμη των λεξεων, ακομα κι όταν εδειχνε να μην τις καταλαβαινει ολες. Ετσι ο λογος της πηγαζε αβιαστα ατοφιος.

Την άλλη μερα σκεφτομουν τον περιεργο. Ενιωθα ότι περιμενε τηλεφωνημα μου χωρις να με παιρνει ο ιδιος.Αυτο με πεισμωσε και δεν τον πηρα.Ετσι περασαν δυο μερες. Το πρωι διδασκα και ζωγραφιζα το βραδυ. Ζωγραφιζα στο κομπιουτερ τις μετριες, χωρις φιλοδοξια, εικονες μου και διασκεδαζα να μην εφαρμοζω τιποτα απ όσα διδασκα. Χτυπησε το κινητο κι ηταν αυτος.

-Ερχεσαι Καμαρα; ρωτησε.

-Δεν μπορω, εχω δουλεια.

-Σε παρακαλω, σε χρειαζομαι.

-Τι χρειαζεσαι εμενα; Δεν εχεις φιλους;

-Χρειαζομαι έναν διανοουμενο.

Καθοταν στο καφε «αλφα».

-Λοιπον τι με θες;                                                                                                            --Κατσε φιλε μου, κατσε. Τι σε θελω; Θες μια απαντηση λογικη η μεταφυσικη; Θες

μια απαντηση ενός λεπτου η μιας ωρας;

-Μη με κουραζεις. Λεγε.                                                                                                          

-Να…σημερα εχω εμπνευση και αναρωτιεμαι τι εντυπωση δινω.

-Οριστε;

-…Ας ξεκινησουμε μια συζητηση και θα καταλαβεις.

-Συζητηση; Με τι θεμα;

-Οτιδηποτε…Ας πουμε ο θεος. Τι  σχεση εχεις με τον θεο; Πιστευεις;

-Σ αυτό ειμαι αγνωστικιστης, δηλαδη δεν ξερω αν υπαρχει θεος ουτε αν δεν υπαρχει…και δεν πιστευω ότι θα το μαθουμε ποτε.Δεν μπορουμε να ξερουμε.

-Εσυ πιστευεις ότι υπαρχεις?

-Ε…ναι βεβαια.

-Και πιστευεις ότι με τον καιρο βελτιωνεται η συνειδηση σου; Ότι καταλαβαινεις περισσοτερα απ οσα καταλαβαινες μωρο;

-Κατά καιρους ναι…

-Αν λοιπον βελτιωνομαστε, οδευουμε προς τα πού; Τα ιδανικα δεν τα φτανουμε αλλα μας φωτιζουν τον δρομο. Σημασια εχει η διαδρομη και το να παραμεινουμε στο σωστο μονοπατι. Αν υποθεσουμε ότι η συνειδησιακη σου κατασταση, όταν ησουν βρεφος, είναι ένα σημειο και η συνειδησιακη σου κατασταση τωρα που καταλαβαινεις περισσοτερα είναι ένα άλλο, τοτε απ τα δυο σημεια περναει μια γραμμη που εκτινεται στο απειρο κι εκει στην ακρη του απειρου μας περιμενει ο θεος. Θεος λοιπον, στη πιο πεζη αντιληψη είναι ο ιδεατος σου εαυτος, η ιδεατη σου εικονα που σου μιλαει και σε προσκαλει. Πως σε λενε; Γιωργο; Θεος είναι ο σουπερ Γιωργος που βρισκεται μεσα σου και που πασχιζει να εκφραστει.Θεος είναι ο πυρηνας σου, ο πιο Γιωργος που μπορεις να γινεις.

-Δεν ξερω αν καταλαβα σωστα αλλα…

-Και ξερεις πιο είναι το αστειο; Ο ιδανικος σου εαυτος μοιαζει πολύ με των αλλων.Οι αναγκες και οι φιλοδοξιες είναι, κατά βαθος, ιδιες. Και από αυτην την πλευρα, θεος είναι ό,τι μας ενωνει.

-Και ποιες είναι αυτές οι φιλοδοξιες;

-Μα να γινουμε θεοι φυσικα! Εσυ εισαι διανοουμενος και σε χρειαζομαι. Οι γυναικες νιωθουν περισσοτερα από οσα καταλαβαινουν. Εσυ περισσοτερο σκεφτεσαι παρα νιωθεις. Εγω αν ενιωθα οσα καταλαβαινω θα τρελαινομουνα και ξερεις κατι; Προς τα κει οδευω και πες μου, ειμαι περηφανος η ταπεινοφρων;

-Δεν μπορω να πω, τα λες ανακατεμενα και πετας συνειρμικα από σκεψη σε σκεψη.

-Δεν μπορεις να πεις γιατι εκει ψηλα οι αντιφασεις (π.χ. περηφανος – ταπεινοφρων) εναρμονιζονται και ισως στο τελος να ταυτιζονται. Ειναι λιγοστος ο αερας  εδώ πανω αλλα η θεα υπεροχη. Αν ησουν γιατρος θα με θεωρουσες μανιακο. Καθε γεγονος εχει τουλαχιστον δυο ερμηνειες. Την λογικη, δηλαδη ότι ειμαι αρρωστος και την μεταλογικη, την μεταφυσικη δηλαδη ότι μεταρσιωνομαι.Τι γνωμη εχεις τωρα για μενα;

-Ότι εχεις πονεσει πολύ κι ότι η φαντασια σου καταπινει την λογικη αντικειμενικη θεαση του κοσμου. Διαλυεσαι.

-Χα. Ο Φρουντ ισως θα ελεγε ότι το υπερεγω μου καταπινει το εγω…Με ειπες δασκαλο. Ξερεις τι δασκαλος ειμαι εγω; Ειμαι δασκαλος δασκαλων.Και το πρωτο που σου διδασκω είναι ότι η αληθεια δεν κρυβεται στα βιβλια αλλα περισσοτερο στα  βλεμματα. Εγω ειμαι συλλεκτης βλεμματων και εννοιων. Να, τωρα το βλεπω. Με κοιτας καχυποπτα. Αυτό το βλεμμα αντιμετωπιζω ολη μερα. Μιλαω κι ο κοσμος τρομαζει.

Θελω την βοηθεια σου.Επιδιωκω μια ζωη μεταφυσικη.Ξεκινω από το να θυμαμαι τον θανατο, από την μνημη θανατου και θα καταληξω στην καταργηση του, αλλα αυτό θα  στο εξηγησω άλλη φορα. Ανεβοκατεβαινω συνεχως επιπεδα συνειδησης. Από κοιμισμενος γινομαι ξυπνιος κι από παλιοπαιδο Χριστος…αλλα εδώ είναι το προβλημα. Οσο απομακρυνομαι από το μετριο γκρι σκοπευοντας το λευκο τοσο κινδυνευω να γινω μαυρο. Θελω να μιλαω αληθινα αλλα ένα ψεματακι ν ανακατεψω στις κουβεντες μου και γινομαι σατανας, γιατι ο σατανας λεει 99 αληθειες και ένα ψεμα. Χρησιμοποιω το χριστιανικο μοντελο περιγραφης του θειου για να με καταλαβεις αλλα θα μπορουσα να χρησιμοποιησω και αλλα. Το προμηθεικο , το βουδιστικο…

-Ειπες ότι γινεσαι Χριστος ,όμως δεν εχεις ουτε την ηρεμια ουτε την απλοτητα του Χριστου. Φανερωνεις ενταση και μπερδευεσαι. Πηγες σε γιατρο;

-Ο πατερας μου είναι ψυχιατρος και αθεος. Διεγνωσε μανιοκαταθλιψη και μου δωσε χαπια…Ισως ο θεος θελει την βοηθεια του ανθρωπου για να τα βρει με τον διαβολο.

-Τα χαπια σου τα παιρνεις;

-Παραφερομαι; Κι όμως προσπαθω να εναρμονιστω μαζι σου. Να πεταξουμε μαζι προς την εσχατη συνειδηση. Γιατι παραδεισος είναι η επικοινωνια.Προσπαθω τωρα να φτιαξω μαζι σου έναν παραδεισο για δυο.Κι ειμαι ολοκληρος εδώ.Ειναι αμαρτια η απουσια από το παρον…Είναι αμαρτια η απουσια από το παρον! (Πεντζικης) Αυτό θυμαμαι από όλα οσα διαβασα και επισης. «το να φοβασαι τον θανατο είναι δειγμα κακης ζωης» (Βιττγκενσταιν).Αυτες οι δυο προτασεις είναι πορτες που οδηγουν απ την λογικη  στη μεταλογικη, στη μεταφυσικη. Αυτο πρεπει να το ξερει ενας δασκαλος, ενας μαχητης γιατι θα συναντησει τους 4 εχθρους.Δεν είναι καταλληλη ωρα να σου εξηγησω αλλα σκεψου τον Αδαμ και την Ευα. Όταν εκδιωχθηκαν από τον παραδεισο τα ζωα που πηγαν; Τα ζωα είναι ακομα εκει, στον παραδεισο και φαινεται στο βλεμμα τους. Ολα τα πλασματα είναι στον παραδεισο εκτος από μας. Τωρα σου διδασκω. Προσπαθω να εναρμονιστω με το μηκος κυματος σου, με το χρωμα της ακτινας που εκπεμπεις. Να θυμασαι πως όταν μιλας σε πολλα ατομα ταυτοχρονα πρεπει να εκπεμπεις σε λευκο που εχει όλα τα χρωματα. Μιλαω, μιλαω, δουλευω για να φερω την σιωπη. Τοτε  που μ ένα βλεμμα θα ναι όλα κατανοητα κι εγω ειμαι στη μεση της πορειας κι ακολουθω την μελωδια που ντυθηκε η κραυγη γιατι εφαγα ερεβοπιτα!...

Ο κεραυνος ξαστοχησε γιατι αλλον κυνηγουσε, καποιον μυημενο, κι εμενα βρηκε τον αδαη, τον απροετοιμαστο, τον παπαγαλο. Κι ετσι ο παπαγαλος εννοησε αυτά που παπαγαλιζε κι εχασε την λαλια του και την ξαναβρηκε στην αντιπερα οχθη κι όλα αναποδα φωσφοριζουν και καλουν να ονομαστουν ως τους πρεπει. Ειμαι ο δρομος που οδηγει σε σενα.

Ειμαι όχι η θλιψη αλλα η μελετη της.

Ειμαι η αυρα του του πορτατιφ όταν το καταδεχεσαι.

Ειμαι το οτιδηποτε και το αντιθετο του.

Εγω! Ο εσχατος Αδαμ, ο τυχερος του χαους, ο καμμενος.Με την καταδικη να ζω αιωνια και αιωνιοτητα να εμφυσω σε κάθε στομα που ανοιγει ωσαν την αρχικη εκεινη εκρηξη, που το τιποτα, το σκοταδι παραγει τον κοσμοoαααα…

Τα μελη  του τεντωθηκαν και ειχε σπασμους σα  να τον χτυπησε το ρευμα. Δεν ηξερα τι να κανω. Ειχε κριση (επιληψια?). Αργοτερα εμαθα ότι ηταν «εξωπυραμιδικο συνδρομο», παρενεργεια του φαρμακου.Τιναχθηκα και τον χαστουκισα για να τον συνεφερω. Ηρεμησε κρεμασμενος στην καρεκλα σαν αδειο σακουλι και τα βλεφαρα του βαρυναν. Αρχισε να δακριζει.

-Τι εχεις; Τι εχεις; Να παμε στο νοσοκομειο?

-Όχι…Ειμαι καλα, ψιθυρισε.

-Γιατι κλαις;

-Τιποτα, δεν είναι τιποτα. Συγγνωμη. Εσυ δεν χρωστας τιποτα να τα περνας όλα αυτά. Πρεπει να φυγω, πρεπει να κοιμηθω.

-Να σε παω σπιτι σου; Που μενεις;

-Δεν χρειαζεται…Εχεις πεντε ευρω;

-Ναι… οριστε.

-Γεια σου. Θα τα ξαναπουμε...Συγγνωμη.

Το βραδυ του εστειλα μηνυμα. «Εισαι καλα;».Τις επομενες μερες τον σκεφτομουν. Αυτος ο ανθρωπος κουβαλουσε βαρος…Ισως αρρωστος, τι ειδους θεια μανια τον διακατεχε; Οι ωρες μαζι του ηταν βαριες και ο χρονος κυλουσε πιο αργα. Ενιωσα πως βασανιζοταν, εκανε βουτια στην αβυσσο ή στο υποσυνειδητο ή δε ξερω που.. Ακομα και τα λαθη του ηταν μεγαλα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ. ΟΠΟΥ Ο ΗΡΩΑΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ

Την άλλη μερα πηγα στο Δημοτικο σχολειο οπου διδασκω ζωγραφικη στα παιδακια.

-Κυριε ειστε παντρεμενος;

-Όχι.

-Προσοχη. Θα μεινετε τζατζογριος.

Αρχισα να γραφω αυτό το ημερολογιο. Σε ποιον απευθυνομαι; Στους ανθρωπους; Στον ιδεατο μου εαυτο; Όπως θα λεγε κι εκεινος. Το βραδυ βρεθηκα με κατι φιλους και αργα το βραδυ με πηγαν σε ένα μερος που απεχθανομαι. Ενα μπαρ με πορνες κονσοματρις. Με πιεσαν και τελικα μπηκα μαζι τους. Μια γυναικα μεθυσμενη, ανθρωπινο κουρελι, καθησε διπλα μου και αρχισε να μονολογει φωναχτα «Γενικως το θεμα είναι να γαμησεις… Γαμωτο, για ουισκι ψαχνω κι ολο σε νερο πεφτω. Θα με κερασεις;» Θε μου σκεφτομαι ερχονται πελατες για να διασκεδασουν με γυναικες σ αυτή την κατασταση; Και διασκεδαζουν; Ξαφνικα σηκωθηκε ,καθησε επανω μου .και αρχισε να τριβεται.Αιφνιδιαστηκα και εμεινα παγωμενος. Τελος σηκωθηκε λεγοντας. -Εσυ δεν θα παντρευτεις ποτε.

-Δευτερη φορα που το ακουω σημερα.

Ξαφνικα θυμηθηκα τον ερωτα της ζωης μου, την Μελινα.Δεν την σκεφτηκα ποτε σεξουαλικα, το μονο που ηθελα είναι να βρισκομαι διπλα της.Το πρωτο που της ειπα «Ειμαι ερωτευμενος μαζι σου» και ειμαι σιγουρος πως ενιωσε ολο το βαρος του ερωτα μου. Εκανα σεξ αρκετες φορες στη ζωη μου, όμως η πιο ερωτικη στιγμη που παντα θα θυμαμαι ηταν τοτε, στο πρωτο μας ραντεβου, που με αφησε να κρατω το χερι της, το χερακι της. Εκεινο τον καιρο πονουσα πολύ, δηλαδη ζουσα εντονα, αλλα τελικα δεν την εκανα ποτε δικια μου. Πηγε και παντρευτηκε.

  Μετα, αρχισε η εποχη που, σατανικα, ειχα στοχο η κάθε κοπελα με την οποια εκανα σχεση να είναι ομορφοτερη απ την προηγουμενη. Ετσι ηθελα να βλεπω το στατους μου να ανεβαινει. Ακουγα μια φωνη.»Αθλιε!».

  Περασαν μερες και τον πεθυμησα.Π εθυμησα τον πομπωδη λογο του, την ιερη μανια του.Τοτε μου ρθε ένα μηνυμα. «Καλησπερα τζουτζουκο, εγω δεν υπαρχω».

Ωπα λεω, είναι ακομα σε ασχημη φαση. Το ιδιο βραδυ μου ερχεται ένα μηνυμα «θα μου αφιερωσεις την τελευταια σου σκεψη πριν κοιμηθεις».Δεν απαντησα για να μην μπλεξω. Δεν μπορουσα όμως να κοιμηθω. Ειχα πεσει σε παγιδα. Προσπαθουσα να κανω άλλες σκεψεις, όμως μου ειχε κολλησει  αυτή του η κουβεντα.Τελικα του εστειλα μηνυμα.

-Ποιοι είναι οι τεσσερεις εχθροι του μαχητη δασκαλε; Κατ αρχην εισαι καλα;

-Τι ειδους δασκαλος ειμαι;

-Εισαι δασκαλος δασκαλων,εισαι δασκαλος ζωης.

-Ειρωνευεσαι;

-Το μισοπιστευω.    

-Ας είναι, ας μεινουμε σ αυτό. Τα λεμε αυριο.

 Μου εδωσε ραντεβου στην παναγια δεξια. Τον βρηκα ηρεμο. Καθησαμε για λιγο αμιλητοι.

-Νιωθεις τις δονησεις; Ο θεος δεν κατοικει πια εδώ. Παμε;

Εκεινη την ωρα μπηκε ενας ζητιανος και παρακαλουσε τους καθισμενους.Δυο ανθρωποι της εκκλησιας πηγαν να τον διωξουν.Ξαφνικα αυτος αρχισε να φωναζει. «Ανοσιοι!Καταντησατε τον οικο του θεου τραπεζα!…Φαρισαιοι!»

-Θα φωναξουμε την αστυνομια, ελεγαν αυτοι.

-Να την φωναξετε! Λωποδητες!.

Τοτε επενεβη ο φιλος μου. Τον ακουμπησε στον ωμο και βγηκαν ηρεμα μαζι εξω, μπροστα στην εισοδο. Εκει, ξαφνικα ο ζητιανος πεφτει στα γονατα και τον προσκυναει.Ο φιλος μου εδειξε αμηχανια. Εφυγε τρεχοντας προς την καμαρα. Τον ακολουθησα τρεχοντας και καθως περνουσα, ενας τυπος φωναξε. «Μην φοβαστε, εγω ειμαι, ο Παυλος.»

Τον βρηκα στην καφετερια της καμαρας. Στον «Ελπιδοφορο».

-Τι του ειπες κι επεσε στα γονατα;

-Τιποτα. Δεν μιλησαμε.

-Ναι αλλα τον αγκαλιασες από τον ωμο.

-Αυτά είναι τα μαγικα μου, αυτά να βλεπεις εσυ που δινεις σημασια μονο στις λεξεις. Διανοουμενε!

-Οι λεξεις είναι βαγονακια που μεταφερουν το νοημα.

-…και το νοημα είναι παντα περισσοτερο και ξεχειλιζει. Ας δειξουμε ό,τι δεν μπορουμε να πουμε και ας υπαινιχθουμε το αρρητο πανω απ το εκπεφρασμενο.

-Αρχισες παλι, ανθρωπε μου δεν μπορεις να μιλησεις φυσιολογικα;

-Θες μια απαντηση ενός λεπτου η μιας ωρας;

-Οχι δεν θα το αντεξω.Τι δουλεια κανεις;

-Ειμαι ζητιανος…Μ αρεσει να ζω αποκλειστικα από την καλοσυνη των αλλων.

-Χα !Θα πεθανεις από την πεινα.

-Βασικα ζητιανευω από τη μανα μου.

-Εχεις σπουδασει?

-Σπουδασα την τεχνη του διαβολου.Διαφημιση…Μιλησες για λεξεις και νοημα..Bλεπουμε τωρα ο ενας τον αλλον σαν να διαφερουμε. Η αληθεια όμως είναι ότι ο ενας μπαινει μεσα στον αλλον, με το νοημα του λογου του. Kι ο άλλος μετα τον κουβαλαει μετα μεσα του. Τωρα που σου μιλω μπαινω μεσα σου και μετα θα μιλησεις εσυ και θα μπεις μεσα μου. Αυτη η, κατά καποιο τροπο σεξουαλικη διαδικασια, είναι χορος. Χορευουμε…Ας καθαρισουμε τις αισθησεις μας. Αν ακουσεις τοσο καλα οσο μιλας θ αρχισεις και να βλεπεις.Μεσα μου κυκλοφορουν τοσοι πολλοι. Ο Σωκρατης ο Χριστος…τριαντα σου μιλαμε από εδώ μεσα.

-Με τρομαζεις. Εσυ που εισαι;

-Εγω σχεδον δεν υπαρχω. Φιλε μου, ειμαστε κοκτειλ αλλονων. Η μονη μου προσωπικη επεμβαση είναι ότι μετα τα 17 αρχισα να επιλεγω εγω από ποιον θα επηρεαστω. Μην ξεχναμε όμως ότι μεχρι την εφηβεια μας μαιμουδιζαμε ακριτα τους αλλους. Τους γονεις μας, το περιβαλλον…Αν δεν επιδιωξουμε την καλη παιδεια θα λουστουμε την κακη, το κιτς που μας περιτριγυριζει. Προτιμω να ειμαι αγωγος του Πλατωνα παρα της  θειας μου της Κιτσας. Το μονο που μπορουμε να κανουμε είναι να γινουμε καθαροι αγωγοι του νοηματος, του πνευματος που πασχιζει να εκδηλωθει στον τρισδιαστατο κοσμο, να γειωθει σε τοπο και χρονο…Πες μου ένα ελλατωμα σου.

-Βαριεμαι ευκολα.

- Πληξη είναι η πεινα του πνευματος. Πρεπει να σε ταισω.

Ηρθε η κοπελλα για παραγγελια.Εγω ζητησα ένα σπανιο ειδος τσαγιου που δεν ειχαν. Ζητησα ένα άλλο που επισης δεν ειχαν κι ένα άλλο… μεχρι που στο τελος πηρα χαμομηλι. Τοτε αυτος ειπε.

-Αν η ευαισθησια σου εκτονωνονταν στην τεχνη σου δεν θα σου εβγαινε στη επιλογη τσαγιου που απαιτεις. Γινεσαι υποχονδριος.

- Εχεις απαντηση για όλα;

-Χα! Ειμαι μηχανη απαντησεων.

-Τοτε θα σου βαλω δυσκολα. Ενας θειος μου εχει καρκινο.Πως θα τον παρηγορησω; Ειμαι στεναχωρημενος.

-Αν θες να στεναχωριεσαι για καποιον ,να στεναχωριεσαι για σενα που επισης θα πεθανεις.Ο μονος τροπος ισως  για να του δωσεις κουραγιο είναι να αυτοκτονησεις μπροστα του λεγοντας. «Να βλεπεις; Δεν είναι τιποτα.» Αφου δεν μπορεις να το κανεις αυτό μην τον πλησιαζεις γιατι ζηλευει την υγεια σου και μισει τον οικτο σου.

-Εισαι απιστευτος! Τρομαζω να σε ρωτησω κατι, φοβαμαι την απαντηση σου. Με ξεκουρδιζεις…Υπαρχει αθανασια;

-Για μετα θανατον δεν ξερω.Υπαρχει όμως εν ζωη.Μπορεις να εισαι αθανατος για 10 λεπτα.Ολα εχουν να κανουν με τον χειρισμο του χρονου.Θα στο αναπτυξω μετα. 

-Παλι με κουφανες.Τα θελεις και τα λες η σου ξεφευγουν;

-Δεν σκεφτομαι πια, ρεω.Θελεις να εξομολογηθεις;

-Σε σενα;

-Ναι.

-Ισως αργοτερα.

-Οκ…Μιλουσαμε για αθανασια

-Εσυ μιλουσες.

-Κι εσυ ακουγες φιλτραροντας τις λεξεις μου, δινοντας τες το δικο σου νοημα κανοντας ουσιαστικα εσωτερικο διαλογο. Αυτό είναι σολιψισμος.

-Δεν καταλαβα τιποτα, συνεχισε.

-Δεν πειραζει. Θα στο εξηγησω άλλη φορα.

-Κατ αρχην εισαι καλα στην υγεια σου;

-Ναι.Γιατι εχεις κοτσιδα; Για να επιδειξεις την πνευματικη σου ανεξαρτησια; Ο καθενας με την στολη του. Κι εγω ειχα μακρια μαλλια και μουσια αλλα τωρα θελω να απλοποιηθω. Ετσι ειμαι απροσδιοριστος κι όχι τυποποιημενος.Θελω να εκφραζω την διαθεση της κάθε στιγμης που αλλαζει,κι όχι ένα σταθερο επιφανειακο σημα εμφανισης. Ακομα κι η Μονα Λιζα δεν ηταν παντα χαμογελαστη.

-Ε;

-Εχοντας απλη ουδετερη εμφανιση αισθανομαι πιο καθαρα την την τυποποιηση , το σημα των αλλων. Την παραλλαγη του εγωισμου τους.

-Ουφ! Ας κανουμε ένα διαλλειμα. Παω για τσιγαρα.

Στο περιπτερο, επηρεασμενος απ την κουβεντα ενιωθα πιο αντιληπτικος. Στα γυμνα των εξωφυλλων διεκρινα την υστερια του εμπορα, σαν τον συριγμο στην «κραυγη» του Μουγκ. Ενας τυπος παρηγγειλε τσιγαρα μ ένα σφυριγμα. Προφανως γνωριζονταν με τον περιπτερα, όμως ειδα την προσβολη στο μουτρα του δευτερου. Επιστρεφοντας κοντοσταθηκα κι αρχισα, από πλαγια πισω, να παρατηρω τον φιλο μου (να πω τον δασκαλο;). Καθοταν ακινητος, μια μυγα σουλατσαριζε στο μετωπο του όμως το προσωπο του παρεμενε ακυμαντο. Πλησιασα.

-Σε παρακαλω ας μιλησουμε για κατι πιο ελαφρυ, ειχα τοσες σκοτουρες σημερα…

-Ας μιλησουμε για το πώς διδασκεται η τεχνη.

Καθησαμε για δυομιση ωρες και αυτά που συζητησαμε ηταν για μενα επιφοιτηση.Μου εξηγησε  ότι ειμαι αναλυτικος τυπος κι όχι συνθετικος. Ετσι μπορω να μιλησω για έναν πινακα με ανεση αλλα δυσκολευομαι να παραγω έναν. Ειναι, ειπε, διαφορετικα κεντρα του εγκεφαλου.Δεν θυμαμαι με ακριβεια την κουβεντα μας αλλα την άλλη μερα, όταν πηγα στο σχολειο το πρωι και στο φροντιστηριο «μορφες» το απογευμα, ημουν αναβαπτισμενος. Αισθανθηκα ότι διατηρουσα το φως του ενώ ημουν μακρια του.

      ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ.ΟΠΟΥ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ

Το πρωι μπαινω στη ταξη του δημοτικου και ζωγραφιζω στον πινακα και γραμμη σαν κουβαρακι.

-Τι είναι αυτό παιδια;

-Μια μουτζουρα

Σκαρωνω μετα μια γραμμη ελευθερη που εκτεινεται σ ολο το πεδιο του πινακα, κανει τουμπες, στριφογυριζει, φτιαχνει κυκλους, τριγωνα, σαν το πεταγμα μιας μελισσας.

Και τωρα τι είναι αυτό παιδια;

-Κι άλλη μουτζουρα.

-Ποια μουτζουρα είναι πιο ωραια; Πες εσυ Γιαννη.

- Η δευτερη.

-Γιατι;

-Γιατι είναι πιο …πλουσια.

-Εχει πιο μεγαλο ενδιαφερον ε; Είναι μια γραμμη που δεν εχει χρεος να απεικονισει κατι (ένα σπιτι, ένα δεντρο) γι αυτό και είναι ελευθερη να κανει τουμπες και να περνει διαφορα σχηματα.Ειναι μια ωραια μουτζουρα με αυτοπεποιθηση.Φτιαξτε και σεις ωραιες μουτζουρες παιδια και να θυμαστε ότι μια ωραια μουτζουρα δεν είναι πια μουτζουρα αλλα εργο τεχνης. Αφηρημενη τεχνη.

    Το απογευμα πηγα στο φροντιστηριο «μορφες». Εκει εχω να κανω με μεγαλους, 18 και ανω, οι οποιοι ζωγραφιζουν κεφαλια (προτομες).πιανω μια  προτομη και αρχιζω.

Για το κοινο αυτό είναι ένα ωραιο κεφαλι. εσεις όμως που θελετε να γινετε καλλιτεχνες πρεπει να γνωριζετε την απλη αληθεια που γνωριζε κι ο γλυπτης που το εφτιαξε. Αυτό εδώ δεν είναι κεφαλι αλλα μια πετρα σκαλισμενη. Στη ζωγραφια σας πρεπει να δειξετε ότι το γνωριζετε και πρεπει να αποδωσετε με αγνο ματι τις φορμες που προκυπτουν απ αυτές τις εσοχες και προεξοχες καθως η πετρα φωτιζεται απ το συγκεκριμενο φως την δεδομενη στιγμη.Στην ουσια το θεμα δεν είναι η προτομη αλλα η ροη του φωτος επανω της. Μη ζωγραφισετε ένα ματι αν το κρυβει η σκια. Διατηρηστε το ματι σας αθωο. Πρεπει να αποδωσετε μονο ό,τι βλεπετε κι όχι ό,τι νομιζετε ότι υπαρχει. Φαινεται απλο όταν σας το λεω αλλα η πορεια σας αυτους τους μηνες είναι η προσπαθεια να αποτυπωσετε αυτή τη γνωση ώστε  το εργο να λαμπει από συνειδηση. Κατα καποιο τροπο δεν ηρθατε εδώ για να μαθετε αλλα για να ξεχασετε, για να γινετε αθωο βλεμμα που χειριζεται την ψευδαισθηση, αφου ένα εργο πριν γινει πορτραιτο είναι πρωτα ένα συνονθυλευμα γραμμων.

  Το βραδυ δωσαμε ραντεβου με τον μυστηριο στο καφε «Αλφα».

-Θελεις να εξομολογηθεις; Με ρωτα.

-Όχι ακομα…Μιλησε μου για τον χειρισμο του χρονου.

- Εμεις τωρα που μιλαμε ειμαστε σε διαφορετικο χρονο απ τους αλλους. Αν γεμισουμε τη στιγμη μας με νοημα τοτε ο χρονος θα κυλαει ολο και πιο αργα. Θα μου κερασεις τον καφε; Δεν εχω καθολου λεφτα.

-Οκ. Ελεγες…

- Ο χρονος μπορει να κυλα ολο και πιο αργα μεχρι που να ακινητησει και τοτε ζει κανεις μεσα στην αχρονια που είναι η άλλη πλευρα της αθανασιας. Γι αυτό η εμμονη στο παρον εχει τοση σημασια, γκε γκε;

- Τσου

-Ας το πλησιασουμε αλλιως. Αν εχω δικιο σ όλα αυτά που λεω, ποσο χρονων ειμαι; Ποσα χρονια χρειαζεται κανεις για να τα καταλαβει ολα αυτά;

-Τουλαχιστον εκατο...

-Ειμαι 36.Αν στα 36 ειμαι 100, εγω που εξελισομαι με γεωμετρικη προοδο, ποσων χρονων θα μαι στα 70;

-500 ισως και παραπανω. Ισως 2000.

-Αυτος δεν είναι ενας συνειδησιακος δρομος προς την αιωνιοτητα; Την αθανασια;

-Σαν σοφιστεια μου ακουγεται.

-Εχεις δικιο. Δεν ειμαι τοσο σιγουρος γι αυτόν μου τον συλλογισμο. Πιστεψε με, ομως, όταν θα ερθει η ωρα του θανατου μου θα μαι χαρουμενος γιατι θα εχω χορτασει ζωη και θα θελω να ησυχασω, να κοιμηθω. Αλλα τι σημαινει ζωη; Ζω σημαινει σκεφτομαι και αισθανομαι. Δεν χρειαζεσαι όμως να κανεις μπαντζι τζαμπιγκ για να αισθανθεις ζωντανος, αλλα να οξυνεις τις αισθησεις σου.Υπαρχουν ανθρωποι που με μια βολτα στο παρκο γεμιζουν με εμπειριες μια βδομαδας. Η κουβεντουλα μας μπορει να γινει εντονη εμπειρια.

-Για μενα είναι.

-Εγω που προσπαθω να ζω στο αιωνιο παρον ειμαι εγωκεντρικος δηλαδη εσυ τωρα εισαι ο κοσμος μου και σε αγαπω λιγο περισσοτερο από έναν αγνωστο και λιγο λιγοτερο απ την μανα μου. Μιλω υπεροπτικα; Ειμαι υπερηφανος όχι τοσο γι αυτό που ειμαι οσο γι αυτό που θελω να γινω. Εχω μεγαλη ιδεα για τον εαυτο μου αλλα και για τους αλλους. Μας ανεβαζω ολους μαζι. Πρεπει να μιλας στον αλλον σαν να είναι αγιος και ετσι να φερνεις στην επιφανεια την αγια πλευρα του. Αγαπω καποιον σημαινει τον ξεχωριζω. Ε, εγω μιμουμαι τον θεο και αγαπω χωρις να ξεχωριζω γιατι ανθρωπος είναι ενας θεος που δεν το ξερει. Μιλαω ετσι γιατι βιαζομαι. Μιλω ετσι σαν να ηταν να πεθανω σε μια ωρα. Παιζεις σκακι;

-Δεν ειμαι πολύ καλος, επαιζα παλια.

-Κι εγω δεν ειμαι πολύ καλος. Συνηθως παιζω πια μονος μου.

-Εξασκεισαι;

-Εξασκουμαι στη δικαιοσυνη.

-Στην δικαιοσυνη;

-Να, πρεπει να βοηθω τοσο τα λευκα οσο και τα μαυρα.

-Μα αυτό είναι …Θα τρελαθεις.

-Ετσι κι αλλιως δεν εχω και μεγαλη εκτιμηση στην κοινη λογικη.Θελεις τα λευκα;

Ξεκινησαμε. Σε λιγη ωρα ειχα στριμωχτει. Ο στρατος μου αδυνατουσε να αναπτυχθει. Τοτε εκανε ένα σοβαρο σφαλμα που εκμεταλλευτηκα.Σε λιγο εγκατελειψε.

-Οριστε, ειπε, να που εισαι καλυτερος από μενα.

-Επαιξες καλυτερα από μενα αλλα εκανες ένα μεγαλο σφαλμα.

Τοτε μου περασε μια υποψια.

-Μηπως το εκανες επιτηδες;

-Με καταλαβες, μελετουσα τις γκριματσες σου καθως την απελπισια σου την διαδεχονταν ο θριαμβος. Ας παιξουμε ακομα μια. Θα παιξω…

-Να παιξεις σωστα.

Ξεκινησαμε και στην αρχη επαιζε συντηρητικα. Εγω όμως που καταλαβα ότι ειχα δυσκολο αντιπαλο κρατηθηκα να μην απλωθω. Επαιζε γρηγορα. Στο κεντρο διασταυρωθηκαν οι δυναμεις μας. Σκεφτηκα αρκετη ωρα την κινηση και προωθησα ένα πιονι.

-Ετσι αφηνεις απροστατευτο το αλογο, σφαλμα.

-Ω, ναι!...

-Δεν πειραζει. Παρ το πισω.

-Εκεινη την ωρα προσεξα την μουσικη του καφε. Ενα ισπανικο τραγουδι που με παραπονιαρικη χροια εξεφραζε την κατάσταση μου.

-Ω ,όχι ειπα, δεν είναι σωστο.

-Δεν πειραζει, παρτο το πισω, κριμα να χαλασει η παρτιδα.

Μετα από λιγο εκανε αυτος ένα λαθος. Ειπα.

-Λαθος κινηση. Παρ το πισω.

-Όχι, δεν πειραζει , παιξε.

-Όχι, αφου πηρα πισω μια κινηση πρεπει να σου συγχωρησω κι εγω μια.

-Τελος παντων , δε μετανιωνω για την κινηση μου, δεν θελω να την παρω πισω, εχω σχεδιο.

-Γεναιοδωρια δεν είναι μονο να προσφερεις αλλα και να δεχεσαι χαρες.

-Χα! Μιλας απολυτα . Είναι το αγαπημενο μου υφος. Η κουβεντα σου ηταν μια ηθικη προταση και γι αυτό είναι δυσκολο να την συζητησω. Εν πασει περιπτωσει επιμενω στην κινηση μου.

-Αφου επιμενεις…και του τρωω το αφυλακτο πιονι.Ειχα όμως εκνευριστει.Ο θυμος με οδηγησε σε δευτερο λαθος. Μου λεει.

-Παρε την κινηση σου πισω.

-Όχι δεν την παιρνω.Να μου το φας.

-Κι εγω δεν το τρωω, και παιζει μια ασχετη κινηση.

-Κι εγω παιρνω τον πυργο μου και τον βαζω μπροστα απ τα πιονια σου να μου το φας. Αλλιως σου κανω ματ σε δυο κινησεις.

-Και γω φερνω την βασιλισσα μου εδώ κι αν δεν την φας, σου κανω ματ σε μια κινηση.

Πρωτη φορα μισουσα την ευγενεια καποιου.Τον κοιταξα με θυμο και με κοιταξε το ιδιο θυμωμενα. Θυμωσα περισσοτερο και τοτε ειδα τα χειλια του που αρχισαν να τρεμουν σα να κρατιοταν μη γελασει. Ξεσπασαμε κι οι δυο σε γελια.

-Τελικα σε σενα θα μπορουσα να εξομολογηθω μια αμαρτια.

-Ωραια, ακουω.

-Ημουν 10 χρονων και ηταν κατακαλοκαιρο σε μια παραλια παραθεριστων. Κυριαρχουσε μονοτονια μεσα στο λιοπυρι. Μπανιο, φαγητο, υπνος , ξανα μπανιο…

-Και;...

-Και ξαφνικα επιασε μπουρινι. Βλεπαμε μια βαρκα να θαλασσοπνιγεται στα 40 μετρα απ την παραλια. Στην βαρκα ηταν ενας θειος με τα ανηψια του. Τελικα τα παιδια σωθηκαν αλλα ο θειος πνιγηκε. Ολο το χωριο βρισκονταν σε μια αναστατωση που μου φανηκε χαρουμενη. Βγαλαν εξω τον νεκρο και τον ειδα. Διπλα μου στεκοταν μια κυρια. Γυρισα και της ειπα. «Ευτυχως που συμβαινουν και τετοια και διασκεδαζουμε λιγο την πληξη μας.» Τι εκφραση πηρε!...Φωναξε αμεσως αλλους για να επαναλαβω αυτό που ειπα. Εγω σιωπουσα. Δεν θυμαμαι τιποτα μετα.

-Μες τον σαματα η διασκεδαση. Το παιδι αποκαλυψε μια τρομερη αληθεια, μια αληθεια που δε λεγεται. Συνεχισε. Θα καταπιω τον πονο σου και θα ρευτω λιβανι.

-Πριν δυο χρονια ειχα τσιμπηθει με μια κοπελα…αλλα ξαφνικα αυτή δεν απαντουσε στα μηνυματα μου. Εγω ηξερα ότι ειχε πεθανει ο πατερας της και το εκμεταλλευτηκα. Για να την κεντρισω, να την κανω να μου απαντησει ή δεν ξερω για ποιον ηλιθιο λογο της εγραψα. «Ο πατερας σου σε βλεπει και σε συγχωρει.»

-Ασχημο αυτό.

-Δεν μπορω να συνεχισω. Θα στα πω άλλη φορα. Εσυ; Σειρα σου να εξομολογηθεις.

-Όχι ακομα, δεν θελω να σε τρομαξω.

-Οκ.. θα περιμενω.

Μειναμε για λιγο σιωπηλοι.

-Πες μου τοτε για τους 4 εχθρους του μαχητη.

-Για τους τεσερεις εχθρους μιλαει ο Καστανεντα. Ο πρωτος εχθρος είναι η ζαλη. Είναι η πρωτη φαση οπου ο νεος μπερδευται απ τις πολλες και αντιφατικες αποψεις. Χριστος ή Νιτσε; Κομισαριος ή γιογκι; Ορθολογισμος ή μυστικισμος; Δυση ή ανατολη; Αν καταφερεις να βγαλεις ακρη ερχεται ο δευτερος εχθρος, η επαρση. Αν νικησεις και τον δευτερο εχθρο θα σου συμβει κατι περιεργο (ο τριτος εχθρος). Θα στραβωθεις από την θεαση της Αληθειας που μολλις αρχιζεις να διακρινεις. Το αστειο είναι ότι μπορει να σου ερθουν ολοι μαζι οι εχθροι ανακατεμενα. Αυτά αντιμετωπιζε ο Σωκρατης όταν ελεγε «δεν ξερω τιποτα» κι όμως συνεχιζε να μιλαει ακαταπαυστα.Μ αυτην την κουβεντα πολεμουσε τον 3ο εχθρο. Για να καταλαβουμε την κουβεντα του θα πρεπε να προσθεσουμε μια λεξη. Δεν ξερω τιποτα ΑΚΡΙΒΩΣ. Με αλλα λογια εβλεπε αμυδρα την αληθεια. Αν τον ρωτουσαμε «τι βλεπεις;» θα μπορουσε ν απαντησει «βλεπω κατι σαν τετραγωνο. Το παχος και το μεγεθος του μου είναι απροσδιοριστα, όμως σιγουρα δεν είναι τριγωνο.» Καταλαβες;

-Ποιος είναι ο 4ος εχθρος;

-Είναι ο τελευταιος, είναι τα γεραματα. Τοτε που η ζωη δεν σου φυλαει αλλα μυστικα, τοτε που χορτατος από ζωη σαν το τελος μιας συναρπαστικης μερας θες να ησυχασεις και περιμενεις με χαρα τον θανατο. Απ αυτόν τον εχθρο θελω να νικηθω.

-Εχεις νικησει τους αλλους τρεις;

- Περιπου, ακομα με κυνηγα η επαρση και μερικες φορες στραβωνομαι από την θεαση της αληθειας γιατι η αληθεια δεν είναι καθολου αληθοφανης κι ετσι ακολουθοντας την κινδυνευω να μην ειμαι κατανοητος στο κοπαδι. Κινδυνευω δηλαδη να τρελαθω όπως φαινεται καποιος που χορευει στον ρυθμο μιας μουσικης που οι αλλοι δεν ακουνε.

-Μιλας σαν να κατεχεις το νοημα της ζωης.

-Οποιος προσπαθει να μιλησει για το νοημα της ζωης συνηθως λεει ανοησιες. Παρολ αυτά εχεις δικιο. Συνεχως σκαβω.      

-…Θα σου εξομολογηθω κατι ακομα…Πριν από μερικους μηνες η κοπελα μου με αφησε γιατι της φερομουν ψυχρα. Πηγε και βρηκε έναν αλλον πληγωνοντας  τον εγωισμο μου. Πονεσα τοσο που σκεφτηκα ότι ισως ειμαι ερωτευμενος. Αρχισα τον κλεφτοπολεμο. Της ειπα ότι μπορουμε να παραμεινουμε φιλοι και δεχτηκε πραγμα  που εξοργισε τον νέο της φιλο. Καθε φορα που της εστελνα μηνυμα γινοταν καβγας μεταξυ τους γιατι αυτος ηταν καψουρης και ζηλευε. Τελικα της ειπε να χωρισουνε κι αυτή ηρθε και μου τα εξομολογηθηκε όλα. Ηταν η ευκαιρια μου. Μου δινονταν η ευκαιρια να την ξαναποκτησω. Τοτε συνειδητοποιησα ότι δεν την ηθελα πραγματικα τωρα που ο εγωισμος μου ικανοποιηθηκε.Της προτεινα να προσπαθησει να τα ξαναφτιαξουνε και της υποσχεθηκα ότι δεν θα την ξαναενοχλησω. Γενικα ειμαι καλο παιδι αλλα όταν πονηρευω γινομαι πολύ καθηκι.

-Σαν ανθρωπο καταλαβαινω τον φιλο της, σ ένα άλλο όμως επιπεδο θα πρεπε να θελει να σε γνωρισει. Αυτή τι σταση κρατουσε;

-Στεκοταν αβουλη. Δεν μπορουσε από μονη της να παρει μιαν αποφαση. Θα θελε να διατηρησει την φιλια μας όμως τα πραγματα δεν ηρθαν όπως τα φανταζοταν.

- Ποτε δεν ερχονται…

-Ποσο πιστευεις αυτά που λες;

-Καποτε τα πιστευα λιγο, τωρα περισσοτερο. Σκοπος μου είναι να τα πιστεψω 100 τοις 100 αλλα τοτε δεν θα με καταλαβαινεις.

 Το προσωπο του πηρε εκφραση μεγαλης αποριας σα να με εβλεπε πρωτη φορα η καλυτερα, σα να εβλεπε πρωτη φορα ανθρωπο.

-Τι σκεφτεσαι?

-Να, αφησα αυτή τη σκεψη να ρεει κι εγω την μελετησα από άλλο επιπεδο. Συνειδηση είναι η σκεψη της σκεψης.

-Μα τοτε θα μπορουσες να παρατηρεις από αποσταση κι αυτό το άλλο επιπεδο

-Σωστα..

-Μα αυτό δεν εχει τελος.

-Εχω καταφερει να παρατηρω μεχρι τρια επιπεδα σκεψης να ρεουν παραλληλα.Αυτο μπορεις να παθεις αν καπνισεις χορτο.

-Εχεις δοκιμασει;

-Δεν το εχω αναγκη. Μεθαω ολη μερα με πραγματικοτητα ενεργοποιωντας από μονος μου τα αναλογα κεντρα, διατηρωντας την συνειδηση μου διαυγη. Γιατι οι ανθρωποι μεθανε; Μερικοι για να ξεχασουν, μερικοι για να ζησουν τεχνητα την θεωση. Τοτε που αγαπας τον εαυτο σου και ολους τους αλλους. Ο ευτυχισμενος ζει σ έναν ευτυχισμενο κοσμο. Φαινεται αυτονοητο αλλα δεν είναι.

- Δες εκεινη την γυναικα. Είναι ντυμενη ελαφρα, ασυνηθιστο για την εποχη. Όταν «ψαχνεται» μια γυναικα δειχνει σαρκα.

- Όταν μια γυναικα προκαλει δεν σημαινει απαραιτητα ότι ψαχνεται. Ισως θελει να την θελουν κι απ αυτό παιρνει δυναμη. Διυλιζει τον ποθο των αντρων και τον μετατρεπει σε αυτοπεποιθηση. Ξερναω αποψεις για να τις υπερβω.Ακους τη μουσικη του μαγαζιου; Τα περισσοτερα ερωτικα τραγουδια απευθυνονται στον εραστη. Τα τραγουδια αυτά είναι πολύ ταιριαχτα αν φανταστουμε ότι απευθυνονται στον θεο ή και μερικες φορες απ τον θεο στον ανθρωπο.

Καθως μιλουσε προσεξα πως καποιος απεναντι πηγε να σκαλισει την μυτη του. Αντιληφθηκε το βλεμμα μου και σταματησε.Το χερι του πηγε παραδιπλα και εξησε το μαγουλο του.

  Παω στην τουαλετα με το τσιγαρο μου. Το τελειωνω και το πεταω κατω. Φανταζομαι την καθαριστρια να το μαζευει θυμωμενη.Φανταζομαι ότι ελεγχει την μαρκα του τσιγαρου και μετα ψαχνει τα πακετα των θαμωνων για να βρει ποιος το πεταξε. Επεστρεψα στο τραπεζι αλλα αυτος ειχε φυγει. Τον πηρα στο κινητο.Δεν απαντουσε.

14. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ. ΟΠΟΥ Η ΚΑΜΑΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΘΡΟ

    Περασαν δυο μερες και τον πεθυμησα. Ηθελα την δοση μου. Τον ξαναπηρα και τον βρηκα.

$1-          Δασκαλε;

$1-          Ελα στην Καμαρα.

$1-          Να τελειωσω πρωτα μια δουλεια…

$1-          Όχι, ελα τωρα!

$1-          Γιατι; Τι επειγει;

$1-          Ελα!

   …Και μου το κλεινει…Θε μου, τι με περιμενει παλι.

Πηγα και τον βρηκα και…ηταν γυμνος! Δηλαδη φορουσε μονο ένα σεντονι. Το παραξενο ηταν ότι ο κοσμος δεν σταματουσε ουτε προσεχε.

-Λοιπον; Σε κουφανα;

-Σε παρακαλω ντυσου. Τι ναι αυτά; Θα σε κλεισουν μεσα!

-Μεχρι τοτε προλαβαινω να ζησω το παραμυθι μου. Αλλωστε τι διαφορα εχει το ψυχιατρειο από τα αλλα πρασινα η κοκκινα σπιτια;

-Ποιο παραμυθι;

-Ότι ειμαι αρχαιος φιλοσοφος. Δες το καθαρο σεντονι πως στραφταλιζει στον ηλιο; Θα χουμε δροσερο καλοκαιρι…

- Θεε μου!...

Εκεινη την ωρα μια τουριστρια εκανε να φωτογραφισει την Καμαρα ,όμως αυτος την εμποδισε μπαινοντας στο οπτικο της πεδιο. Αυτή τοτε σημαδεψε ψηλα στην οροφη της Καμαρας και αυτος αρχισε να πηδαει  για να μπει μεσα στο καδρο. Αυτή γελασε και τελικα τον φωτογραφισε.

-Πως σε λενε; την ρωτησε στα αγγλικα.

-Νικολ.

-Ξερεις  Νικολ; Αν θες να κατακτησεις τον κοσμο ποτε μην παιρνεις το βλεμμα σου πρωτη.

-Δωσε μου το τηλεφωνο των γονιων σου, ειπα, πρεπει να τους μιλησω.

-Οριστε το τηλεφωνο.Δεν αντιστεκομαι στο πεπρωμενο.

   Εκεινη την ωρα ένα μεγαφωνο αρχισε να ουρλιαζει συνθηματα κατά της κυβερνησης και του κατεστημενου. Ειχαν μαζευτει νεολαιοι κομμουνιστες. Αυτος τους πλησιασε.

-Ερχεται η επανασταση; Τι λετε;

-Ερχεται! Ερχεται! απαντησαν αυτοι καπως ειρωνικα βλεποντας τα ρουχα του, δηλαδη το σεντονι και τα  γυμνα του ποδια.

-Θα σκοτωνατε για να επιβαλετε την επανασταση;

-Μονο τους ενοχους και τους αμεταπιστους.

- Ξερεις, ας υποθεσουμε πως εισαι εσυ ο αρχηγος της επαναστασης. Λοιπον , ο πρωτος φονος που θα καταφερεις, θα μετατρεψει ολους αυτους που μεχρι τωρα σ ακολουθουσαν με πιστη και αγαπη. Θα τους μετατρεψει σ ένα φοβισμενο κοπαδι και θ αρχισουν αλληλοκαρφωνονται για να σου γινουν αρεστοι.

-Ποιος το λεει αυτό;

-Η ιστορια φιλε μου. Η ιστορια της γαλλικης και της ρωσικης επαναστασης. Εισαστε ετοιμοι για το παραλογο.

-Ο φονος είναι αναγκαιος καποτε.

- Να σου αφηγηθω μια παραβολη που σκαρωσα. Φαντασου…

-Γιατι φορας σεντονι;

-Για να επιβαλλω την δικη μου επανασταση στον ένα μου εχθρο. Λοιπον, ελεγα…

{η παραβολη του επαναστατη}Φαντασου τον εαυτο σου αρχηγο της επαναστασης. Φαντασου ότι πολλοι σ ακολουθουν και τελικα καταφερνεις να μπεις στο γραφειο του διαπλεκομενου μεγαλοκαπιταλα.

-Θα ερθεις μαζι μας η θα στην μπουμπουνισω; ρωτας.

Κι αυτος «αντε κουρεψου τσογλανι!»

-Ε , αρπα την τοτε!

Και του ριχνεις στο κεφαλι. Ετσι δεν θα κανες;

-Περιπου.

-Ετσι λοιπον δικαιως τον σκοτωνεις. Όμως…Εκεινη την ωρα μπαινει στο γραφειο η μητερα του κουβαλωντας πιτουλες. Σκεψου…η μητερα του. Μια αθωα γιαγιουλα που δεν ξερει από τραστ και εκμεταλλευση. Μια μανα που το μονο που ξερει είναι η αγαπη για τον μονακριβο γιο της.

-Σου φερα να τσιμπησεις … προλαβαινει να πει και βλεπει τον γιο της αιμοφυρτο.Ο δισκος με τις πιτουλες πεφτει. Ουρλιαζει, αγκαλιαζει το παιδι της και σε κοιτα με αγωνιωδη απορια. Εσυ αρχιζεις τα «ξερετε…κυρια μου ηταν αναγκαιο…η επανασταση βλεπετε…για να καταλαβετε δηλαδη…» Και κεινη την ωρα μπαινει μια άλλη γιαγιουλα που κραταει τυροπιτακια , η μητερα σου.

-Σου φερα να φας…

-Όχι τωρα ρε μανα.

Η μανα του εκμεταλλευτή κοιτα την μανα σου. Απο ενστικτο της απευθυνεται αφου μονο μια μανα καταλαβαινει. Με μια κραυγη πεφτει στην αγκαλια της μητερας σου.Αυτη σε κοιτα στα ματια με απορημενη φρικη και ψυθιριζει «Γιατι;»...

-Εβγαλες κανενα συμπερασμα; ρωτα  ο δασκαλος.

-Όχι.

-Η αριστερη σκεψη είναι ιδεολογια. Ένα προιον της αυτοπεποιθησης του Δυτικου ανθρωπου ότι μπορει να βαλει μονος του μια ταξη στα πραγματα. Ο Δυτικος πολιτισμος είναι μια προσπαθεια να δημιουργηθει μια κοινωνια χωρις θεο. Δεν νομιζω ότι θα τα καταφερει (Ελιοτ).

-Σε παρακαλω, ειπα. Παμε ν αλλαξεις. Εγω ισως καταλαβαινω, όμως οι αλλοι;…εκτιθεσαι…στεναχωριεμαι.

-Αν ειμαι τρελος, ειμαι τελευταιος στα ματια των ανθρωπων και γι’αυτο πρωτος στα ματια του θεου. Γιατι ο θεος είναι απροβλεπτος…Α! Να κι οι συγγενεις μου που ειδοποιησες. Αφησε μας μονους.

   Συζητουσε σε εντονο τονο με τους δικους του που προσπαθουσαν να τον πεισουν να τους ακολουθησει. Πιο περα παρακολουθουσαν δυο νοσοκομιακοι βοηθοι του ψυχιατριου, ειδοποιημενοι, διπλα στο ασθενοφορο. Ο συγγενεις καταλαβαν ότι δεν μπορουσαν να τον πεισουν κι εκαναν νευμα στους γεροδεμενους βοηθους..Καθως όμως αυτοι πλησιαζαν, αυτος ετρεξε προς την Καμαρα κι αρχισε να σκαρφαλωνει στην σκαλωσια κουβαλωντας έναν τηλεβοα που αρπαξε απ τους φοιτητες. Απο ψηλα αρχισε να φωναζει με τον τηλεβοα.

-Αδερφια! Η τρελα φυσηξε σαν ανεμος στα μυαλα μου και πηρε μαζι της ολη την σαβουρα! Εγωπαθεια, φιλαρεσκια, ναρκισσισμο. Τωρα βλεπω καθαρα! Μην αγοραζετε τα προιοντα τον διαφημισεων. Ειμαστε φτιαγμενοι για την αθανασια. Ας διαλύσουμε την ψευδαισθηση του χρονου. Ο χρονος είναι το πονηρον! (πεντζικης). Αδερφια!...θα δειτε τον θεο όταν σας φυγει η μαγκια.Ο μυθος είναι η αληθεια!(πεντζικης). Και θα σας δωσω έναν μυθο, ακουτε; Ειμαστε τα εγκεφαλικα κυτταρα του θεου και όταν ολοι συνενοηθουμε και συμφωνησουμε ο θεος θα πει «υπαρχω» εδώ κατω στον κοσμο. Η επανασταση είναι συνειδησιακη και θα.ξεκινησει απ την Ελλαδα. Γιατι εδώ δεν μασαμε! Και γιατι οι Ελληνες, πρωτοι εδώ κατω, καναμε οιστρο για ζωη τον φοβο του θανατου! (Εμπειρικος).   

Αδερφια!.. Αφηστε τις ομορφες γι αυτους που δεν εχουν φαντασια…κι εγω ειμαι ο πρωτος ελευθερος ανθρωπος. Οριστε!

…Και πεταει το σεντονι. Στεκοταν εκει ψηλα γυμνος με τα χερια απλωμενα ενώ το   «κοινο» από κατω παρακολουθουσε σε μια ησυχη φρικη…Τοτε συνεβη το αναπαντεχο. Κατεβηκε ηρεμα την σκαλωσια και παραδοθηκε.  

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ.ΟΠΟΥ  ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΕΡΧΕΤΑΙ  ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ. ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ.

    Τον επισκεφτηκα στο νοσοκομειο.Οι γιατροι μου ειπαν ότι «εφυγε» από την μανια και τωρα είναι στο άλλο ακρο της ασθενειας, στην καταθλιψη. Τον ειδα. Ηταν αμιλητος, ζαλισμενος απ τα φαρμακα και τα ηλεκτροσοκ, ακινητος σαν πετρα . Ειπα, «ειδα ενο εργο σε θερινο σινεμα αλλα δεν ηταν πολύ καλο…». Η ερημια του με στοιχιωνε. Περασε ένα λεπτο σιωπης. Εψαχνα απεγνωσμενα ένα θεμα. Τελος ειπα, «ειδα ένα εργο,όχι πολύ καλο…» Τον ακουμπησα και δεν αντεδρασε.του σηκωσα το χερι και το χερι εμεινε μεταιωρο στον αερα.Τοτε μου ηρθαν δακρυα. Ρωτησα τους γιατρους, «Θα γινει καλα;»

-Θα γινει. Σημερα τα φαρμακα κανουν θαυματα.

-Πως επιδρα το φαρμακο στην ψυχη;

-Κανεις δεν ξερει. Αυτά τα φαρμακα προεκυψαν μετα από πολλους πειραματισμους σε ζωα.

    Τις επομενες μερες παρατηρουσα την συμπεριφορα μου. Προσεξα ότι στην ταπεινη μου θεση του δασκαλου δημοτικου, διεφθαρομουν απ την ασημαντη εξουσια που κατειχα. Την εξουσια πανω στα νηπια. Μερικα τα αντιπαθουσα και σε μερικα εκανα χατηρακια. Αν αυτό συμβαινει σε μενα, τι θα συμβαινει στους αρχοντες και πολιτικους που εχουν αληθινη εξουσια.

  Τον ξαναεπισκεφτηκα στο νοσοκομειο. Φαινοταν να εχει μια ενταση αλλα κατά τα αλλα πολύ καλα.

-Καλως τον.

-Σου εφερα να δεις μερικα εργα μου, οριστε.

   Τα μελετησε και απεφανθη.

-Τα εργα σου είναι πολύ ειλικρινη αλλα καταλαβαινω γιατι δεν τα εκτιμουν οι γκαλεριστες. Μπροστα από την αξια δομη τους διατηρουν ένα πεπλο προχειροτητας που ενοχλει. Σημερα δεν εχει σημασια τι λες αλλα πως το λες…και το υφος σου εχει κατι το παιδαριωδες. Εμενα όμως με γοητευει γιατι και γω τετοιος ειμαι. Μιλαω με αφελεια για μεγαλειωδη θεματα. Αυτό βεβαια, γοητευει καποιες γυναικες. Δεν με καταλαβαινουν και γι αυτό γοητευονται. Γιατι θελουν να θαυμαζουν. Αυτές που με καταλαβανε γιναν φιλες μου, αυτές που δεν με καταλαβανε γιναν ερωμενες μου. χα χα, ευφυολογημα. Να , ερχονται και οι γονεις μου με τον παπα για το ευχελαιο. Η μητερα μου είναι θρησκευομενη κι ελπιζει σε κατι τετοια.

    Το πραγμα εξελιχθηκε σε εξορκισμο και καταγραφω μονο οσα η πενα μου αντεχει. Γιατι ακουσα λογια που δεν λεγονται.

   Στην αρχη ο δασκαλος μου ηταν μαλλον ηρεμος και σιωπηλος. Ξαφνικα , ενώ ο παπας μιλουσε, αρχισε να γελα μ ένα γελιο πνιχτο και γυναικειο. Ειπε,

-Ο πολυευσπλαχνος θεος σας! Θελεις , παπα, να εισαι δουλος του θεου και λυγιζεις από ταπεινωση. Υποκρισια! Μολις ταπεινωνεσαι νιωθεις πολλαπλασια την επαρση που τα καταφερες κι εγινες αρεστος στον Κυριο σου.’’         

Ο παπας συνεχιζε να διαβαζει και οι φωνες τους μπλεκονταν.

-Εσυ θελεις να εισαι δουλος του θεου ε; Ε, εγω ειμαι αφεντης του! Και ειμαι αφεντης του γιατι αυτος με παρακαλεσε. Γιατι θεος και διαβολος είναι το ιδιο προσωπο. Είναι μια γρια πορνη που ψαχνει νταβατζη. Και θελει νταβατζη τον ανθρωπο, εμενα για να τα βρει με τον διαβολο δηλαδη με τον εαυτο της. Γιατι ο διαβολος είναι ο εγωισμος του θεου. Τα ακουτε; Του θεου! Κι ο εγωισμος αποσχιστηκε και τωρα θελει να επιστρεψει. Μεσα μου ο διαβολος ζητα συγγνωμη κι ο θεος τον δεχεται κι ετσι ο θεος τα βρισκει με τον εαυτο του και φανερωνεται πανισχυρος και χωρις ντροπη…κι εγω λαμπω απ την δυναμη του μεσα μου, αθλιε τραγοπαπα! Εγω θα σε βαλω να κανεις γαργαρα με το σπερμα μου και θα γαργαλησω με ψυχρο μαχαιρι την κλειτοριδα της Π… και θα φαω τα σκατα σου και θα φιλησω την μανα μου και θα…………………..

Τελος επεσε κατω χωρις όμως ν αφριζει. Η μητερα του κοντευε να λυποθυμησει. Αυτος σηκωθηκε στα γονατα και τραβωντας το ρασο του παπα ψυθηριζε «σωσε με». Ο παπας , που μαλλον ηταν συνηθισμενος σε τετοιες καταστασεις, συνεχιζε να προσευχεται ηρεμος. Ακουμπησε το χερι του στο κεφαλι του δασκαλου και αυτος εδειξε αγαλλιαση ωσπου ξαφνικα εβαλέ το κεφαλι του κατω απ το ρασο. Ο παπας τιναχτηκε κι αυτος εβγαλε ένα αγριο γυναικειο κακαρισμα κι αρχισε να λυκνιζεται ερωτικα σ έναν απαισιο χορο σαν χορο της κοιλιας. «Ποιος θα με γαμησειει;»

   Του καναν ενεση κι εφυγα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7. ΟΠΟΥ Η ΧΟΡΔΗ ΤΕΝΤΩΝΕΤΑΙ

Περασαν δεκα μερες.θεωρηθηκε θεραπευμενος από τους γιατρους και συναντηθηκαμε.

Ρωτησα – Εισαι καλα;

-Περιπου καλα. Θα παιρνω φαρμακα για τρια τουλαχιστον χρονια.Υποψιαζομαι για μια ζωη. Μονο όταν ειμαι τρελος , ειμαι χαρουμενος.

-Τωρα πως νιωθεις; Τρελος η λογικος; Xα!

-Καπου στη μεση.

   Μπροστα μας προπορευονταν δυο κοπελες που κουβεντιαζαν ζωηρα. Αυτος μολις τις πλησιασε μιλησε με φωνη καμπανα : «κοριτσια». Αυτές τρομαξαν και αποτομα απομακρυνθηκαν η μια από την άλλη, ανοιγοντας χωρο.Αυτος περασε αναμεσα ψυθιριζοντας: «Να περασω, ευχαριστω». Καθως τις προσπερασαμε αυτές συνηλθαν και από μακρυα φωναζαν: «Ποιος εισαι ρε μεγαλε; …Κοιτα έναν μαλακα…». Τον ρωτησα: «Εισαι ομοφιλοφιλος; Αυτο μου φανηκε στον εξορκισμο.»

-Ολοι ειμαστε λιγο ομοφιλοφιλοι. Δεν υπαρχει αντρας αντρας και γυναικα γυναικα..Αυτα είναι συμβολα. Στην ουσια κυμαινομαστε ολοι στο ενδιαμεσο φασμα Εγω εκανα γεωτρηση στο υποσυνειδητο και το καθαρισα.

Λιγο πιο περα ένα ζευγαρι μαλωνε. Ο αντρας τραβολογουσε την κοπελα που προσπαθουσε να φυγει. Βριζονταν. Ο δασκαλος πλησιασε , σχεδον κολλησε το προσωπο του στο προσωπο του αλλου και ειπε: «προσεχε».Ο αντρας ειχε δυο επιλογες. Η να ηρεμισει η να εξοργιστει. Διαλεξε το δευτερο. Ηταν γεροδεμενος. Αρπαξε τον δασκαλο από τους ωμους και τον κολλησε στο δυπλανο αυτοκινητο.

-Φυγε ρε! Θα σε δειρω!

-Δειρε με.

   Για λιγο αναμετρηθηκαν με το βλεμμα. Ξαφνικα ο αντρας τον αφησε και γυρισε στην κοπελα με υφος ηρεμο. Τους αφησαμε.

-Του ρουφηξες την οργη?

-Αρχιζεις να εμπιστευεσαι τα αορατα, μπραβο.

Σταματησαμε σε μια βιτρινα. Ηταν γκαλερι. Η κυρια από μεσα μας καλεσε. «Περαστε, περαστε…». Ο δασκαλος σχολιασε τους πινακες και την εντυπωσιασε. Ξαφνικα η κυρια αλλαξε θεμα. Ισως επηρεασμενη από την απλοτητα του δασκαλου, ειπε: «Μαθαινω στον γιο μου να είναι απλος. Σημερα ολοι ξεπουλιουνται.»

-Εσεις ξεπουληθηκατε; ρωτησε με τολμη αυτος.

-Να… Μια φορα εκανα μαθηματα αγγλικων σ ένα παιδακι του οποιου τους γονεις αντιπαθουσα.

-Αυτό δεν είναι ξεπουλημα ψυχης…Μονο την εργασια σας πουλησατε. Κρυβετε μεγαλες αμαρτιες πισω από μικρες?

Περιμενα αυτήν να θυμωσει. Όμως αυτή λυθηκε. «Είναι κατι που…Παλια ημουν στην Αθηνα. Οργανωτης μιας τηλεοπτικης εκπομπης. Καποτε χρειαστηκαμε πεντε μουσικους να συμμετεχουν.»

-Και;

-Τους βρηκα, αλλα… πολύ αργα… εμαθα  από την τηλεπαρουσιαστρια ότι πρεπει να εμφανιστουν ντυμενοι κλοουν… Ηταν καλοι μουσικοι και σοβαροι. Οι δυο αρνηθηκαν αλλα οι τρεις ειχαν αναγκη τα λεφτα , ειχαν οικογενεια, και δεχτηκαν. Ξεπουληθηκαν.

- Κι εσυ εισαι πιο ενοχη γιατι δεν σου κοστισε.

-Ναι…ψελισε αυτή και και το προσωπο της συσπαστηκε από θλιψη.Εγειρε μπροστα.

-Δεν πειραζει…τωρα που το εξομολογηθηκες, καθαιρεσαι.

.-Τι ανθρωπος εισαι;  Ειπε αυτή.

-Ενας ανθρωπος που προσπαθει να γινει ανθρωπος….κι αν τα καταφερει δεν θα λεγεται ανθρωπος αλλα αγγελος.

Φυγαμε.

-Ξερεις να ξεκλειδωνεις τους αλλους.

-Για να ξεκλειδωνεις πρεπει πρωτα εσυ να εισαι ξεκλειδωτος.Παρε παραδειγμα τα σκυλια. Ισως το μονο ειδος που δεν χρειαζεται να κυνηγα για να επιβιωσει. Ζει αποκλειστικα  από την αγαπη των ανθρωπων που εκμαιευει, σχεδον εκβιαζει. Πως; Μα αγαπωντας μας εκ των προτερων και ανεπιφυλακτα.. Παραδειγμα δεν είναι οι ανθρωποι αλλα οι σκυλοι.

Τωρα θα σου διδαξω και μετα θα σε ρωτησω τι γνωμη εχεις για μενα.Θελω να ξερω τι εικονα δειχνω στους λογικους. Εισαι αρκετα μυημενος και δεν χρειαζεται να επεξηγω πολύ. Ο θεος εφτιαξε την πλαση σε ένα λουτρο αιματος. Όλα τα οντα αλληλοτρωγονται.Ακομα κι ο Χριστος ετρωγε σφαγια. Δεν μπορει να υπαρξει σ αυτόν τον κοσμο κατι πραγματικα τελειο. Το ότι κινουμαστε αποδεικνυει ότι δεν ειμαστε ευτυχισμενοι. Το ότι  ειμαστε ορατοι αποδεικνυει ότι ειμαστε αμαρτωλοι. Εισαι το τετραγωνο που συναντα έναν κυβο. Τι θα καταλαβει; Μονο την βαση του. Εγω όμως σε προσκαλω. Κοιτα προς την τριτη διασταση. Μολις με δεις θα γινεις και συ κυβος. Από το μαγαζι ακουγεται θριαμβευτικη μουσικη, αρα παω καλα. Ο Θεος μου λεει  «Καραγκιοζη! Πως τολμας να μιλας εξ ονοματος μου.Εσυ ουτε το τσιγαρο δεν μπορεις να κοψεις.». Λεω. «Θα το κοψω.» Ακουω ένα κακαρισμα. Ο σατανας ηταν. Το ότι καπνιζω με καθιστα πιο ενοχο από καποιον αλλον που μπορει να διαπραξει φονο. Η ενοχη προσμετραται στο μεγεθος της συνειδησης. Ο θεος μου λεει… ο θεος δεν μιλαει ποτε. Ισως και να μην σκεφτεται καν… μονο νιωθει. Μου μιλαει η συνειδηση μου κοντα σ αυτόν, εμπνεωμενη απ αυτόν.Οσο πιο πολύ την υπακουω τοσο πιο αυστηρη γινεται. Τα ζωα είναι ευτυχισμενα στον παραδεισο. Από κατω μας ο παραδεισος, από πανω ο παραδεισος, μονο εμεις ειμαστε στην κολαση. Μοντερνα κολαση είναι η μοναξια και η πληξη.  Πληξη είναι η πεινα του πνευματος. Ζουμε σε πνευματκη Αιθιοπια Τα ζωα ευτυχισμενα στον παραδεισο της αγνοιας. Στο ηλιολουστο λιβαδι. Ο ανθρωπος αφηνει το λιβαδι και μεγαλωνοντας μπαινει στο τουνελ. Εκει που συνειδηση και ευτυχια δεν συμβαδιζουν. Αν τα καταφερει, ο ανθρωπος, βγαινει από την άλλη πλευρα του τουνελ. Ξανα σε λιβαδι.Εκει συνειδηση και ευτυχια ξανασυναντονται. Μετα από πολύ δρομο, κοπο και κινδυνο. Γινε κυβος. Ή για την ακριβεια γινε, από τρισδιαστατος, τετραδιαστατος. Ελεγξε τον χρονο και καταργησε τον, εμμενοντας στο αιωνιο παρον. Σου μιλαω από τον άλλο κοσμο, τον κοσμο του νοηματος, και σε προσκαλω. Εκει δεν υπαρχει χρονος ουτε χωρος. Στη γη, τα παγκοσμια κεντρα εξουσιας ετοιμαζουν παγκοσμια οικονομικη δικτατορια. Σου μιλησα για τα εγκοσμια. Τωρα θα σου μιλησω για τα υπερκοσμια ρισκαροντας να με παρεξηγησεις. Τα ονειρα που κανεις, οι ελπιδες και οι φιλοδοξιες σου…ολ αυτά ισως είναι πιο αληθινα απ την πραγματικοτητα. Ο μυθος είναι η αληθεια (Πεντζικης). Ο μυθος νοηματοδοτει.  Ισως ο θεος επιτρεπει τις αμαρτιες μας ουτως ώστε όταν παρουσιαστουμε μπροστα του να μην εχουμε «μουρη». Αυτος ο κοσμος είναι ο κοσμος της υλης, ορατος και ανοητος. Ο άλλος κοσμος είναι ο κοσμος του πνευματος, αορατος και νοηματικος. Ο θεος…κανεις δεν καταλαβε γιατι εφυγε και τωρα πια δεν είναι της μοδας. Συμπαρεσυρε το καλοκαιρι. Ο καιρος, στην απουσια του, μικραινε κι αποχρωματιστηκε. Τωρα ο θεος επιστρεφει. Η ωρα του θερους. Η ωραια εποχη.Η αποκαλυψη δεν είναι η αποκαλυψη του θεου αμεσα. Είναι η αποκαλυψη του ανθρωπου. Ο ανθρωπος θα κατανοησει την θεια του φυση και θα την φερει στην επιφανεια. Ετσι ο θεος θα ξεπηδησει απ το μυαλο του ανθρωπου, όπως η Αθηνά απ το κεφαλι του Δια. Θα προηγηθουν καταστροφες. Ειμαστε τα εγκεφαλικα κυτταρα του θεου. Αν εναρμονιστουμε, αν συνεννοηθουμε σε ένα πραγμα εστω, ας πουμε στο τι είναι θεος, τοτε ο θεος θα κατεβει ως πνευμα. Πνευμα συμφυλιωσης και αγαπης. Ας δεχτουμε ότι ο ηλιος είναι ενας αλλα διαφορετικα φαινεται από τα διαφορα μερη της γης. Αν εχουμε εξι δισεκατομμυρια ανθρωπους, θα μπορουσαμε να εχουμε εξι δισεκατομμυρια θρησκειες και η κάθε μια να σεβεται τις άλλες. Ολοι εχουμε διαφορετικη θεαση της αληθειας. Ο θεος στους αιωνες αθεατος ακολουθουσε τα καραβανια της ελπιδας. Σε κάθε προσπαθεια. Τωρα τολμαει ό,τι τολμαει το φως. Μεγαλωνει σε τροχια ολοκληρη. Ανεβαινει στης νυχτας τα ψηλα υπνοδωματια. Μεχρι τωρα, συνειδητα η ασυνειδητα, σκαψαμε γι αυτόν. Στα αγκιστρια της ψυχης μας πιαστηκαν ελπιδες και ρεαλισμος. Σπαρταρουν χωρις αλληλουχια… Συγχεονται… κι από πισω ένα χερι που πνεει. Το εγω δεν είναι μερος του κοσμου αλλα οριο του. Ένα παραθυρο οπου το πνευμα πασχιζει να εισελθει…να γειωθει ψαχνοντας καθαρους αγωγους.Παντα θα μαστε μαριονετες. Η μονη μας ελευθερια είναι στο να διαλεξουμε ποιανου μαριονετα θα μαστε. Των παθων μας, της επαρσης μας,. του σατανα; Ο σατανας ενιοτε  παρουσιαζεται και ως ηθικολογος. Αν δεν ειχαμε αλυσσοδεσει τις γυναικες με την ηθικη μας , αυτές ουτε στο πεζοδρομιο δεν θα μας αφηναν να αναπνευσουμε. Εγω επιλεγω να ειμαι μαριονετα του θεου. Και δεν ξερω τι είναι καλο. Είναι κατι καλο επειδη ο θεος το θελει. Καποιος στο δυπλανο τραπεζι βηχει. Βηχει επειδη εγω ειμαι καπνιστης. Με πιστευεις; Όχι ε;..Καλα κανεις. Δεν με πιστευεις επειδη εγω δεν με πιστευω αρκετα. Η εκρηξη της επιστημονικης προοδου εκτοξευσε τον ανθρωπο στις συραγγες της εξειδικευσης. Χασαμε τον κοσμο ως συνολο. Οι παλιοι ανθρωποι , βαρβαροι και πνευματικοι. Σε επαφη με  τη φυση,με το αιωνιο και το υψηλο.Στο ασχημο τοπιο της πολης πια, αναγνωριζω την αποκρυσταλλωση του εγωισμου μας. Δεν χαιρονται οι ανθρωποι , μονο ικανοποιουνται. Εμπιστευονται στην ζωη τους τον επιστημονικο τροπο σκεψης.και ετσι υπνοβατουν ενώ η λατρεια είναι αφυπνιση. Επαναφερω στον κοσμο την εννοια του συνολου. Τωρα που μιλαμε, τωρα που ακουγονται αυτά τα λογια , αεριες μαζες μετακινουνται στα εσχατα του συμπαντος. Με πιστευεις;.. Λες να εστειλε ο θεος τον Χριστο και σ αλλα ζωα; Φαντασου πολλα μυρμηγκια να σταυρωνουν ένα μυρμηγκακι. Χα! Ειχε ο Χριστος χιουμορ; Φυσικα. «Ασε τους νεκρους να θαψουν τους νεκρους τους». Μαυρο χιουμορ. Εγω δεν ζω. Εγω ΕΙΜΑΙ. Τα ζωα και τα παιδια ΕΙΝΑΙ.Ο αθανατος πυρηνας μου απευθυνεται στον δικο σου και τον προσκαλει…Λοιπον τι γνωμη σχηματισες; Την πιο ρεαλιστικη εκδοχη πες.

-Φαινεσαι ανθρωπος μορφωμενος και ευαισθητος, με αδυναμια να αφοσιωθει σε ένα ατομο. Δειχνεις καποτε ότι «χανεις» αλλα αυτό θα δικαιολογουσε το ότι τα λογια σου είναι ξεχωριστα.

-Τα λογια μου δεν είναι τοσο πρωτοτυπα. Η πρωτοτυπια τους εγγυται στο ότι τα εννοω.

- Να σου δωσω και την πιο φευγατη εκδοχη;

-Ναι! Ναι!

-Η ψυχη σου δεχτηκε ισχυρη ωθηση και ταλαντωθηκε σε ακραιο βαθμο μεταξυ χαρας και θλιψης. Μεταξυ αγιοτητας και δαιμονισμου. Αν τα καταφερεις να ισορροπησεις μεταξυ αυτων των ακρων θα σαι ο …

- Πες το κι ας σχιστουνε τα βουνα!

-…Ο Χριστος που θα φερει την αποκαλυψη. Την δευτερα παρουσια.

-Yeah! Τωρα με βλεπεις. Τωρα γινεσαι κυβος! Τωρα «τρελαινεσαι».Τωρα το πνευμα γειωνεται, τωρα εχω ονομα… τωρα αρχιζουν όλα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8. ΟΠΟΥ ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΠΕΤΑ

Aν είναι Αυτος, τοτε εγω γραφω ευαγγελιο!

Ξαφνικα ομως χαθηκε. Δεν απαντουσε στο τηλεφωνο. Μετα από μερες μου εστειλε ένα μηνυμα. «Πρεπει να βρεις τροπο να διδασκεσαι μονος σου. Αν σωπασεις για τρεις μερες θα καταλαβεις πολλα.» Περασαν άλλες 14 μερες. Παρακολουθουσα με δυσκολια την εκπομπη της Αννιτας Πανια. Μισοτρελοι, ψωνια , καθυστερημενοι εκτιθονταν προσφεροντας, με τις γκαφες τους, γελιο στο κοινο του πλατω και στον τηλεθεατη. Trashtv που λενε…Και η Πανια λεει «… Τωρα  η εκπληξη που σας υποσχεθηκαμε. Αυτοπροσωπως από τον άλλο κοσμο ο… Χριστος!» Ανοιγουν δυο τοιχοι και προβαλει ο … δασκαλος. Δεμενος πανω σε σταυρο. Με χαρτινο φωτοστεφανο με ψευτικη χρυσοσκονη και δυο ακτινες να ξεπροβαλουν από πισω. Ηταν σχεδον γυμνος όπως ο Εσταυρομενος. Μια εικονα αγριο κιτς.

 Η Πανια μιλα.-«Χριστε…διδαξε μας.»

-Ο Θεος βαρεθηκε τους εβραιους και τωρα ασχολειται με τους Ελληνες.(Γελια από το ακροατηριο.)

- Γιατι το λες αυτό; Εισαι ρατσιστης; Ρωτα η Πανια.

-Κάθε εθνος κουβαλα την κουλτουρα του. Και οι εβραιοι θεωρουν τον εαυτο τους λαο περιουσιο, εκλεκτο του θεου. Και εν μερει εχουν δικιο αφου ο θεος αποκαλυφθηκε σ αυτους. Όμως το σκοταδι ειδε το φως και δεν το γνωρισε. Όμως εγω σαν τοτε ηρθα για ολον τον κοσμο.

-Αληθεια, γιατι ξαναηρθες;

-Ηρθα για την συγκομιδη, ηρθα ενδοξος. Ηρθα για να φερω τον παραδεισο.{Γελια από το ακροατηριο}.

- Πως όμως θα σε πιστεψουμε; Θα μας κανεις κανενα θαυματακι;

- Ισως αργοτερα. Τα θαυματα εκβιαζουν τις ψυχες. Γενικα τα αποφευγω. (Γελια).

Θαυμα πρεπει να είναι τα λογια μας. Ειμαι η πορτα που οδηγει από το νοητο στο      α-νοητο. Στο απερινοητο. Για αυτό ειμαστε πλασμενοι…για να γινουμε πλασματα μεταφυσικα.

-Γιατι ζουμε;

-Για να απολαυσουμε την μεταμορφωση μας.

-Μα πως δινει τοσο απλες απαντησεις σε προαιωνια ερωτηματα;...Χριστουλη μου εισαι λιγο «φευγα» , λιγο «γεια σου». Εχεις επαφη με την πραγματικοτητα;

-Τι είναι πραγματικοτητα; Μηπως πραγματικοτητα είναι είναι οι φαντασιες και τα ονειρα των αλλων που αντιστεκονται στην δικια μας θεληση; Αν ειμαι ψεμα, αν δεν υπαρχει αντικειμενικη αληθεια, αν ζω στο παραμυθι μου τοτε…το παραμυθι μου είναι ισχυρο και ομορφο. Σας αποκαλυπτω την μυθολογια μου και σας προσκαλω…να παμε εκει που χτιζουνε φωλια , παραξενα πουλια στου ηλιου τα σκαλια…προς τα εκαττομυρια του ηλιου φλας.

-Εισαι και ποιητικουλης Χριστε μου…

-Εσυ σαρκαζεις, εσυ θα παθεις κακο.

-Αα! Τωρα μου τα χαλας.Εγω σε κανω αστερα κι εσυ μου μιλας ετσι.

-Αληθως, αληθως σας λεω ότι…αστο …δεν είναι ακομα ωρα…(γελια).

-Όχι πες!

-Να το πω;

-Ναι ! Ναι!

-Ειμαι το συνειδησιακο σας λοττο. (Γελια). Πρεπει να σφαξουμε ό,τι μας στολιζει, γυμνοι ν’ ανηφορισουμε τα ουρανου τα σκαλοπατια.

-Και τι δουλεια κανεις Χριστουλη; Η εισαι μονο θεωρια;

-Ποια είναι η πραξη ενός δασκαλου; Τα λογια του.

-Ο Χριστος σημερα μας ταπωνει.

-Ηρθα σαν θεος να σας κανω θεους. Αν δεν μοπουμε να γινουμε θεοι ας γινουμε τουλαχιστον αγγελοι, η τουλαχιστον αγιοι, η τουλαχιστον καλα παιδια. Πως φερεται όμως ενας θεος; Θεος κατά χαριν;

-Μην μας λες ακομα. Γιατι πριν γινουμε θεοι, προηγουνται οι διαφημισεις. Δεν εχουμε χρονο.

-Εγω δεν γεννηθηκα Χριστος… εγινα Χριστος. Οπότε μπορειτε κι εσεις…(Πεφτουν διαφημισεις).

Η εκπομπη συνεχιστηκε με παραδοξολογιες. Ο δασκαλος μιλουσε κι οι αλλοι από κατω γελουσαν. Η τηλεθεαση ανεβηκε. Αρχισανε οι αντιδρασεις. Η κοινοτητα των εβραιων κατηγορησε τον δασκαλο ως επικινδυνο τρελο φασιστα. Αντεδρασαν και οι εκκλησιαστικες οργανωσεις. «Ποσο χαμηλα θα πεσει ακομα η τηλεοραση;». «Βεβηλοι!» Γραφτηκαν και πολλα αλλα χλευαστικα. «Άλλο ένα νουμερο που θα μασουλησει το «φιλοθεαμον» κοινο πριν το φτυσει». Όμως η τηλεθεαση χτυπησε κοκκινο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9. ΟΠΟΥ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

     Περασαν 35 μερες.  Ένα κουτσομπολιστικο περιοδικο αποκαλυψε ότι ο δασκαλος βρηκε καταλυμα σε παραλια της Χαλκιδικης. Την μερα που πηγα ηταν Κυριακη. Εκει τον επισκεπτονταν κοσμος που με τον καιρο πληθαινε. Επιασα κουβεντα με μερικους.

Οι περισσοτεροι απλοι άνθρωποι, τον πιστευαν ως φωτισμενο δασκαλο. Αλλοι ηρθαν από περιεργεια. Αυτος τους μιλουσε κατά μονας αλλα κατά καιρους απευθυνονταν προς το πληθος.

$1-          Με αγαπατε? Φωναξε.

$1-          -Σε αγαπαμεε! Αποκρινονταν ο κοσμος με μια φωνη και λιγα γελακια.

   Τον πλησιασα και χαρηκε που με ειδε .

$1-          Δες , μου λεει, Τι χαρα να σε αγαπανε αγνωστοι…. Κι όμως μου απαγορευεται  να αγγιξω κοπελα. Ο θεος (δηλαδη η συνειδηση μου κοντα σ αυτόν) μου λεει » μονο με λογια και τραγουδια θα ευφραινεσαι… κι όταν θα γοητευεις κοριτσια , θα τα φερνεις σε μενα , γιατι θελω παρεα. Σας θελω ολους».

Ξαφνικα το προσωπο του σκοτεινιασε. « Αλιμονο δεν ειμαι ο Χριστος. Ενας φουκαρας ειμαι που του ποναει το δοντι».

$1-          Δασκαλε , εισαι το πλησιεστερο προς τον Χριστο πλασμα  που γνωριζω , ειπα.

$1-          Σευχαριστω. Ο θεος μου λεει   »Ειμαι τρελος κι οποιος με πλησιαζει καιγονται τα λαμπακια του. Σου εδειξα το νυχι μου , κι οριστε τι επαθες.»   Οδευω προς το κεντρο του κυκλου και παρασερνω στο διαβα μου οποιον βρω. Προς το κεντρο του κυκλου. Εκει που συνταιριαζονται όλα τα καλα. Αληθεια, αγαπη , καλοσυνη , ευγενεια, ευτυχια. Ο θεος μου λεει » Εσυ ξεχωρισες. Σ αγαπω. Με εχεις να σε παρακαλω. Δειξε μου οικτο.»….Καταλαβες? Ο θεος με παρακαλα να δειξω οικτο…. ,Απιστευτο ε? «Σου δινω την καρδια μου « μου λεει « κι εσυ την διωχνεις».

$1-          Εσυ διωχνεις την καρδια του θεου? Απορησα.

$1-          Φυσικα , αφου εξακολουθω να αμαρτανω. Ειμαι αχαριστος κι υποκριτης. Ουτε το τσιγαρο δεν εκοψα ακομα (βεβαια το ελαττωσσα). Θα αγιασω όταν αντιληφθω όλα μου τα ελλατωματα. Να φερεσαι στους αλλους σαν να ηταν αγιοι …κι ετσι να φερνεις στην επιφανεια την αγια πλευρα τους. Η συνειδηση μου τωρα κινειται σε πεντε επιπεδα. Το πρωτο , το πιο «λογικο» και κατανοητο. Το πεμπτο , το πιο θεϊκο κι ακατανοητο. Σε ποιο προτιμας να σου αποκρινομαι?

$1-          Στο πεμπτο παρακαλω.

$1-          Αχ εσυ υπερβολικε που διψας για τα μυχια , τα μεγαλα μυστικα. Ενταξει λοιπον. Στο πεμπτο επιπεδο θα σου ελεγα ότι το δαγκωμα προκαλει θανατο. Πρεπει να τρομοκρατουμε το φιδι για να επιστρεψει στον βυθο. Στον υπνο  τα δυο εγκεφαλικα ημισφαιρια επικοινωνουν. Κινουμαι σε αχαρτογράφητες περιοχες οπου ανθρωπος δεν πατησε κι ο Χριστος μας μιλαει εξω από τα ορια της λογικης και μας προσκαλει. Κι η λογικη εχει ορια. Η αγαπη όχι. Κι εγω σου μιλαω απ τον αλλον κοσμο αφου εφαγα αβυσσοπιτα ….. κι αφου η ψυχη μας είναι το αχρονο αποτύπωμα μας στον άλλο κοσμο. Με την εκτη αισθηση ψαχνω το μονοπατι και παω καλα γιατι τουλαχιστον θελω να γινω  Χριστος ….κι όχι Ωνασης. Ποιος θυμαται τους πλουσιους της εποχης του Χριστου? Το χαος στον ωκεανο οδηγει σε νεους οριζοντες …. Μεχρι να υοθετηθω. Ετοιμος να τα χασω όλα. Εσεις λογοκρατουμενοι επιστημονες , μαζευετε βαρομετρα αλλα δεν ξερετε τι καιρο κανει. Εγω ξερω να κοιτω τον ουρανο. Εσυ? Εσυ για ποιον σταυρωθηκες? ….Τοσες ερωτησεις κι η απαντηση μια …»αγαπη». Προαπαιτηται ταπεινωση . πως θα αγαπησεις τον αλλον αν δεν τον δεις ? και πως θα τον δεις αν δεν ταπεινωθεις? Ποτε θα γινω παιδι? Εμαθα να φυσω την μυτη μου σαν παιδι…καταλαβαινεις?

$1-          Καταλαβαινω. Δεν είναι τοσο ακατανοητο το πεμπτο σου επιπεδο.                                                                   

$1-          Χα! Είναι επειδη σου μιλουσα από το τριτο επιπεδο. Χαχα….ακου τωρα το πεμπτο…Πορνες και προαγωγοι.  Μαθετε τροπους καθαρματα! Τωρα που σας χρειαζομαι. Είναι το πεπρομενο μου. Ειμαι μισος σ αυτόν και μισος στον άλλο κοσμο. Τρελο δεν με λετε? Κλεφτες! Μην μιλατε μην αγγιζετε.Θα σας μαθω εγω να φιλατε. Να κανετε ερωτα με τον θεο. Που μαλλον μας αγαπα …αλλα όχι περισσοτερο απ τον εαυτο του… Ερωτα με τον θεο. Την γρια πορνη δηλαδη που για οποιον την αγαπαει γινεται ομορφη ντροπαλη κοπελιτσα. Σημερα ολο και λιγοτερο ντρεπομαστε. Κι ομως το κοκκινο στα μαγουλα είναι το χρωμα της αρετης. Βλεπω τον θεο καταματα. Βλεπω τα εκατομυρια του ηλιου flash… και καιγονται τα λαμπακια μου. Εγω , ο στρατιωτης του βορρα που κατουρα το παντελονι του….και φυσικα θα με συλλαβουν σαν απατεωνα.Και το θα ποδοπατησετε το καπελο μου. παραμονευει μια γυναικα , να δει αν θα σωθω. Κι όμως με δερνουν. Γιατι επαιξα με την τιμη των νεκρων. Εγω κι ο θεος , ο θεος που ζηταει τσιγαρο για να το χαρισει σ αυτόν που του το εδωσε. Φωναζει τους ζωντανους  κι απαντανε οι νεκροι. Το μοσχαρι μας βλεπει? Η μας φανταζεται? Κι αν τα λιονταρια μιλουσαν θα τα καταλαβαιναμε? Κι όταν η μητερα λεει »αγαπαω το παιδι μου»….αγαπαει το παιδι? Η το «μου»?….. Καταλαβαινεις?

           -Εχω αρχισει να χανω την μπαλλα.Τα λογια σου χωρις ειρμο ακουγονται πρωτογνωρα , ωστοσο νιωθω πως θα μπορουσα να τα ειχα σκεφτει και γω. Παραξενο….Κατεβα επιπεδο τωρα.

        -Ας πουμε στο επιπεδο δυο…οκ…περιμενε λιγο….(Απευθυνεται στο πληθος που περιμενει).

-Μ αγαπατεε?

- Σαγαπαμεε!

-Θεε μου γουσταρω χαχα…Επιστροφη στο δευτερο επιπεδο. Βλεπω τους εχθρους μου να συνοστιζονται και να με σημαδευουν. Οποιος ξεμακραινει απ το κοπαδι οδευει προς σταυρωση. Γι αυτό συμβολο του χριστιανισμου είναι ο σταυρος κι όχι ας πουμε ο βραχος της αναστασης (που θα ταν και πιο ελπιδοφορο)… Ο θεος μου λεει «δεν ειχα σκοπο να σε πονεσω ,απλα βιαζομαι.» Και ξεπαγιαζει , μονος , στον μαρμαρινο κισσο. Και μου λεει «Πως μπηκες παρανομα στο σπιτι μου? Ειμαι τρελη για σενα. Σαν βιασμενη που ερωτευεται τον βιαστη της.»… Λες ο θεος να είναι γυναικα?

-Αφου ο θεος δεν εχει φυλλο….

-Ναι , αλλα ο Χριστος ειπε « Πατερ ημων»…γιατι να μην μπορω κι εγω να πω «Μητερ ημων?»Τελος παντων. Ωραιο θεμα για ζωγραφια μια τουαλετα. Απωθει ως συμβολο. Ελκει ως αισθητικη αποδοση.  Σας βαρεθηκα εσας τους ανθρωπους. Εσας και τα χαλασματα σας και τις ομορφες γυναικες σας. Σιγα μην βγει ο θεος από το καστρο του. Και με καλει σε δειπνο. Κι εγω ,ο κυνηγος ταλεντων. Κραταω το κλειδι της καταστροφης.  Αφου ένα πραγματικο βιβλιο για την ηθικη είναι βομβα για όλα τα υπολοιπα (vittgenstain).Oμεταφυσικος κοσμος είναι αυτος , αντεστραμενος. «Κι ότι συμβαινει είναι ότι απερριψε ο θεος» (Πεσσοα). Όλα τα ανθρωπινα δεν είναι απλως λαθος , είναι αντιστροφα. Σ αυτόν τον κοσμο πρωτη μουρη είναι ενας πρωθυπουργος και τελευταιος ενας καθυστερημενος.  Στον μεταφυσικο κοσμο , πρωτος είναι ο καθυστερημενος και τελευταιος ο πρωθυπουργος. Καθως και στις συνειδησεις μας. Γιατι μετρο δεν είναι η αξια αλλα η ταπεινωση κι η απλοτητα. Κι οθεος μου λεει «Όλα οσα εχω είναι οσα εσυ μου δινεις.»…απιστευτο. Ας κανω άλλο ενοχο τσιγαρο. Ο πρωτος ανθρωπος που μπαινει στον παραδεισο με τα ελαττωματα του. απιστευτο….. Γιατι διαλεξε εμενα? Δεν θα μου το αποκαλυψει ποτε. Γιατι αν το μαθω θα εκπεσω.  «και η αγαπη ουδεποτε εκπιπτει». Γειωνω το πνευμα με μπολικο καπνο. Θεε μου σωσε τον πλανητη! ( Ο δασκαλος αλλαξε οψη και ερωταπαντουσε μονολογοντας τον παρακατω (διαλογο)

-Θα το κανω. Θα σωσω τον πλανητη …αν εσυ παψεις να καπνιζεις. Θα το κανεις?

-Όχι. Όχι το τσιγαρακι μου.

-Τοτε ασε τα λογια τα παχια καθαρμα. Καθαρμα θα καθαρθεις…..Τωρα ειδες ολο το φεγγαρι , και με την κρυφη του οψη. Τι θα κανεις? Εισαι η αληθεια περιφερομενη. Παρε την σημαια από τον Χριστο , κανε παιχνιδι.

-Ποια η αποστολη μου?

-Να σωσεις τον πλανητη η να κοψεις το τσιγαρο. Ποιο είναι πιο ευκολο?

-…Να σωσω τον πλανητη.

-Οκ μπασταρδε. Σωσ τον. Εμενα κατά βαθος στα παλια μου τα παπουτσια. Πεισε τον διαβολο να μου ζητησει συγγνωμη.

-Δεν μπορεις να τον συγχωρεσεις ετσι κι αλλιως?

-Δεν γινεται. Εχω αβυσσαλεα περηφανεια που μου επιτρεπει όμως να συγχωρω εσας. Αφου εσεις ζητατε συγγνωμη. Κι αν με συγγχωρεσεις  εσυ θα σαι πιο ψηλα από μενα.

-Να σε συγγχωρεσω? για ποιο πραγμα?

-Καποτε θα μαθεις γιατι…κι αυτη θα ναι η τελικη αληθεια.

-Πες την μου τωρα.

-Όχι, πρωτα να σωσεις τον πλανητη…η να κοψεις το τσιγαρο.

-Δεν μπορω να το κοψω χωρις βοηθεια.

-Φωναξε τον Χριστο.

-Χριστε?

-Ελα…

-Θα με βοηθησεις?

-Για ποιο πραγμα?

-Ξερεις …για το τσιγαρο.

-Οκ, ας το σε μενα. Όμως θα προσπαθησω κατά 90 % ,το 10% είναι δικη σου προσπαθεια. Πρεπει να σεβομαστε και την ανθρωπινη βουληση.Καθε πρωι θα αηδιαζεις τον καπνο. Μετα μονος σου.

-Σ ευχαριστω.

-Κανε τσιγαρακι , είναι απογευμα.

-Χαχα…οκ.

-Το τσιγαρο είναι το τελευταιο εμποδιο σου από την τελειοτητα. Όταν τα καταφερεις ελπιζω να μην εχεις επαρση.

-Όχι , όχι…

-Ισως παλι …νικωντας το τσιγαρο σου αποκαλυφθουν αλλα , αναριθμητα ελαττωματα. Χα! … θα δουμε. Παντως εισαι αρκετα ψηλα , αφου μπορεις να μας ακους , αλλα σου λειπουν ακομα μερικες αρετες. Όπως η καρδιογνωσια και το σπουδαιοτερο … η διακριση. Να μαθεις σε ποιον να λες τι και ποτε. Εσυ αδερφακι μου εισαι κυμβαλο αλαλαζον. Απ τους ανθρωπους προτιμω την μουσικη τους. Παψε να σκεφτεσαι και θα ρευσω μεσα σου. Οι ανθρωποι σκανδαλιζονται όταν λες πως εισαι χριστος αλλα εγω χαιρομαι. Μακαρι να με φτασεις. Όμως , μπες μεσα στον κοσμο.  Μαθε τον. Μιλας για τα πραγματα σαν να τα διαβαζεις σε βιβλιο. Φιλοσοφεις. Δηλαδη πιανεις τα πραγματα με το γαντι.Βγαλε το γαντι. Πιασ τα με γυμνο χερι , νιωσε τα.

-Μα ο κοσμος είναι τοσο βαρετος. Μονο την παρεα σου θελω.

-Δεν βλεπεις καθαρα. Καθαρισε τις αισθησεις σου. Δες το προσωπο μου στο προσωπο του συνανθρωπου σου. Δες το στο προσωπο του μουλαριου. Αχ αυτη η επαρση σου. Όλα παιζονται στο δυδυμο επαρση –ταπεινωση. Ενας λογος που σε διαλεξα είναι επειδη δεν θα χες τοσο προβλημα με την επαρση. Όμως κι εσυ…πώς να χειριστεις τοση δυναμη? Χανεις χρονο με την επαρση.

-Ποια η αποστολη μου?

-Να παρακολουθεις αμετοχος την πορεια του κοσμου προς την αποκαλυψη και να περιμενεις να σε καλεσουν.Αλλα πριν σε καλεσουν πρεπει να προπονηθεις. Πρεπει να εισαι ετοιμος. Για να γινεις αυτοκρατωρ , Εαυτοκρατωρ. Δος μου την καρδια σου η αλλιως ας ξεχασουμε την ολη υποθεση.

-Σου την δεινω.

-Αποδειξε το.

-Πως?

-Αυτοκτονησε εν ζωη , αφεσου στο θελημα μου , γινε παιδι.

-Σου παραδιδω την θεληση μου.

-Ναι αλλα τα παιδια δεν καπνιζουν. Εισαι αγωγος και γειωνεις πνευμα γεματο καπνο.

-Να πω και γω κατι?

-(οδασκαλος) ποιος είναι?

-Ο σατανας

- Τι θες?

- Φιλε μου σε βασανιζουν. Σε θελουν πιονι. Εγς σε θελω αξιοπρεπη , με την ικανοτητα να γινεις θεος χωρις να παρακαλας. Σαν πιονι δεν θα γινεις ποτε αρχηγος. Θα σε βουτηξουν στην ενοχη. Με την δικη μου βοηθεια θα τα καταφερεις. Γιατι αυτος ο κοσμος είναι δικος μου κι εγω τον οριζω.

-Τι επιδιωκεις?

-Να κυριαρχησω παντελως σ αυτόν τον κοσμο , ώστε να γινω σεβαστος στον άλλο. Θελω σεβασμό στην προσπαθεια μου….Γι αυτό κατηγορουμαι , επειδη επαψα να εκλιπαρω ευλογια , όπως τα αλλα αγγελακια , τα φλωρακια. Κι αν αποτυχω, θα ξερω πως το εκανα εγω. Ididitmyownway (Sinatra). Κι εσυ ακομα, ακολουθεις προσωπικο δρομο , δεν τηρεις το γραμμα της εκκλησιας.Δεν εξομολογηθηκες ποτε….Και το τσιγαρο δεν θα το κοψεις ποτε. Τολμω να στο πω ξεκαθαρα κι ας σε πεισμώσω. Δεν θα τα καταφερεις , στο λεω καταμουτρα. Λεγε τα εμπνευσμενα λογακια σου , εν οσο εγω σου τρωω τα σωθικα.  Και με το τσιγαρο σου χαλαω την εικονα σου στους αλλους , αφου οι αλλοι ανθρωποι ακουν λογια τελεια και περιμενουν να δουν έναν τελειο ανθρωπο…και βλεπουν έναν παθιασμενο θεριακλη και σκεφτονται «δασκαλε που διδασκες». Ετσι είναι φιλε. Παντα θα τους δειχνεις τον ηλιο και παντα θα κοιτουν το δαχτυλο. Κι είναι δικοι μου. Ολοι!... σχεδον ολοι.

-Εγω σου ανοικω?

-Το σωμα που φθειρεις ναι. Οσο το φθειρεις ναι. Το πνευμα σου ακομα δεν είναι κανενος. Παντως καλλίτερα ν αμφιβαλεις παρα να πας μ Αυτόν. Αν δεν αμφεβαλες δεν θα καπνιζες.

-Ναι , η συμπεριφορα μου εδω θα κρινει την θεση μου στην αιωνιοτητα. Αν το πιστευα πραγματικα δεν θα καπνιζα , δεν θα κομπαζα.

-Ακριβως αδελφε.

 –Δεν ειμαι αδελφος σου, σε σιχαινομαι.

- Χα! Παραδεξου το και γινε αντρας. Προτιμας να κανεις το τσιγαρακι σου κι ας καταστραφει ο κοσμος. Ανθρωπινο. Η σωτηρια του πλανητη αφηρημενη εννοια , το τσιγαρακι συγκεκριμενο . Η σωτηρια είναι ιδεα , το τσιγαρακι αισθηση. Κι εγω σου λεω , μην ντρεπεσαι. Μην ντρεπεσαι ν αντισταθεις στην θεληση του θεου. Είναι θεος , είναι αγιος , είναι ισχυρός αλλα μην ζητας να σε ελεήσει. Σου προσφερει αθανασια , μπορω να στην προσφερω κι εγω. Και κατι περισοτερο. Μ πορω να σου δωσω την δυναμη ν αρνηθεις την αθανασια. Φιλε μου η αθανασια είναι ένα ονειρο που γινεται εφιαλτης. Εχεις την πνευματικη δυναμη να  ανεβεις  στην κορυφη του κοσμου. Την δυναμη στην εδωσε ο θεος.  Την επιγνωση όμως αυτης της δυναμης στην δινω εγω. Και το «εγω» μεγαλωνει και τερατουται.Ασε λοιπον τις σεμνοτυφιες και παραδεξου το . Εισαι ο πρωτος. ΕΙΣΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ! Σκιστους! Πιστευε στον θεο οσο θες. Κι εγω πιστευω στην υπαρξη του (κι απ αυτην την πλευρα ειμαι θρησκος).Αλλα …σταματα πια με τα παιδιαρισματα. Παρε τις δικες σου αποφασεις. Τι παρακαλας για ευλογια? Επιτελους αρκετη δεν εχεις? Ααα! Σε χρησημοποιει ο θεος. Σε χρησιμοποιεί!  Σου λεει τι να κανεις…Εγω σου ειπα τι να κανεις? Εγω σ αφηνω ελευθερο μπασταρδε!...Ξυπνα μπασταρδε!

(Ο Χριστος) –Ξυπνα μπασταρδε!

- Θεε μου , ποσο μοιαζετε…

-Σωπασε!

(Ο δασκαλος) «…..»

-Τωρα μιλα!

(Οδασκαλος)   -Αταα, αα, ατ…α…

-Αυτό είναι . Επιστρεφεις στην προπτωτικη κατασταση.

{διαβολος) – γδυσου!

(Χριστος)- Όχι! Θα σε παρεξηγησουν.Δεν είναι έτοιμοι για κατι τέτοιο.

-Χεσ τους! Εισαι μαζι μας τωρα. Τι αναγκη τους εχεις?

-Όχι , σεβασου την αγνοια τους.

-(Ο δασκαλος) θα την σεβαστω.

- Ο διαβολος σου προτινε σωστη πραξη σε λαθος χρονο.Θα σε τρελανει. Ο τρελος είναι αχρονος. Σεβασου τους αλλους.

-( Ο διαβολος) Μην σεβεσαι κανεναν…Αυτά τα πληθη αχρήστων αντιγραφων , αυτές τις αγελαιες κοινωνιες ανθρωποειδων.

-Σεβασου!

-Μην σεβεσαι!

Ο δασκαλος λιποθυμησε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. ΟΠΟΥ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ  ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΧΡΙΣΤΟΣ.(ΠΕΡΙΠΟΥ ).      

  Ο Χριστος καθησε στο καφε. Εκανε την αναγκη του στην τουαλετα μ ευχαρίστηση.Εκμεταλλευονταν ετσι  στο επακρο ολες τις ανεσεις  που του επετρεπαν τα τρια ευρω του καφε. Είναι καπως θλιμμένος , γιατι? Δεν δουλευε από καιρο. Ζουσε στο τιποτα. Διπλα μια παρεα νεαρων τιτιβιζει και τον ενοχλει.»Μην μιλας ετσι. Ταπεινωσου και θα τα δεις όλα.» Διπλα βγαζουν ηχους σαν δελφινια           Ο Χριστος ακουει τον θεο να γελα και να είναι ετοιμος να χτυπησει. Τα παιδια κανουν τον μαγκα μεταξυ τους αλλα παριστανουν το θυμα όταν βρεθουν μπροστα στον δασκαλο για να λυσουν τις διαφορες τους. Το ιδιο κι οι μεγαλοι μπροστα στο δικαστηριο. Ο Χριστος ψαχνει ένα σχημα για να περιγραψει το μεταφυσικο τοπιο και τους ρολους του καθενα. Στο καφε , μια κοπελα στρωνει τα μαλλια της με ολη την επιγνωση της ομορφιας της…κι αυτό την ασχημαινει. Μια άλλη νεαρη με προκλητικο ντεκολτε. Σαν να καταλαβαινει το βλεμμα του και ριχνει μπροστα τα μαλλια της σκεπαζοντας το στηθος της. Ντρεπεται?

    Για την ωρα η πιο ακριβης περιγραφη του μεταφυσικου κοσμου είναι η εξης. Ο Θεος είναι γυναικα κι ο διαολος το ιδιο. Γιατι μονο γυναικες μπορουν να είναι τοσο συνεπεις στην αγαπη και το μισσος τους αντιστοιχα. Ο Θεος βοηθαει τα παιδια του να βρουν την ψυχη τους και κι ο σατανας βαζει εμποδια. Ο Χριστος τεντωνεται νωχελικά και ξαφνιαζεται λιγο βλεποντας την μπλουζα του που σηκωθηκε και φαινεται η φανελα. Καποιος διπλα του εβηξε και αυτος θυμηθηκε την ευχαριστα παρανοικη ιδεα ότι ίσως ευθυνεται ο ιδιος αφου είναι καπνιστης. Ο Χριστος ξερει την αποστολη του που τωρα είναι πιο δισκολη αφου δεν δικαιουται να κανει θαυματα και εχει σαν μοναδικο οπλο τον λογο. Η μουσικη του μαγαζιου ευχαριστη , δεν προμήνυε κατι κακο. Διαβαζε με ευχαριστηση Πεντζικη αφου αναγνωριζε ότι υπαρχουν και πιο τρελοι απ τον ιδιο. Όμως κινηται σε αχαρτογραφητες περιοχες. Μπορει να είναι υπερηφανος χωρις όμως να υποτιμα τους αλλους. Η επαρση του δηλαδη δεν είναι συγκριτικη. Αντλει περιφανεια μονο από την προοδο του σε σχεση με τον παλιο του εαυτο. Ετσι αποφευγει έναν επικίνδυνο σκοπελο. Είναι η επαρση που οδηγει στην παρανοια. Ο σατανας κρυβεται στο «εισαι σκουπίδι» και στο  «εισαι ο πρωτος» . Ο Θεος κρυβεται στο ενδιαμεσο , στην προσπαθεια.

     Ο Χριστος παρατηρει μια γκαρσονα. Το μακιγιαζ της δεν υποστηριζει την μαραμενη της οψη. Είναι θλιμενη και το μακιγιαζ της φανταζει παραταιρο στολίδι. Μενει μονο του το μακιγιαζ χωρις το προσωπο… η ισως προβαλεται μπροστα , εξω απ το προσωπο. Στον κοσμο αλλοι θελουν να κανουν κατι κι αλλοι θελουν να γινουν «καποιοι». Ο Χριστος ευχαριστησε τον θεο που του ανοιξε τα ματια και πια μπορουσε να ζησει την περιπετεια στον μεχρι τοτε φαινομενικα ασημαντο κοσμο , ασημαντων γεγονοτων. Σηκωθηκε για να παει ν αγορασει τσιγαρα. Βγαινοντας από την καφετερια ειδε έναν θαμωνα. Ηταν καθιστός με τα χερια απλωμενα στην πλατη του καναπε και φορουσε μαυρα γιαλια.Ο Χριστος απεδωσε την ανετη , ολο αυτοπεποιθηση σταση του στο ότι ο άλλος ειχε διαβασει κανα δυο δυσκολα βιβλια. Ξυπασια ακαλαισθητη. Κι όμως μια γυναικα μπορει να γοητευτει από κατι τετοια . Η αποσταση μας από τον θεο καθιστα την μεταξυ μας αποσταση αμελητέα. Πληρωνει για τα τσιγαρα και φευγει αργα παραλληλα από τον παγκο των περιοδικων. Εξωφυλλα με γυμνες. Ο Θεος δεν εχει προβλημα με το σεξ αλλα με την πορνεια. Παραδιπλα το αφεντικο της καφετεριας επεζε με ένα βρεφος , κολουσε την φατσα του στο προσωπο του μωρου. Παραξενο… το μωρο δεν τρομαζε. Παραξενο επειδη η γουρουνισια φατσα του αφεντικου θα μπορουσε να ναι τρομαχτικη. Ισως ηταν το παιδι η το ανηψι του.ο Χριστος διερωτηθηκε. «Θα μπορουσα να εμβαθύνω σ αυτην την σκεψη αν ειχα περισσοτερη δυναμη.Θα την πηγαινα στα ακρα. Η μοδα λεει «όλα είναι σχετικα». Εγω λεω «η ζωη είναι πολύ μικρη για να μην είναι απολυτη». Καποιος διπλα λεει στον φιλο του «…μην το ψαχνεις». Ναι , αυτή η φραση προοριζοταν γι αυτόν. Κι ότι θελει να μας πει ο θεος μας το λεει με το στομα των αλλων. Η μουσικη του μαγαζιου όμως ηταν καθησυχαστικη. Ηρθε   η γκαρσονα και ζητησε να πληρωθει. Το συμπαν ενοχληθηκε γιατι αποσπασθηκε.Επρεπε να σκεφτει τα ψιλα που θα δινε και αποσπασθηκε απ τα ωραιο τραγουδι.Σκεφτηκε τον θανατο κι ότι δεν επρεπε να χανει ωραιες στιγμες για κανεναν λογο. Επιπλεον η γκαρσονα ειχε κι αυτή ένα υφος υπηρμενο. Σαν να ηταν βασίλισσα που για λιγο υποχρεωθηκε να δουλεψει. Όμως το συμπαν κατανοησε το υφος της γκαρσονας απεναντυ του αφου αυτή υπερτερουσε εμφανησιακα. Αυτος ηταν αξυριστος. Όμως η ατιμελιτη εμφανιση του συνδυαζονταν με το αστραφτερο του βλεμμα….η ετσι νομιζε. Δεν τον ενοιαζε να αρεσει στα κοριτσια κι αυτο του αφαιρουσε σημαντικο ερισμα από το να είναι εμφανίσιμος. Εριξε ένα βλεμμα στους θαμωνες και τους φανταστηκε νεκρους. Όμως αυτος όχι.Αυτος δεν θα πεθαινε ποτε. Είναι ένα απ τα δωρα του θεου που τον διαλεξε.Δεν μπορουσε όμως να βρει κανεναν σοβαρο λογο γιατι ηταν αυτος ο εκλεκτος. Τελικα το απεδωσε στην τυχη. Ο Θεος εριξε ένα βελακι στα τυφλα που εδειξε αυτόν. Ενας εκλεκτος κατά τυχη παυει να ναι εκλεκτος? Πρεπει να βρει ολους τους αλλους στον κοσμο που είναι στο δικο του περιπου επιπεδο. Ξερει ότι είναι περιπου 6.000….αλλα βαριεται. Ο Θεος κραταει την ανασα του.

   Ηρθαν στην καφετερια δυο κοριτσια. Το συμπαν σκεφτηκε «θα κατσουν στο διπλανο τραπεζι. Το απαιτει η μεταφυσικη μου γοητεια. Θεε μου αν υπαρχεις δειξ το μου.Βαλ τες να κατσουν διπλα μου.

$1-          ακομα ζητας φτηνες αποδειξεις?

$1-          Εχεις δικιο.Αν καθίσουν διπλα δεν θα πειστω περισσοτερο κι αν κατσουν αλλου δεν θα απιστήσω περισσοτερο. Γαμωτο εχω παγιδευτει.

$1-          Θελεις περιπετεια? ….Για κανε πως δεν καπνιζεις για μιση ωρα κι εκει να δεις περιπετεια.

$1-          Βαρεθηκα να χεις παντα δικιο μπειμπι. Με αλλιωνεις με τον θειο σου ερωτα.

Ολη η ζωη μας είναι μια κηδεια που μας ξεπροβοδιζει.Διαβαζω βαρυ φιλοσοφικο βιβλιο. Διπλα τα γκαρσονια μιλανε. Κατι μου λεει ότι μπορω να αντλησω νοημα κι απ τα δυο. Κι απ το βιβλιο κι απ την κουβεντα τους. Ας πουμε , η γκαρσονα παει να τελειωσει μια φραση κι ο άλλος αρχιζει να μιλα. Ηκοπελα υψωνει την φωνη της παρ ολο που βλεπει ότι ο άλλος δεν την ακουει, καθως σκεφτεται την δικια του φραση που , τελικα , επαναλαμβανει.

   Πηγα τουαλετα. Βγαινοντας ειδα μια κοπελα να περιμενει να μπει. Ντραπηκα που η τουαλετα μυριζε απ τα κακακια μου. Ευτυχως , τουλαχιστον ειχα βουρτσισει τις ακαθαρσιες. Αν φταναμε τον θεο θα ειμασταν οι ιδιοι φως. Ισως αυτή να ηταν μια λαθος σκεψη.Αφου μολις την σκεφτηκα , ένα ποτηρι επεσε απ την απροσεξια της μπαρ γουμαν.»… και μια σκεψη , για να αξιζει , πρεπει να αντεχει στο υπαιθρο» (ελιτης). Είναι εντυπωσιακο ποση ελευθερια και χρονο αποκτας αν παψει να σ ενδιαφερει το άλλο φυλλο. Δεν μ ενδιαφερει ν αρεσω. Ποιο είναι το επομενο βημα? Μα φυσικα να ξαναρχισω να φροντιζω την εμφανιση μου, αλλα πια , να το κανω για τους αλλους. Ατελειωτοι λογοι για να κανεις κατι, αλλα η πραξη μια. Τελικα η κανεις η δεν κανεις κατι.

   Το σιμπαν αναφωνησ娻 Θεε μου , τι θα με κανεις?»

$1-          Θα σε «σκοτωσω». Οσο απολαμβανεις ….πως θα βρουν χωρο μεσα σου να εκφραστουν τα πουρναρια? Ναμιλησουν μεσα από σενα? Αν αφεθεις θα σε οδηγησω στον θυσαυρο μου , στην πιο γλυκιά ηδονη ….στο να ξερεις πως σκεφτομαι.

$1-          Αληθεια? Θα μου φανερωσεις την σκεψη σου?

$1-          Όχι βεβαια , χαχα , το πιστεψες? Παιδι μου το σωμα σου δεν αντεχει την σκεψη μου.Για το καλο σου , θα σου δειξω πολλα για τους ανθρωπους αλλα λιγα για την δικια μου σκεψη. Εισαι αρκετα ευαισθητος να βρεις τις κρυφες διασυνδεσεις? Τι νοημα υπαρχει στο αερακι που φυσαει? ….και να το σισχετισεις με το τραγουδι που τωρα ακουγεται απ το μεγαφωνο της καφετεριας?

$1-          Τωρα θελω να καπνισω.

$1-          Αν κρατηθεις θα σου χαρισω άλλη μια σκεψη μου.

$1-          Προτιμω να καπνισω.

$1-          Βλεπεις δαιμονα? Μονος σου προτιμας την σαρκικη ηδονη και την καταστροφη που φερνει. Ο καπνος είναι η εκδικηση των ινδιανων. Εισαι σε επιπεδο να καταλαβεις. Σε τετοιο επιπεδο φτανουν συνηθως οι καρκινοπαθεις… και μου προσευχοντα騻Θεουλη μου , κανε με καλα και τωρα ξερω πως πρεπει να ζω.» είναι όμως αργα…. Εσυ διατηρεις μνημη θανατου . Κανε παρεα με τον θανατο. Ποτε όμως θα τον νικησεις?

$1-          Μπορω να τον νικησω?

$1-          Αμαν πια ! εισαι πονοκεφαλος.Ποτε θα καταλαβεις το υψος σου? Εισαι ο εκλεκτος!

$1-          Η φωνη σου αλλαξε….ο σατανας?

$1-          Χα! Με καταλαβες….ποτε όμως πηρα την θεση του θεου? Θυμασαι τον διαλογο?

$1-          Όχι , δεν ξερω ποτε μπηκες στην «γραμμη».

$1-          Χα! Βλακουλη. Απ την αρχη ημουν ανακατεμενος.

$1-          Ώστε παντα εισαι ανακατεμενος στα λογια του?

$1-          Μονος σου το πες «ο θεος δεν μιλαει». Σου μιλαει η συνειδηση σου κοντα στον θεο. Κι εκει είναι που μπαινω κι εγω….κοιτα , για την ωρα , κι ο θεος κι εγω θελουμε να σε βοηθησουμε. Μεχρι να φτασεις στην κορυφη. Εκει θα διαφοροποιηθουμε.ο Θεος θα σου ζητησει να εκπληρωσεις το θελημα του και γω θα σου ζητησω να κανεις το δικο σου θελημα….ποιος είναι πιο καλος?

       Εγω σου ζητω να χειραφετηθεις. Τσιγαρακι θα παρεις?

-Νιωθω μπερδεμενος.

-Ναι, κι εμενα απ την αρχη δεν μου γεμιζες το ματι , αλλα εσενα διαλεξε Αυτος.

-Εσυ ξερεις γιατι με διαλεξε?

-Ξερω.

-Πες μου , Πες μου!

-Θα σου ελεγα «επειδη εχεις καλλίτερη ψυχη « αλλα…

-Δεν σε πιστευω.

-….Αλλα δεν θα με πιστευες.

-Πες μου την αληθεια.

-Αληθεια? Ζητας απ τον διαβολο να σου πει την αληθεια? Διασκεδαστικος τυπος. Αληθεια είναι ότι πειθεις τους αλλους να πιστευουν…κι αν ο αναγνωστης πιστεψει αυτό το κειμενο ….τοτε είναι αληθεια. Χαμογελασες? Ποσο καιρο εχεις να γελασεις?....που Αυτος σε εριξε στην σοβαροτητα των «υψηλων στοχων» και σε τρελανε. Δεν εχει χιουμορ αυτος ….δηλαδη εχει ,αλλα με το δικο του χιουμορ δεν γελαει κανενας, εκτος απ τα παιδια.Ολα όμως είναι γραμμενα σ αυτό το βιβλιο.

-και τι λεει το βιβλιο?

-Ότι θα χασω. Αλλα θα χασω μεγαλοπρεπως….στο παρα τριχα.

-Κι εγω? Εγω τι θ απογινω?

-Στ αρχιδια μου τι θ απογινεις…αντιο (για την ωρα).

….Κι ελεγα κι εγω , πολύ ομορφα μου μιλουσε ο σατανας….λοιπον , ανασυγκρότηση! Εχουμε έναν πλανητη να σωσουμε.Κατ αρχην ραντεβου με τον πατριαρχη. «κρατησου απ το παρον». Να μετρησω όλα τα δεντρα που βλεπω μπροστα μου? Ναι , ο απλος λυρισμος του συγκεκριμενου. Να επισκευτω τον πατριαρχη. Αφου τον λενε «παναγιοτατο» ισως είναι καλο τυπακι. Απ τους τιτλους ισχυει το 5% Χα! Θα προσπαθησω να τον πεισω να….θα δειτε.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11. ΛΟΓΙΣΜΟΙ                                                         

   Ο Χριστος ξενυχτουσε με λογισμους…που θα χρειαζοταν πολλες σελιδες να αναλυσουμε. Το βασικο είναι ότι ότι ο θεος τον αγαπα και του ανεθεσε αποστολη. Αλλα για να γινει «αυτοκρατωρ» πρεπει να γινει εαυτοκρατωρ. Η πνευματικοτητα του πια εχει αρχισει να σωματοποιηται. Με καθε νεα σκεψη αλιθινη που σκεφτονταν ενιωθε ένα μουδιασμα στην πλατη του. Σαν ηλεκτρικη εκκαινωση. Σκεφτοταν χαοτικα προς ολες τις κατευθυνσεις (ο νους ορνεον ταχυπετες) και τοτε απ το σαλονι ακουστηκε ενας ηχος. Δεν εδωσε σημασια , ανοιξε την τηλεοραση μπροστα απ το κρεβατι του και χαηδεψε την γατα του τον Οσμαν. Η ωρα πηγε δυο και τοτε προσεξε μια εφημερη λαμψη στην απεναντυ πορτα του μπανιου. «ρε λες να είναι κανενας διαρρηκτης εδώ?». «εχω το καλυτερο αντικλεπτικο , δηλαδη το κλειδι μου στην εξωπορτα , απ την εξω μερια». Γυρισε πλευρο κι αποκοιμηθηκε με την ευχαριστη σκεψη ότι ο θεος στον υπνο μας ακουμπα πιο ευκολα αφου ο εγκεφαλος χωνευει τα συμπερασματα απ τις εμπειριες της προηγουμενης μερας. Ξυπνησε μετα από δυο ωρες εξαιτιας ενός θορυβου. Τοτε, τον ειδε μπροστα του στο σκοταδι να ψαχνει για λεφτα στο παντελονι που ταν ριγμενο πανω στην καρεκλα. «Αδελφε , τα βιβλια μου είναι πιο σημαντικα απ τα χρηματα που ψαχνεις. Τα χρηματα που ψαχνεις είναι στο παλτο. Σ ευχαριστω αδελφε που μου θυμισες ότι πρεπει να δινω λεφτα στους φτωχοτερους. Αν προσευχηθεις μαζι μου θα σου πω που είναι και τα χρηματα της μανας μου. Ειπα «μανα» και θυμηθηκα ένα λαθος του Χριστου. Ετρεχε στα ξεροχωραφα να πεισει τους αγραματους ψαραδες και δεν ασχοληθηκε με το να πεισει το περιβαλλον του. Και ειπε «ουδεις προφητης στον τοπο του». Εσυ ξερεις γιατι με λυστευεις? Γιατι ο θεος δεν είναι τελειος , τουλαχιστον όχι στην ωρα που μιλαμε. Κι επειδη δεν είναι τελειος , δεν ειμαι κι εγω. Γι αυτό και αντι να με καταλαβεις θα με περασεις για τρελο. Και ειμαι τρελος επειδη σου μιλαω.Σου μιλαω ελπιζοντας”. Τοτε , ο λιστης μιλησε , «πειναω» ειπε. Εχωσε το χερι στο παλτο, το εβγαλε με 150 ευρω κι εφυγε.                                                                   

       Ο Χριστος δεν ειχε πια υπνο. Βγηκε στον δρομο. Μπροστα του περπατουσε μια κοπελα. Ο Χριστος ενιωσε ότι αυτή φοβοταν να τον ακουει να περπατα πισω της. Γι αυτό και ταχυνε το βημα του , περπατουσε στο ιδιο υψος μ αυτην αλλα σε αποσταση. Του ηρθε να εναρμονισει τον βηματισμο με τον δικο της για να νιωσει αυτή πιο οικεια. Ετσι περπατησαν μαζι για μισο λεπτο και μετα οι Χριστος ταχυνε το βημα του και την προσπερασε με την σκεψη που τηλεπαθητικα ηθελε να της περασει «γαληνη σε σενα , ειμαι ο Χριστος και μπαινω στον χρονο για να σε ευλογησω.» Σε λιγο , ο δρομος χωριζονταν σε δυο. Ο Χριστος πηγε στον δεξιο κι η κοπελλα στον αριστερο. Καθως απομακρυνονταν , ο Χριστος της φωναξε «χαρηκα που τα ειπαμε»… Ο Χριστος οδευε προς το «Εβερεστ» της Καμαρας σκεπτικος. Ξερει ότι είναι περιπου Χριστος κι όχι εντελως Χριστος  ακομα. Τι τον εμποδιζει? Δεν μπορει να κανει θαυματα. Και δεν μπορει επειδη δεν τον εχει ακομα πιστεψει κανενας. Δεν είναι τυχαιο , την πρωτη φορα , ο Χριστος , δεν ελεγε «σε εσωσα» αλλα «η πιστη σου σε εσωσε». Εδώ είναι το προβλημα . Μονο ο ιδιος ξερει πως είναι ο Χριστος και κανενας άλλος. Και αν αποκαλυπτονταν αυτοι που θα τον πιστευαν λιγοτερο και θα τον καταδιωκαν είναι οι συγχρονοι Φαρισαιοι , οι πνευματικοι ταγοι , οι μητροπολητες. Στο ονομα του Χριστου είναι ετοιμοι να σκοτωσουν και τον Χριστο. Είναι όμως αναγκαια τα θαυματα? Για έναν πιστο καμοια αποδειξη δεν είναι αναγκαια και για έναν απιστο καμοια αποδειξη δεν είναι αρκετη. Αν , στο ονομα του θεου , Αυτος , εμφανισει μια τουρτα μπροστα σε έναν αθεο , ο αθεος και παλι δεν θα πιστεψει. Παρολο που θα κατσει να την φαει... Πρεπει συνεχως να αναθεωρει , ειδικα οσον αφορα το μεταφυσικο τοπιο. Ειχε πει ότι ο θεος είναι γυναικα. Μπορει να κανει λαθος. Ισως ο θεος επλασε τον κοσμο με ηπηρμενη τελειομανια…και κατι δεν πηγε καλα. Για να διορθωσει τον πινακα , ριχνει συνεχως νεες πινελιες , ποτε μικρες και ποτε φαρδιες , για να δημιουργισει μικρες και μεγαλες αρμονιες. Μια μεγαλη φαρδια πινελια ηταν κι ο Χριστος (την πρωτη φορα). Βλεπει μετα ότι οι ανθρωποι αντι να φωτιστουν , αρχιζαν να σφαζονται και στο ονομα του Χριστου.»Φτου , απελπισια…» Συμπερασμα .  Ειμαστε εναγωνιες πινελιες του Θεου προκειμενου να φτιαξει το αριστουργημα.. Και θα τα καταφερει.  Οποτε τωρα ο Χριστος ερχεται απ το παρελθον και το μελλον.

     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12. ΟΠΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ (ΓΙΑ ΛΙΓΟ).

    Πρεπει όμως να καταλαβει τα λαθη της πρωτης φορας. Βεβαια , μπορουμε να παραδεχτουμε ότι όλα ηταν θεεικο σχεδιο , αν όμως το δουμε λογικα , ο Χριστος , εκανε λαθη. Δεν επεισε τους δικους του. Μετα , ελεγε παντα « Ειμαι ο θεος». Αυτό προκαλει. Όχι , αυτην την φορα ο Χριστος θα λεει «εισαι κι εσι θεος» στον συνομηλητη του …η τουλαχιστον , «εχεις κι εσυ θεεικη πλευρα.» Το μεγαλυτερο , όμως , λαθος του είναι ότι δεν επεισε τους πνευματικους αρχηγους. Τους Φαρισαιους. Αν τους ειχε πεισει , η μαζα θ ακολουθουσε. Τωρα θ ακολουθησει αλλον δρομο και δεν θα κανει τα ιδια λαθη. Γιατι αυτην την φορα πρεπει να τα καταφερει ζωντανος κι όχι με καποια ανασταση. Τοτε ο Χριστος εκανε μια περιεργη σκεψη. Μηπως δεν ηταν ο Χριστος αλλα ο Αντιχριστος? …Αφου αμφισβητει την πορεια που διαλεξε τοτε , την πρωτη φορα?  Χα!...αν είναι ο Αντιχριστος γιος του διαβολου , τοτε μπορει να ισχυει το εξης. Ο Θεος ειπε στον σατανα «ετσι που τα σκατωσες , διορθωσε τα τωρα». Κι ετσι ο σατανας , μεσω του αντιχριστου , προσπαθει να τα συμαζεψει και να πεισει ότι όλα μπορουν να διορθωθουν χωρις να περασει κανενας απ τον Χριστο. Είναι όλα συγχισμενα στο μυαλο του Χριστου κι αυτος είναι ενας ακομα λογος να μην μπορει να κανει θαυματα. Το μονο σιγουρο είναι ότι εφτασε σε μεγαλο πνευματικο υψος ωστε να πρεπει να διαλεξει αν θα ναι Χριστος η Αντιχριστος. Η απαντηση δεν είναι τοσο αυτονοητη αφου , εφτασε σε τετοιο πνευματικο επιπεδο ωστε να αναγνωριζει καποια δικαια του σατανα. Για την ακριβεια , διαβλεπει στον σατανα ένα δικαιο παραπονο. Το παραπονο του σατανα είναι ότι , ο θεος , δεν τον συγχωρει χωρις αυτος να ζητησει συγγνωμη. Ο Χριστος σεβεται τον σατανα ως πολυ καλο αντιπαλο. Ο σατανας εχει αρχες. Θελει να καταστρεψει τον ανθρωπο για να πουλησει μουρη στον θεο.  Ο Χριστος , κατά καποιο τροπο , εκτιμα τους παλιανθρωπους και περιφρονει τα παλιανθρωπακια. «Να στε παγωμενοι η καυτοι. Δεν μπορω τους χλυαρους». Ετσι κι αλλιως , ο Χριστος υποψιαζεται οτι θεος και διαβολος είναι το ιδιο προσωπο που αλλαζει εκφραση (ιανος). Αρα δεν μιλαμε για θεο και διαβολο αλλα θεοδιαβολο….που χρησιμοποιει τον ανθρωπο για να τα βρει με τον εαυτο του. Είναι λοιπον ο θεος σχιζοφρενης? …. Ειπαμε «υποψιαζεται». Ο χρονος θα δειξει….

 

    ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13. ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Η ΗΘΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ?

           Ενας σκυλος γαβγιζει στον Χριστο κι εκεινος τον κοιτα βαθεια στα ματια. Ο σκυλος κοκαλωνει. Ουτε κι ο ιδιος ο Χριστος δεν καταλαβε τι εξεπεμψε το βλεμμα του για να αντιδρασει ετσι ο σκυλος. Ένα αερακι φυσηξε πανω στο στηθος του Χριστου προς την αντιθετη κατευθυνση. Αυτος , που εμαθε να αποκωδικοποιει τα παντα , σκεφτηκε μηπως ο θεος δεν θελει αυτος να φτασει στον προορισμο του και του μηνυει να επιστρεψει στο σπιτι του. Ειχε αμελησει τους δικους του που στεναχωριουνται γι αυτόν , για την τρελλα του. Οσο καλλιτερα νιωθει αυτος τοσο περισοτερο στεναχωριουνται αυτοι γιατι περνουν την χαρα του για μανια. Τον εχουν για αρρωστο….κι ο Χριστος το παραδεχεται.  Είναι τρελος , ενταξει. Εχει όμως αγγαλιασει την τρελα του , την βλεπει σαν φωτακι στο βαθος του τουνελ.»Μακαριος οποιος του χαλαει τα σχεδια ο θεος».  Εχει τοση πολλη δουλεια μπροστα του. Ευτυχως καταφερε να ελατωσει το τσιγαρο. Μερικες φορες ειχε την πνευματικη δυναμη να χορταινει καπνισμα βλεποντας καποιον αλλον να καπνιζει. Οι πνευματικες του δυναμεις οξυνθηκαν , κυριως η καρδιογνωσια. Τα προσωπα τον οδηγουν στην ψυχη τους αφου ειμαστε , ως εμφανιση, η αποκρυσταλλωση του εγωισμου μας. Μπηκε στα «εβερεστ». Καθησε κι απολαμβανε την αυγη. Απεναντυ εξι γυναικες. Η πιο ομορφη ηταν κι η πιο ομιλιτικη λες κι η ομορφια της , της παρεδιδε ηγετικη θεση. Από διπλα της μια ξανθια ακουγε. Αυτηνης η εμφανιση εδειχνε oτι ειχε κολλησει στην δεκαετια του 80. Φουντωτα βαμενα φιλαριστα προς τα πισω, μαλλια. Διπλα της η πιο αθωα της παρεας , σεμνη εμφανιση , συχνα γελακια και χαμογελα. Τωρα γελασε κι η ξανθια. Γελιο λαικο. Ξαφνικα ο Χριστος εστιασε σ ένα κοματι σταχτης στο τασακι.  Ασκηται στην τηλεκινηση. Το κοιταζει με την μεγιστη προσοχη και ταυτοχρονα προσπαθει να μην σκεφτεται. Δεν γινεται όμως τιποτα. Δοκιμαζει σ ένα μικροτερο κοματακι σταχτης. Παλι τιποτα. Τοτε ο θεος του μιλησε.»Δεν θελω ,ακομα , να επεμβαινεις στα πραγματα. Θελω να μελετας τις εμπειριες και τα γεγονοτα που σου στελνω. Πρεπει να καταλαβεις την ανθρωπινη ψυχη. Δεν θελεις? …Δεν βαρεθηκες να θελεις?». Τοτε «μιλησε» και η σταχτη.»Μην νομιζεις κι εγω θελω να κινηθω αλλα πρεπει να ξερεις τον τροπο. Ευχαριστω παντως που με καταδεχεσαι. Δεν μου συμβαινει συχνα. Ποιος ασχολειται με την «νεκρη» υλη σημερα? Παλιωτερα όμως οι μυστες συνομιλουσαν με τις πετρες. Και οι πετρες τους διδασκαν. Τους μαθαιναν να μην περιφρονουν τιποτα αφου τιποτα δεν είναι πραγματικα νεκρο. Και τα χαλικια είναι από μορια που δονουνται. Όπως εσι προσπαθεις να επικοινωνησεις με την σταχτη ετσι κι ο θεος προσπαθει να σου μιλησει. Και για να συνενοηθητε είναι τοσο δυσκολο οσο το να επικοινωνησεις με μια κατσαριδα και να της φανερωθεις ….να σε καταλαβει.  Αυτό εισαι. Μια απ τις πολλες κατσαριδες που σουλατσαρουν στο μετωπο του θεου και που αυτος τις ανεχεται. Η ισως μια επιμονη μυγα που στο μετωπο του αναζητουσε απαντησεις. Και για να απαλαγει από σενα….. σ ευλογησε. Σου φορτωσε μεγατονους αληθειας να χεις να παιζεις μεχρι τα γεραματα. Ο Χριστος εστρεψε το βλεμα του στους θαμωνες…και τοτε συνεβει το θαυμα. Τα προσωπα τους στα ματια του αρχισαν να παραμορφωνονται και να αποκτουν δαιμονικη εκφραση. Αλλα το ειδος της παραμορφωσης διεφερε στον καθενα. Σκεφτηκε «πως θα τους αγαπησω όταν διακρυνω τοση ασχημια στους ανθρωπους?...Ψυχραιμια. Πρεπει να το συνηθησω. Γι αυτά τα τερατα πρεπει να θυσιαστω? Να γινω δωρο απ τον θεο σ αυτους?» Η συνειδηση του Χριστου μιλα «Σουρχεται συνειδησιακο κυμα επιγνωσης». Πρωτα ένα ριγος στην σπονδυλικη στηλη και μετα η σκεψη. «ναι. Ειμαστε φρακταλς». Δεν χρειαζεται αμεσα ν αποκαλυφω στον κοσμο. Η συμπεριφορα μας επιρεαζει το κοσμο διαπλανητικα. Οσο βελτιωνομαι επιρεαζω τους αλλους μυσθαγωγικα. Τα φρακταλς διατηρουν κατι απ την δομη του συνολου και το επιρεαζουν. Κι ο συνειδητος ακομη περισοτερο. Τοτε ο Χριστος καταλαβε κατι για τον χαρακτηρα του . εβλεπε «συνολα». Καποτε η μητερα του τον ρωτησε»γιατι δεν στρωνεις ποτε το κρεβατι σου?» κι αυτος της απαντησε. «το να στρωσω το κρεβατι μου δεν αφορα την ανθρωποτητα». Τωρα όμως ξερει.»ακομα και το να στρωνεις το κρεβατι σου επιρεαζει τον κοσμο μεταφυσικα». Είναι η δυναμη του παραδειγματος (με την πιο ρεαλιστικη εννοια). Και το να στρωνεις το κρεβατι σου θα επιρεασει μετα την εκλεπτυνση του λογου σου. Είναι λοιπον σημαντικο να κανουμε αυτό που δεν θελουμε. Ειμαστε κολλημενοι στους χαρακτηρες μας σαν παγωμενα αγαλματα σε διαφορες στασεις. Ο Χριστος σ αυτό διαφερει. Ξεπαγωσε κι αρχιζει να κινηται. Αυτό κι αν είναι ελευθερια!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14. ΟΠΟΥ ΕΝΑΣ «ΤΡΕΛΟΣ» ΣΥΝΑΝΤΑ ΕΝΑΝ ΤΡΕΛΟ.

      Στο καφε τετοια ωρα μονο περιεργοι κυκλοφορουν. Ελατωσε τα τσιγαρα στα 5 την ημερα κι ετσι αρχιζουν τα κουφα. Σκεφτεται «Με την σειρα ,ένα , ένα. Πρεπει να μυηθω στην στερηση και στην αρετη της φτωχειας. Δεν καπνιζω κι εχω ενταση. Κανω πρωταθλητισμο ηθικης. Ηθικη είναι μια προταση για καλη ζωη. Μια ζωη ειδομενη υπο το πρισμα της αιωνιοτητας. Μα τελικα όλα είναι τοσο απλα….Απλα ζησε ως Χριστος. Γινε Χριστος και μην κανεις τιποτα. Θα παρουν όλα τον δρομο τους. Δεν σκοτωνω πια τις κατσαριδες στο σπιτι μου. Αγαπαμε τον σκυλο μας και τον καθαριζουμε από τα τσιμπουρια. Ποιος λυπαται τα τσιμπουρια?...  Προπονηση στην στερηση των ηδονων που απολαμβανεις μονο ως αυρα.  Μιλας με μια γυναικα και οσφραινεσαι μονο την θηλυκοτητα της». Εκεινη την ωρα περνουσε μια γατα. Ο Χριστος αποφασιζει να της αποκαλυφθει κι είναι το πρωτο πλασμα στο οποιο αποκαλυπτεται. Βυθιζει με δυναμη το βλεμα του στα ματια της και ψυθηριζει  «ειμαι ο Χριστος». Το βλεμα της γατας μαγνητιστικε για 3 δευτερολεπτα και μετα εγινε αδιαφορο. Το βλεμα της του ελεγε «Το ξερουμε ότι εισαι ο Χριστος ρε καρμιρη. Επιτελους κανε κατι μ αυτό. Το φως ξερει ότι είναι φως και δεν εχει αναγκη να το αποδυκνυει. Το νοιαζει μονο να φωτιζει , να βοηθαει. Εισαι σαν έναν πολιτευτη που καταφερνει να γινει πρωθυπουργος. Και τους υπολοιπους μηνες τους ξοδευει λεγοντας σ οποιον συναντα «Ειμαι πρωθυπουργος! Το πιστευεις? Ειμαι πρωθυπουργος!» Κι ολοι οι αλλοι θελουν να του πουν «Αμαν βρε! Ολη η χωρα ξερει ότι εισαι πρωθυπουργος. Δεν θ αρχισεις επιτελους να κυβερνας?» Αυτό ηταν το βλεμα της γατας. Ο Χριστος συνηλθε. Εκεινη την ωρα μπαινει ενας τρελος στο καφε , στο ειδος της τρελας που ειχε ο Χριστος. Ο τρελος χαιρετησε φωναχτα τους υπαληλους κι ηθελε να τους σφυξει το χερι έναν έναν. «εσυ γιατι δεν με χαιρετας ?» λεει σε μια υπαλληλο. «δεν εισαι ανθρωπος?...που σαι ρε Διογενη με το φαναρι σου!» Κουβαλουσε δυο κλαδια στην μασχαλη του. Αφησε τις χαιρετουρες κι αρχισε να κουναει τα κλαδια σαν μαεστρος. Μονο ο Χριστος μπορουσε να εξηγησει την συμπεριφορα του τρελλου. Κουνουσε τα κλαδια επειδη πιστευε ότι εκεινη την ωρα διευθυνε την συμπαντικη αρμονια. Τον υμνο του κοσμου προς τον θεο. Ο Χριστος εβαλε διαγνωση κι επρεπε να προχωρησει στην θεραπεια. Του λεει « φιλε μου εμενα δεν με χαιρετησες…»

     -Όχι μονο θα σε χαιρετησω αλλα θα σου φιλησω τα ποδια. Γιατι μονο ενας θεος μπορει να συλλαβει το απυθμενο βαθος του μηνυματος που εκπεμπω.

      -Με θεωρεις θεο?

           -Ναι , εισαι θεος, όχι Ο θεος….Ομως εγω ειμαι πανω από σενα. Δεν υπαρχει λεξη γι αυτό που ειμαι….κι η λεξη «θεος» είναι μικρη για να με χαρακτηρισει.

    - Ισως εισαι κατι παραπανω απ τον θεο γιατι εισαι ανθρωπος. Ο θεος δεν εχει μεσα του τον διαβολο , ο διαβολος δεν εχει μεσα του τον θεο. Ο ανθρωπος όμως τους εμπεριεχει και τους δυο και απ αυτην την αποψη τους υπερβαινει.

   -Σωστα! Εσυ εισαι θεος και γω κατι παραπανω…τωρα…..γιατι σε λιγο θα αρχισω παλι ν ανεβοκατεβαινω κλιμακες.

-    Τι χαπια περνεις?

-Ζιπρεξα, αλλα τα σταματησα.

-Φαινεται…Αδελφε, θελεις γαληνη?

-Μου ρχεται να κλαψω που ακουμπας την υπερθεεικη μου ψυχη….και δεν με θεωρεις τρελο όπως  ολοι οι αλλοι , οι τρελοι.

-Κι εγω σε θεωρω τρελο αλλα αυτό δεν σημαινει πως δεν λες αληθεια.

-Τι είναι αληθεια?

-«Τι είναι αληθεια»? Αυτό με ρωτησε κι ο Πιλατος την προηγουμενη φορα. Δεν του απαντησα γιατι δεν θα με πιστευε.

-Θεε, θα απαντησεις σε μενα? Εχω αυτην την ευλογια να με καταδεχτεις να απαντησεις?

-Αληθεια …ειμαι εγω.

-Τσου ρε λακη , εγω ειμαι η αληθεια. Ειμαι κι ο θεος ηλιος κι εχω ως αποστολη να επισκευασω το αποχετευτικο συστημα της Αριδαιας.

(Αρχισε να μαζευεται κοσμος).

    -Ας κοιταχτουμε στα ματια ,λοιπον, να δουμε ποιος είναι η αληθεια. Κοιταζοντουσαν για 15 δευτερολεπτα. Ξαφνικα ο τρελος σηκωνει το χερι του ετοιμος να χτυπησει τον Χριστο. Ο Χριστος εμεινε αταραχος να τον κοιτα. Το χερι εμεινε μετεωρο στον αερα. Ο τρελος πεφτει στα ποδια του Χριστου. «Εισαι η αληθεια! Εγω ειμαι ένα ψεμα μπροστα σου. Γιατι εσυ εισαι η αληθεια μεχρι θανατου. Εγω ειμαι παραλιγο αληθεια και ετσι ειμαι ένα μεγαλο ψεμα!»

«Θελεις αληθεια? , λεει ο Χριστος , θελεις γαληνη?»   Ο τρελος αλλαξε εκφραση κι εγινε δαιμονισμενος.

-Σιγα μην μου δωσεις εσυ γαληνη! Θα βγαλω το ματι σου και θα κατουρησω μεσα. Μαλακα!

Ο τρελος ξανασηκωσε το χερι αλλα αυτην την φορα το κατεβασε με δυναμη στο κεφαλι του Χριστου που γκρεμιστηκε κατω. Ο τρελος «με την μυτη σου γαμω τον κωλο κι ετσι γαμω το συμπαν!». Ο Χριστος πεσμενος προσευχηθηκε , ειπε δηλαδη «Θεε μου βοηθα». Μετα φωναξε «δαιμονα ! αφησε αυτό το σωμα!». Ο τρελος εμεινε ακινητος και τοτε ….ακουστηκε ένα κακαρισμα….απο αλλου. Από μια υπαλληλο. «Δαιμονα φυγε!». Το ακαθαρτο πνευμα αλλαζε σωματα. «Δαιμονα φυγε , δαιμονα ελα σε μενα!». Ενας υπαλληλος εσκουξε «δεν μπορω να μπω σε σενα γιατι ειμαι ερωτευμενος μαζι σου». «Δαιμονα , αφου μ αγαπας υπακουσε! Ασε τις ψυχες ησυχες. Ασε αυτά τα δοχεια καθαρα!» Επεσε γαληνη. Το ραδιοφωνο επαιζε «i am a woman in love». Κανεις δεν ηξερε τι να πει.Μια κυρια ειχε αναγνωρισει τον Χριστο απο την τηλεοραση.» Ο αντρας μου εχει πεθανει. Είναι καλα εκει που είναι?»

- Ο αντρας σας είναι καλα αλλα εχει παραπονο που δεν μπορεσε να τον καταλαβετε οσο ζουσε.

Αυτά ειπε ο Χριστος και βγηκε στον δρομο.  Κανεις δεν τον ακολουθησε. Βγαινοντας ειδε την γατα. Τωρα ειχε άλλο υφος. Σαν να χαμογελουσε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15. ΣΕ ΠΕΙΡΑΣΜΟ

   Αρχισε να τρεχει. Μεσα του ειχε ψυγματα θερμης και ερωτισμου. Σαν να μπηκε κατι μεσα του. Ενα μερος του δαιμονα που κατεδιωξε. Σταματησε να τρεχει. Μπροστα του περπατουσε μια κοπελα με ωραιο σωμα. Με την φαντασια του την χαιδεψε στο πλευρο .Κοιτουσε το πλευρο της και το βλεμμα του γινοταν χαδι. Το σωμα της καπως συσπασθηκε. «Αραγε νιωθει την επαφη?». Τοτε μιλησε η συνειδηση. «ΟΧΙ! Σταματα αυτό που κανεις!. Κινδυνος θανατος»

 - «Μα εχω ακομα ανθρωπινη πλευρα...»  

-« Υποταξε τα ενστικτα σου. Τα ενστικτα σου σε κανουν υποκειμενικο. Ασε το πνευμα να σε χρησιμοποιει . Μην χρησιμοποιεις εσυ το πνευμα. Η δυναμη σου δοθηκε για να την πολλαπλασιασεις και να την μεταλαμπαδεψεις. Όχι για να την χειριζεσαι προς ιδιον ωφελος.Αυτη είναι η καταρα κι η ευλογια σου». Για λιγο ακομα ο Χριστος παρακουγε. Το βλεμμα του διετρεχε την πλατη της κοπελας και συγχρονισε το βημα του με το δικο της. Τοτε ξαφνικα ετρεξε και την ακουμπησε στην μεση. Η κοπελα τιναχτηκε στο σωμα και στο βλεμμα. Τον κοιταξε. Ομως το βλεμμα της δεν εβρισκε το δικο του γιατι Αυτος δεν ειχε πια βλεμμα. Το ματι του ηταν αδειο. Ετσι το δικο της δεν ειχε που να σταματησει. Ανοιξε το στομα της σαν να εβγαζε ένα επιφωνημα αλλα ηχος δεν βγηκε. Εκεινη την ωρα πλησιασε το αγορι της που την περιμενε. Ο Χριστος χαμογελασε σπασμωδικα και του ψηθυρισε «συγγνωμη , νομισα πως ητανε δικια μου». Απομακρινθηκε αφηνοντας τους αναυδους και θυμωμενα εκπληκτους. «Θε μου, που πηγα να μπλεξω…ελπιζω να μην εμεινε εγγυος , χα... Η επωδος μας προς το φως εχει για στολιδια , τα λαθη μας.».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16.Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΟΡΠΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ

   Κατευθυνονταν προς την μητροπολη για να ζητησει ακροαση απ τον μητροπολιτη. Εξω από ένα κλειστο σουβλατζιδικο ένα αδειο τραπεζι και πανω του ενας ξεχασμενος αναπτηρας. Ειχε ωραιο χρωμα μενεξεδι. Απλωσε το χερι του κι εβαλε τον ανα πτηρα στην τσεπη του. Τον εβγαλε ξανα για να δει αν λειτουργει. Δεν ειχε προβλημα ο αναπτηρας. Κοντοσταθηκε , γυρισε κι εβαλε τον αναπτηρα στην μοναχικη του θεση. Αρχισε να ψιλοβρεχει. Μαλλον ο θεος συγκινηθηκε. Εφτασε στη μητροπολη οπου πληροφορηθηκε που είναι το γραφειο του μητροπολητη. Πηγε στα γραφεια. Απ εξω ενας γραμματεας.

«Τι θελετε?»

$1-          Θα θελα να κλεισω ένα ραντεβου με τον μητροπολητη.

$1-          Γεια ποιο θεμα?

$1-          Θα θελα να του δωσω καποιες συμβουλες…

$1-          Συμβουλες?...εσεις ποιος ειστε?...και μην μιλατε τοσο χαμηλοφωνα , δεν σας ακουω.

$1-          Ειμαι αυτος που υπηρετει και στον οποιο ωφηλει την θεση του.Θα επρεπε να φοραω χιτωνα για να με καταλαβετε?

$1-          Μηπως πιστευετε ότι ειστε ο Χριστος?

$1-          Μπραβο οξυδερκεια…

$1-          Σας ειδα στην τηλεοραση. Ξερετε δεν εκπλησσομαι. Στα 12 χρονια που δουλευω εδώ εχουν ερθει 3 «Μεσσιες».

$1-          Εγω δεν διαφερω απ τους αλλους?

$1-          Διαφερετε στο ότι το πιστευετε περισσοτερο απ τους αλλους. Δηλαδη ειστε πιο τρελος απ αυτους.

$1-          Και δεν φοβαστε μην θυμωσω?

$1-          Πανε χριστιανε μου σε κανεναν γιατρο…

$1-          Θα πρεπε ισως να σας κανω κανενα θαυμα…κοιταξτε με λοιπον στα ματια παρακαλω και θα τα καταλαβετε όλα.

$1-          Θελετε να φωναξω την ασφαλεια?

$1-          ….Οχι καλε μου ανθρωπε. Φευγω. Τοσο ψυχος δεν συναντησα σε άλλο «μαγαζι».

Βγηκε στον δρομο. Τα βαζε με τον εαυτο του που δεν πηγε προετοιμασμενος στην μητροπολη. Βλεπει έναν ζητιανο με μουσι σαν Μαρξ. Τον ρωταει

      -Ποιος εισαι?

-Ο Ηλιας.

-Ενας Ηλιας? …η Ο Ηλιας?

-«Όπως το παρεις» , ειπε αυτος. «Εσυ ποιος εισαι?»

Ο Χριστος εφυγε χωρις να απαντησει. Βρισκοταν αναμεσα στους δυο κοσμους , τον πραγματικο και τον μεταφυσικο. Κατειχε δυναμεις που ουτε ο ιδιος μπορουσε να ελεγξει. Μπηκε σε ένα καφε να ηρεμησει. Λιγος κοσμος εκει. Καθησε σ ένα τραπεζι. Σ ενα κοντινο τραπεζι μια κοπελα. Νυσταζε και φαινοταν ξενυχτισμενη. Αυτος της επιασε κουβεντα. Μετα από λιγο αυτη του ειπε «παμε μια βολτα». Περπατωντας τον ρωτησε «θελεις να κανουμε σεξ?»

-Ποσα θες?

-30 ευρω.

-Ξερεις δεν μπορω να κανω ερωτα επι πληρωμη.

-Ας τα αυτά , απλως δεν σου αρεσω….δεν εχω που να κοιμηθω…

-Θες να κοιμηθεις σπιτι μου?

-Οκ.

Πηραν το λεωφορειο και αυτή εγειρε στο πλευρο του. Φτασανε στο ρετζικι.Σιγυρησε το εργενικο διαμερισμα του και το σαλονι του που ηταν γεματο πινακες. Παραλληλα παρακολουθουσε το βλεμμα της.Αυτη ουτε που εριξε ένα βλεμμα στους πινακες , ουτε μια εκφραση δυσαρεσκειας εστω.Την οδηγησε στην κρεβατοκαμαρα. Αυτος ξαπλωσε στον καναπε του σαλονιου και δεν τον επερνε υπνος. Την ακουσε να κλειδωνει την πορτα της κρεβατοκαμαρας από μεσα.Αυτος ενιωθε ότι όλα οσα κανει ο ιδιος τα κανει μηχανικα , σαν υπνοβατης.

-Θεε μου που με οδηγεις?(καμοια απαντηση).

-Θεε μου?

-Μεγαλωσες πια , πρεπει να παρεις τις δικες σου αποφασεις.Δεν μ ενδιαφερει τοσο να σωσεις κανεναν. Πιο πολύ θελω εσυ να σαι ευτυχισμενος.Σου χαρισα την δυναμη. Εσυ τωρα κανε ότι θελεις.

-Νιωθω ομορφα μονο ως δωρο.

-Τωρα πια ξερεις ότι δεν θα πεθανεις ποτε…Το σωμα σου όμως θα πεθανει μιαν ωρα αρχητερα ετσι που καπνιζεις . Προσεχε το σωμα σου. Κανε γυμναστικη.

    Κι ετσι εχουμε μια πορνη που κοιμαται σε ξενο σπιτι κι έναν Χριστο να κανει πους απ στο σαλονι.Του ρθαν διαφορες μνημες. Τοτε που ο ψυχιατρος πατερας του τον πλησιαζε με μια συριγγα.Απο πισω η μανα κι ο αδελφος.

-Δεν φοβαμαι να πεθανω λεει Αυτος.

-Δεν σε σκοτωνω…Μιαν ενεση θα σου κανω να ηρεμησεις.

-Σκοτωνεις αυτην μου την συνειδησιακη κατασταση. Περνεις τα λογια μου για θρησκευτικο παραληρημα και δεν θες ν ακους τον λογο του θεου απ το στομα μου , γι αυτό με σκοτωνεις,. Προτιμας να σκοτωσεις τον γιο σου προκειμενου να μην ακους την φωνη του θεου απ το στομα του.Μ αγαπας αλλα όχι περισσοτερο απ την αθεια σου…Θα δεχτω την εννεση αν συμφωνησει η μαμα.

Η μητερα ηταν η μονη θρησκα απ τους τρεις κι ηταν η μονη που καταλαβαινε ότι τα λογια του ειχαν νοημα ,ενώ οι αλλοι ,ως αθεοι τον επερναν για μανιακο. Βεβαια πρεπει να τους καταλαβουμε γιατι Αυτος δεν ηταν από παλια θρησκος αλλα ξαφνικα μετα από εκεινο το ταξιδι στην Μυκονο, «λαλησε». Γι αυτό θα μιλησουμε μετα.Τωρα πατερας κι αδελφος πεφτουν πανω στην μητερα και αυτή βρισκεται σε κατασταση τραγικη. Τελικα συμφωνησε με τον γιατρο πατερα κι ο ασθενης δεχεται την εννεση με την σκεψη «αν αυτό που ζω και σκεφτομαι είναι αληθινο ,δεν θα επιρρεαστει από τα φαρμακα».Καθως του εκαναν την ενεση για να «λογικευτει» ειπε.»Φερνω μηνυματα απ την χωρα των τρελλων. Ειμαι η εκδικηση των τρελλων , ειμαι η εκδικηση των πελατων σου πατερα. Εμεις οι τρελλοι στεκομαστε , για χαρη σας , απεναντυ στην αβυσσο (Χειμωνας)….κι όταν φερεσαι καλοψυχα βαζεις τους αλλους σε πειρασμο να σ εκμεταλλευτουν…

Επιστροφη στα πους απ. Στο τεταρτο ο Χριστος σταματησε κι αρχισε τους λογισμους.Ο χρονος είναι το πονηρον (ο σατανας).Τα ζωα που δεν εχουν μνημικη ιδιοτητα αιμομυκτουν(πεντζικης).Οι ανθρωποι εχουμε γνωση του χρονου και του θανατου που ερχεται. Αυτό μας κανει αλοφρωνες να προλαβουμε να απολαυσουμε. Τα παιδια αγνοουν τον θανατο κι ετσι δεν υπαρχει παιδι αχαρο.Στις παλιες πρωτογονες κοινωνιες όλα συνδεονταν με τον μυθο. Οι δυτικοι ειδαν τα πραγματα χωρις τον μυθο τους κι ετσι μπορεσαν να τα γνωρισουν και να τα ελεγξουν.Ακομα κι ο θεος , ως τελικος μυθος απομακρυνθηκε ως ένα αφηρημενο σχημα.Ο δυτικος πολιτισμος περασε απ τον παγανισμο , οπου κάθε δεντρο εκρυβε και θεεικη οντοτητα, στο 12θεο ως αφαιρεση της θεεικοτητας σε 12 εκφανσεις. Στον Χριστο η απολιτη αφαιρεση. Ενας θεος. Ισως όμως αυτος ο θεος να είναι ο ασπασμος, η αγαπη που ειναι η σχεση των ιδεατων μας εαυτων.Απ αυτην την πλευρα , θεος είναι κατασταση συνειδησης , θεος είναι ότι μας ενωνει.Αν σημερα ενας ανθρωπος κρατηθει απλα καλος ανθρωπος , θα ανεβει πιο ψηλα από αγιους αλλων εποχων. Κι αγιος είναι αυτος που ξερει όλα του τα ελαττωματα. Κατι που τον κανει συγκαταβατικο με τις αμαρτιες των αλλων. Ξερει ότι μπρος τα ματια του θεου ειμαστε ολοι κακομαθημενα παιδακια.Οι ανθρωποι φορανε μασκες διαφορων ζωων. Αν τους βγαλεις την μασκα από κατω είναι παιδακια.Και για να τους βγαλεις την μασκα , αρχικα , πρεπει να αποδεχτεις την ωραια εικονα του εαυτου τους που σου πλασαρουν.Οι ανθρωποι κανουν φιλους αυτους που αποδεχονται αυτην τους την ωραια εικονα και εχθρους αυτους που την αρνουνται. Ηθικη , λογικη , αισθητικη. Οι τρες εκφανσεις του ιδιου πραγματος , του πνευματος.Δεν είναι μερος , όμως , του κοσμου αλλα συνθηκες του κοσμου. Του πρισματος μεσα απ το οποιο βλεπεις τα πραγματα. Αν χασεις την ηθικη σου θα χασεις και την λογικη σου . Γι αυτό το τελευταιο βημα του ακολαστου είναι το εξωφρενικο.Οπως η Μεσαλλινα που παντρευτηκε επισημα έναν άλλον , όταν ο συζυγος της και αυτοκρατορας Κλαυδιος απουσιαζε από την Ρωμη για διακοπες.Αν χασεις την λογικη σου θα χασεις και την αισθητικη σου οπως καποιοι τρελοι που τρωνε τα κοπρανα τους. Η αληθινη κολαση όμως ερχεται όταν (θα σας φανει παραξενο)…όταν μπορεις να κανεις ότι θελεις.Τοτε είναι που θα συχαθεις την ζωη σου ανακαλυπτοντας ότι όλα οσα αποσκοπουσες φερνουν το κενο που εκρυβαν. Toτε η συνειδηση μιλησε. «Όλα οσα σκεφτηκες μεχρι τωρα ηταν παγιδες του σατανα. Αφου ο νους είναι ορνεον ταχυπετες….Αληθεια, μονο την ταπεινωση εχεις ως οπλο. Κι ο Χριστος την πρωτη φορα επλενε τα ποδια των μαθητων του. Γιατι όμως λες αυτά που λες?  Για να ειπωθουν. Ετσι ….Το αχρονο πνευμα ψαχνει εναγωνιως καθαρους αγωγους για να γειωθει σε τοπο και χρονο. Ο σατανας δεν σ επιασε στην ηδονη , σε πιανει στον οικουμενισμο. Γινε χριστιανος ορθοδοξος , σεβασου το χωμα που σε γεννησε. Δεν πρεπει να μιλαμε για φως , πρεπει να ειμαστε φως. Δεν θελω να νικας , θελω να μαχεσαι . Ποιος θυμαται τους πλουσιους της εποχης του Σωκρατη? Αυτή η μαζα που στους αιωνες κυνηγα το χρημα και την ηδονη  βαζει , σε βαθος χρονου, τα πραγματα στην θεση τους. Και κραταει στην μνημη τον Ντοστογιεφσκι και ξεχναει τον τσαρο της εποχης του Ντοστογιεφσκι. Πρεπει να πεισεις ολον τον κοσμο για το ποιος εισαι , για να πεισεις τον αδελφο σου. Με την ασθενεια εκανες εσωτερικη βουτια που φωταγωγησε την αβυσσο σου και τωρα νιωθεις τον ιλιγγο. Κανεις πρωταθλητισμο ηθικης και το να κυρρησεις την ηθικη , δυσκολο. Το να δικαιολογεις , ομως , την ηθικη ,λογικα αδυνατο. Γι αυτό εχεις αναγκη δυναμεις μεταφυσικες.

    Η ζωη της γνωσης είναι η ζωη που παραμενει ευτυχισμενη παρα την αθλιοτητα του κοσμου… κι η μοναδικη ευτυχισμενη ζωη είναι εκεινη που μπορει ν απαρνηθει τις απολαυσεις του κοσμου   (Βιττγκενσταιν).

   Ο , περιπου,  Χριστος βγαζει τσιγαρο. Το βαζει στα χειλη του. Η φωνη της συνειδησης «μην το κανεις! Ολο το πνευματικο συμπαν σου φωναζει , ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!»  .Ο Χριστος αναβει τον αναπτηρα. Τον φερνει κοντα στο τσιγαρο «μην το κανεις!» Εκεινη την ωρα ακουστηκε θορυβος απ την κρεβατοκαμαρα. Η κοπελα ξυπνησε. Κι ο θεος την ξυπνησε εκεινη την ωρα για να τον αποσπασει απ το τσιγαρο.

THE SECOND TIME

1st CHAPTER: WHERE MIND OVERCOMES FLESH

I am at a gallery (Lord, help me narrate). I went for the exhibition but also for the girls. I ran into some acquaintances, too. I noticed that the best painting was next to the worst one and a pretty girl in front of them. I gathered my strength and approached.

- Which one do you prefer?

- I... I don't know..

She looked ignoramus. So I take a deep breath and begin to analyze. I was explaining for some five minutes when I heard a voice whisper next to my ear:

- Yeah, but you haven't told us which one you like.

I thought he was her boyfriend and concealed my anger.

- Look, I said, objectively speaking...

- No, not objectively, try subjectively.

I didn't like his tone of familiarity and his face was common.

- Are you together? I ask.

- No, says she.

Then I turn to him:

- Could you leave us? We were having a discussion...

He turns to the girl:

- Do I bother you?

- Nope. says she in an apathetic tone.

- Well, my friend? he says.

I was now angry with both of them.

- Farewell, I murmured and turned to leave.

His hand boldly touched my shoulder.

- Please don't leave.

His effusiveness aggravated me, yet he touched me like my brother would. I stayed.

- Well, guys, he said, the most serious reason why we are standing here talking is the girl's beauty, isn't it? I suggest we bring the reason to the surface and turn it into a game.

- What do you mean? I asked. I was stuck with my anger by momentum and didn't know what to do with it. Finally, I was angry with myself, too, and tried to change my expression, which only resulted in a mask-like smile.

- I will explain... I suggest we set our lovely... (what's your name, dear? Lina? Perfect) we set Lina here as our prize.

- Are we to duel?

- We are to compete with arguments and the winner shall be decided by Lina and rewarded by a peck on the chick.

- ... and what shall be the topic of our duel?

- This is also for Lina to decide... Lina, what shall be the topic?

- Er... the topic is... which of the two paintings is better

I secretly rejoiced, as art is my field.

- OK my friend, said he, choose which painting you appreciate more and convince us. I' ll support the other.

As I said, the two paintings had an obvious difference in quality and I chose the better one.

- The one on the right is better, because the forms...

- What's a form?

- Objection! No interruptions.

- Touché. Pray, continue.

I talked for four minutes. The girl's expression was calm and undefined. The expression of whats-his-name was lively and full of enthusiastic curiosity, which grew dark from time to time. With his expression he controlled the course of my speech. Whenever he looked displeased, I felt the need to explain further. I finally messed up and got into a contradiction, hoping they wouldn't notice. The contradiction was that I initially presented the criteria by which I compare the two paintings, while in the end I stressed the fact that we cannot discuss the aesthetic approach, i.e. the criteria.

- You came to a contradiction, sir... he said.

The sudden tone of courtesy surprised me.

- Yes...

The girl: "What contradiction?"

The stranger "Never mind, let's overlook it, I don't want to win by guerilla war, I want an open battle... My turn now! I believe that the other painting is better because it glows with ambition. I appreciate the conception rather than its poor technique. In every painting the ambition and its result is evident."

- I appreciate the first painting precisely for the same reason. By setting low standards in his ambition, the artist managed to meet them easily.

- Ha! My friend, these are the things I'd say if I had to support your painting. But it's my turn to talk. Ask me.

- What's a form, my friend?

- Well, well, ha, ha, ha...You remembered my question... A form, in simple words, is a piece of shade or colour that relates to others in a harmonious way.

- I am covered.

- I thought so. I answered more or less the way YOU would have answered, that is, dryly. But I have a different opinion.

The girl laughed. She came out with a "hih!", anyway.

- Meaning? I asked.

- Meaning that there is no form in nature. It is an intellective construction as the artists tries to put chaos in order. Form means unity. A unity that contains other subunities and thus enables the artist to comment on the subject's objects... for art is a comment on reality, much more substantial than reality itself (Heimonas)

- Art is non-conventional communication.

- Such a dry approach! Are you a communist or something? Art is chiseling silence with words and emptiness with colours.

- We cannot talk like that. I speak rationally and you speak poetically.

- And that's precisely your mistake. You speak rationally about something that contains a mystical, a hidden element. About something that appears to be impossible to express!

Some were listening discreetly. I was losing, hands down. I could see it in her eyes. She was charmed by what she understood and more so by what she didn't understand but could feel its value.

- See? You have lost. Your biggest mistake was not manipulating non-verbal signs. It is important when claiming a woman. You gave off a kind of frigidity.

The girl reached out to kiss him. I was suffering.

- Now you kiss me.

- I beg your pardon?

- I'll give you a good reason... Despite all your eloquence, you ignore what art really is about, and I shall tell you...will you give me that chance? I shall speak "rationally".

- Be my guest.

- Okaaaaay, art is... there, see that table? In reality we ignore what that table is, both as a concept and as matter and that is probably because we don't know who we are ourselves. All we know is that the table is one meter away from us. That is, we only know our relationship with objects. A work of art is the crystallization of our relationship with the world, which speaks of the world and of us. Kiss?

- No, because...

- Because in reality you're not interested in art but in philosophy. Well, art helps us search for the truth not in objects but in facts, that is in the relationships between objects. There, did I convince you? Kissy kiss?

For a few seconds I just stood there staring at him pointing at his cheek with his finger. He had an open smile and a kind of glow. The girl clapped her hands.

- Got to run, he said, here's my phone number.

Suddenly, he turns to the girl. "Lina is short for... what?"

- For Tsevetelina. My mother is Bulgarian. My father is Greek.

- If you are not from one country, you are from none.

- What do you mean?

- Farewell. Call me, my friend.

I was alone with the girl and was surprised to find that I would rather follow him than stay with her. "The mind overcomes the flesh?" I wondered. Lina appeared angry that he hadn't given his phone number to her.

- He's a fag, she said.

CHAPTER TWO: WHERE A MADMAN RAVES

I was quite busy the following days. I had just graduated from the university of fine arts and was looking for a job as a teacher of freehand drawing. I'm better at teaching art than at actually practicing it, painting that is. I started off in the workshop "Morphs" which prepares students for the examinations for the University of Fine Arts. I was explaining to students the handling of forms, and I suddenly felt my words devoid of meaning. As he had said the other day, there is no such thing as a form. It is an intellective construction. But how was I supposed to explain that? I always mean what I say and I now felt scotched. I sent him an SMS about the whole thing. I wrote "Good morning. Our little conversation the other day is hindering my teaching. What do you suggest?"

And then my phone rings. "Make clear to your students that everything you say relates to traditional painting, prior to Cézanne. Introduce them to classical painting and then work your way to the rest."

- I thank you... what is your name?

- I don't have a name yet. You may call me as you please.

- You're driving me crazy man... May I call you Teacher? I said jokingly.

- What kind of a teacher?

- A teacher in painting

- Oh...

In the evening I went to my grandmother who is always happy to see me and I myself consider her simply the most remarkable person I have ever met. She speaks with a soft voice and sings like an angel. Lately she's been writing songs, too. She uses quite commonplace expressions in her lyrics but I see in her the soul's ambition to express itself in all its divine grandeur. I suddenly came up with an idea.

- Grandma, can I say the Lord's Prayer to you?

I started, paying heed to the intonation, the tone and the articulation.

- Liked that grandma? You wanna say it too?

And she did... and I was astounded. The timbre of her voice had such contrition, such a deep demission and invocation, that my articulation suddenly sounded like Donald Duck stuttering. "It's not what you say but how you say it" they say. My grandmother didn't care about style. She recited with plain awe and respect to the power of the words, even though she didn't seem to understand every single one of them. So her oration came out solid in an unconstrained manner.

The next day I was thinking of the stranger. I was feeling that he was expecting my call, without calling me himself. That made me stubborn and I didn't call him either. Two days passed. I taught in the day and painted at night. I painted on the computer my mediocre, unambitious images and enjoyed applying none of the things I taught. The phone rang. It was him.

- Can we meet at Kamara? he asked.

- I can't, I'm busy.

- Please, I need you.

- What do you need me for? Don't you have any friends?

- I need an intellectual.

He was sitting at café "Alpha".

- So, what did you need me for?

- Have a seat my friend, have a seat. What I needed you for? You want a rational or a metaphysical answer? You want a one-minute or a one-hour answer?

- Quit bugging me. Let's hear it.

- Here's the thing... I feel inspired today and I was wondering what kind of an impression I am giving.

- I beg your pardon?

- ... Let's start a conversation and you'll understand.

- A conversation? On what?

- Anything. Say... god. What is your relationship with god? Do you believe?

- I'm an agnostic, meaning that I don't know if god exists and I don't know if he doesn't... and I do not believe that we will ever know. We cannot know.

- Do you believe that YOU exist?

- Er... yeah, of course.

- And do you believe that your conscience is improving over time? That you understand more than you used to as a baby?

- At times yes...

- So if we improve, where are we heading? We cannot reach our ideals but they show us the way. Staying on the correct path is what's important. Let us assume that your conscious state as a baby is a point and your conscious state now that you understand more is another point, then through the two points a line passes and stretches to infinity and there, at the end of infinity, God awaits. So God, in the crudest sense, is your ideal self, your ideal image, which talks to you and calls for you. What's your name? Giorgos? God is the Super Giorgos inside you who is striving to express himself. God is your core, the Giorgiest you can become.

- I don't know if I understand fully, but...

- And you know what's funny? Your ideal self is very much like the others'. The needs and ambitions are basically the same. And from this point of view, god is whatever brings us together.

- And what are those ambitions?

- Why, becoming gods, of course! You're an intellectual and I need you. Women feel more than they understand. You think more than you feel. If I felt as much as I understand I would go crazy and you know what? That's exactly where I'm heading. Now tell me, am I conceited or am I modest?

- I can't really tell, you speak incomprehensibly and jump from one thought to another.

- You can't really tell because up there, contradictions (like proud-modest) are in harmony and perhaps in the end they coincide, too. The air is very thin up here, but the view is spectacular. If you were a doctor, you would think I'm a maniac. Every event has at least two interpretations. The rational one, i.e. that I am a sick man and the post-rational, the metaphysical, i.e. that I am in ecstasy. What do you think of me now?

- I think that you have been in great pain and that your imagination is engulfing your rational, objective view of the world. You're falling apart.

- Ha. Freud might have said that my superego is engulfing my ego... You called me a teacher. You know what kind of a teacher I am? I am a teacher of teachers. And the fist thing I am teaching you is that truth lies not in books but in glances. I myself am a collector of glances and of experiences. There, I see it now. You look at me with suspicion. This is the kind of look I put up with all day. I talk and scare people away.

I need your help. I strive for a metaphysical life. I begin from remembering death, from the memory of death and will arrive at the abolition of death, but this I will explain to you some other time. I constantly go up and down the levels of conscience. From being asleep I become awake and from being an urchin I become a Christ... but this is where the problem lies. The more I distance myself from the shade of mediocre grey, aiming for white, the more I am in danger of becoming black. I want to speak the truth but if I mix one tiny little lie in my words, I become satan, for satan says 99 truths and one lie. I use the Christian model of describing the divine for you to understand, but I could use others. The promethean, the Buddhist...

- You said you're becoming a Christ but you have neither his serenity nor his simplicity. You bring out a kind of tension and confusion. Have you seen a doctor?

- My father is a psychiatrist and an atheist. He diagnosed a bipolar disorder and gave me pills... Perhaps god needs man's help to come to terms with the devil.

- Do you take your pills?

- Am I losing my head? And yet I try to harmonize with you. For us to fly towards the ultimate conscience. Because heaven is communication. I am trying here to build with you a heaven for two. And I am here as a whole. Absence from the present is a sin... Absence from the present is a sin! (Pentzikis) This is all I remember from everything I have read, as well as "being afraid of death is a sign of having had a bad life" (Wittgenstein). Those two sentences are doors leading from logic to meta-logic, to metaphysics. This is something a teacher should know, for he is bound to encounter the 4 foes. This is not the time to explain, but think of Adam and Eve. When they were driven away from heaven, where did the animals go? The animals are still there, in heaven, and you can see it in their eyes. All creatures are in heaven except us. Now I am teaching you. I am trying to harmonize with your wavelength, with the colour of the ray you are emitting. Remember that when you talk to many people you have to emit white, which contains all colours. I talk, I talk, I work to bring silence. When a simple look will make everything make sense and I'll be in the middle of this path and follow the melody that the scream was clad, because I have eaten abyss-pie!...

The lightning missed because it was aimed at someone else, someone initiated and it hit me, the ignorant, the unprepared, the parrot. And so the parrot understood what he was parroting and lost its speech and found it again on the other side and everything upside down phosphoresces and strives to be called as it deserves. I am the path that leads to you.

I am not grief but its study.

I am the reading lamp's aura when you accept it.

I am anything and its opposite.
I! The ultimate Adam, the chaos' lucky one, the burned one. With the condemnation to leave eternally and breathe eternity into every mouth that opens like that initial explosion, where nothingness, darkness produces the worldaaaaaaaaa...

His limbs stretched and he had spasms as if he was electrocuted. I didn't know what to do. Did he have a ceasure (epilepsy?) I later learned that it was called an extrapyramidal syndrome, a side-effect of the drug. I slapped him to bring him round. He calmed down, hanging from the chair like an empty bag and his eyelids grew heavy. He began to weep.

- What's wrong? What's wrong? You wanna go to a hospital?

- No... I'm fine, he whispered.

- Why are you crying?

- Nothing, it's nothing. Forgive me. You don't deserve going through all this. I must go, I must get some sleep.

- You want me to take you home? Where do you live?

- You don't have to... Can you spare five euro?

- Yeah, here.

- Farewell. I'll see you again. Forgive me.

I send him a message at night. "Are you OK?" I was thinking of him the next days. That man was carrying a heavy burden... maybe he was sick, but what kind of a divine mania seized him? The hours spent with him were heavy and time passed slowly. I felt he was in pain, he plunged into the abyss or into subconscious or god knows what... even his mistakes were supreme.

CHAPTER THREE. WHERE THE HERO IS AFRAID TO ASK

The next day I went to the primary school where I taught art to small children.

- Sir, are you married?

- No.

- Careful. You might end up a desolate old fart.

I began writing this diary. Who am I addressing? People? My ideal self? Something he would have said. At night I met with some friends and later they took me to a place I detest. A bar with consummation hookers. They pushed me and I finally went along. A drunk woman, a real wreck, sat next to me and started soliloquizing. "Generally speaking, fucking is what it's all about... Fuck man, I 'm looking for whiskey and all the glasses seem to be filled with fucking water. Wanna buy me a drink?" God, I think, customers come to enjoy themselves with women in this condition? And they actually do enjoy themselves? Suddenly she got up, sat on my lap and started grinding herself against me. That took me by surprise and I stayed frozen and rigid. In the end she got up saying "You're never getting married, man".

- That's the second time I hear this today.

I suddenly remembered the love of my life, Melina. I never thought of her in a sexual kind of way, I just wanted to be next to her. When I first told her "I 'm in love with you" I am certain she felt the whole weight of my love. I had sex many times in my life and yet the most erotic moment I can remember was when, on our first date, she would let me hold her hand, her precious little hand. I was in a lot of pain at the time, meaning I was living intensely but in the end I never had her. She went and got married.

Then came the period during which I devilishly wanted each girl I became involved with to be prettier than the previous one. I wanted to watch my status rise. I heard a voice "Scumbag!"

Days went by and I missed him. I missed his pompous speech, his holy mania. Then a message came. "Good evening darling, I don't exist"

Wow, I thought, he's still in a bad phase. The following night a message comes. "Your last thought before you sleep will be of me." I didn't answer so as not to get into trouble. I couldn't sleep, though. I was in a trap. I tried to think of something else and yet this phrase was stuck in my brain. Finally I sent him a message.

- Which are the fighter's four foes, teacher? First of all, are you OK?

- What kind of a teacher am I?

- You are a teacher of teachers, a teacher of life?

- Are you being ironic?

- I half-believe it.

- So be it, let's stick to that. We'll talk tomorrow.

We made an appointment in church Panagia Dexia. He was calm. We stayed silent for a while.

- Do you feel the vibrations? God no longer dwells here. Shall we?

A beggar was just entering and started panhandling from the seated congregation. Two priests tried to drive him away. He suddenly started screaming "Sacrilege! You turned the house of God into a bank! Pharisees!"

- We'll call the police, said them.

- Call them then! Thieves!

Then my friend stepped in. He touched them on the shoulder and went calmly outside, in front of the gate. There, the beggar suddenly knelt before him. My friend was embarrassed. He ran away towards Kamara. I followed him. As I rushed by, a guy shouted "Don't worry, it's me, Paul."

I found him near Kamara, in the café "Elpidoforos" ("auspicious")

- What did you tell him and he knelt before you?

- Nothing. We didn't talk.

- Yeah, but you embraced him on the shoulder.

- That's my little magic, you should watch and learn from these little things, you only care about words. You intellectual!

- Words are the little wagons that carry meaning.

- ... and meaning is always more and it overflows. Let's show what we cannot tell and imply the unsaid over the expressed.

- Here you go again, man, can't you speak like a normal person?

- You want the one-minute or the one-hour answer?

- No, it's more than I can handle. What do you do for a living?

- I am a beggar... I like living exclusively off people's kindness.

- Ha! You're gonna starve to death.

- Actually I beg from my mother.

- Have you been to the university?

- I studied the art of the devil. Advertising... You mentioned words and meaning. We now look at each other as if we are different. But the truth is that the one is entering the other with the meaning of his words. And then the other one carries him inside him. Now that I'm talking to you I am entering inside you and then you'll talk and enter inside me. This, so to speak, sexual process is like a dance. We are dancing... let's clear our senses. If you listen as eloquently as you speak, you'll finally be able to see. There are so many people inside me. Socrates, Christ... there are thirty people talking to you from in here.

- You're scaring me. Where are you ?

- I almost don't exist. My friend, we are cocktails of other people. My only personal intervention was that after I was 17 I began to decide who I will be influenced by. Let us not forget though that until puberty we were parroting others without judging them. Our parents, the environment... If we don't strive for good education we are bound to put up with the bad one, the kitsch that surrounds us. I prefer being the conduit of Plato than of my aunt Kitsa. The only thing we can do is become pure conduits of the meaning, of the spirit that endeavors to be expressed in the three-dimensional world, to be earthed in time and space... Tell me something you consider a downside of yours.

- I get easily bored.

- Boredom is the mind's hunger. I'll have to feed you.

The girl came for the order. I ordered a rare type of tea, which they didn't have. I ordered another one which they also didn't have and then another... until I finally settled for a camomel. He said:

- If your sensitivity was appeased in your art, it wouldn't come out in your choice of tea. You're becoming a hypochondriac.

- You have an answer for everything, dontcha?

- Ha! I'm an answering machine!

- Then I'll give you a hard one. An uncle of mine has got cancer. How do I comfort him? I am very distressed.

- If you wanna be distressed over someone, do so for yourself, because you also gonna die. The only way to lift his spirits would probably be to commit suicide in front of him saying "See? It's nothing." If you cannot do that, you better stay away from him, because he envies your health and hates your pity.

- You are unbelievable! I'm scared to ask you anything, I am afraid of the answer. Is there such a thing as immortality?

- After death I'm not sure. But there is immortality during our lives. You can be immortal for 10 minutes. It all has to do with handling time. We'll get into this later.

- You did it again. How does this all come to you, man?

- I do not think anymore, I flow. You want to confess?

- To you?

- Yes.

- Maybe later.

- OK... we were talking about immortality.

- You were talking.

- And you were listening, filtering my ideas, giving them your own meaning and actually carrying out an internal monologue. That's solipsism.

- I didn't catch that, carry on.

- It's OK, I'll explain some other time.

- First of all, how is your health?

- Fine. Why do you have a pony-tail? To show off your intellectual independence? Each one with his uniform. I used to have long hair and a beard but now I try to simplify myself. I am thus indefinable and not standardized. I want to express the mood of every moment that changes and not a constant, superficial signal of appearance. Even Mona Liza was not always smiling.

- Huh?

- By having a simple, neutral appearance I can feel standardization more clearly, the signals of others. The varieties of their egotisms.

- Oof! Let's take a break. I'll go buy some cigarettes.

In the shop, I was influenced by the discussion and feeling more aperceptive. In the nude pictures of the covers I discerned the merchant's hysteria, like the hiss in Munch's Scream. A guy ordered cigarettes with a whistle. They obviously knew each other but I saw the insult in the owner's eyes. On my return, I paused and began to observe my friend (should I say "Teacher"?) from behind and to his side. He was standing perfectly still, a fly was taking a stroll across his forehead but his face remained expressionless. I approached.

- Please, let's talk about something lighter, I've had such a difficult day today...

- Let's talk about how art is taught.

We sat for two and a half hours and what we said was like a revelation to me. He explained that I am the analytical type, not the synthetic one. That's why I can easily talk about a painting but not produce one. These are different centers in the brain, he said. I don't remember our discussion word for word but when I went to school next morning and at "Morphes" in the evening, I was rejuvenated. I felt I retained his light inside me even when I was away from him.

CHAPTER FOUR. WHERE CONFESSION IS A START

In the morning I enter the primary school class and I draw a "tangled" line on the board.

- What's this, class?

- A scribble.

I then draw a free line that is extended all across the board, flips over, spins around, makes circles, triangles, like the flight of a bee.

- And what's this now, class?

- Another scribble.

- And which scribble is better? Tell us, Yiannis.

- The second one.

- Why?

- Because it's... richer.

- It's more interesting, isn't it? It's a line that is not obliged to depict something (a house, a tree) and so it is free to flip over and take various shapes. It is a nice scribble with confidence. You make nice scribbles now, class, and remember that a nice scribble is no longer a scribble but art. Abstract art.

In the evening I went to "Morphes". Students there are older, 18 and older, who draw heads (busts). I take a bust and I start.

- For the audience this is a beautiful head. But for you that want to become artists you must know the simple truth that the sculptor who made it also knew. This is not a head but a sculpted piece of rock. In your drawing you must show that you are aware of that and convey with a pure eye the forms that come up in these niches and protrusions as the rock is lit by the specific light in the specific moment. In essence, the subject matter is not the bust but the flow of light on it. Do not draw an eye if it is hidden in the shade. Keep your eye innocent. You must only convey what you see and not what you believe exists. It sounds simple when I say it but your course all these months is the effort to cement this knowledge so that your work glows with consciousness. In a way, you are not here to learn but to forget, to become an innocent eye that handles illusion, because a work of art is an assemblage of lines before becoming a portrait,

At night I had an appointment with the weirdo at café "Alpha".

- You wanna confess? he asks.

- Not yet... talk to me about handling time.

- As we are talking now, you and I, we are in a different time frame than others. If we fill our moment with meaning, then time will flow much slower. Will you pay for my coffee? I am broke.

- Ok. You were saying...

- Time may flow more and more slowly until it stands still and then one lives in timelessness, which is the other side of immortality. This is why perseverance with the present is so important. Get it?

- Nope.

- Let try a different approach. If I am right in what I'm saying, how old am I? How many years does it take to understand all this?

- At least one hundred.

- I am 36. If at 36 I am 100, (me, evolving in a geometric progress) how old will I be at 70?

- 500, maybe more. Maybe 2000.

- Isn't this a way of consciousness to eternity? To immortality?

- Sounds like a sophism to me.

- You are right. I'm not that sure about this thought. But believe me, when the time comes for me to die, I'll be joyful, because I'll have quenched my thirst for life and will want to rest, to sleep. But what does "life" mean? Living means thinking and feeling. But you don't have to go bungee jumping to feel alive, but to sharpen your senses. There are people who take a stroll in the park and are filled with a week's experiences. Our little talk can become a pretty tense experience.

- It is for me.

- I am trying to live in the eternal present and I am being a little self-centered, meaning that now you are my world and I love you a little more than a stranger and a little less than my mother. Do I sound snobbish? I am proud not so much for what I am but for what I want to be. I think highly of myself but of others, too. I elevate us all. You have to talk to the other person as if he were a saint and thus you bring out his saintly side. To love someone is to set him apart. Well, I imitate god and love without setting apart, because a human is a god who doesn't know it. I talk like that because I'm in a hurry. I talk as if I were to die in an hour. Do you play chess?

- I'm not very good, I used to play in the past.

- I'm not very good either. I usually play alone now.

- You practice?

- I practice in justice.

- In justice?

- Yeah, see I have to help the white as much as the black.

- But that's... You'll go crazy, man.

- I don't trust common sense that much anyway. You want the white?

We began. It wasn't long before I was against the ropes. My army couldn't deploy. Then he made a serious mistake which I took advantage of. He soon abandoned.

- There, he said, you are better than me.

- You played better than me but you made a very serious mistake.

Then I had a suspicion.

- You didn't do it on purpose, did you?

- You got me there! I was studying your expressions, as despair was followed by triumph. Let's play another one. I'll play...

- You play your best.

We began and he was playing conservatively at first. But I knew now that my opponent was tough and I played along. He was playing fast. In the center our forces came face to face. I thought my next move for quite a while and advanced a pawn.

- Mistake. You leave your horse exposed.

- Oh, yes!...

- That's OK, take it back.

Then I noticed the music in the café. A Spanish song with a plaintive timbre was perfectly expressing my condition.

- Oh, no, I said, that ain't right.

- That's OK, take it back, it would be a shame to spoil the game.

After a while he made a mistake.

- Wrong move. Take it back.

- No, it's OK, play.

- No, since I took back a move, I have to forgive one for you, too.

- Anyways, I don't regret my move, I don't want to take it back, I have a plan.

- Generosity is not only about granting but also about accepting favours.

- Ha! You talk in an absolute way. That's my favorite style. Your words are a moral preposition and thus difficult to discuss. Anyway, I insist on my move.

- If you insist... then I take the unprotected pawn. But I was getting worked up and this led me to another mistake.

- Take it back, he said.

- No, I won't. You can take it.

- No I won't! and he plays something irrelevant.

- And I bring my castle in front of your pawns so you take it. Or I give you a check mate in two moves.

- And I bring my queen here and if you don't take it, I give you a check mate in one move.

For the first time I hated someone's courtesy. I looked at him angrily and he looked at me in the same way. I got even angrier and then I noticed his lips trembling as if he was trying to keep from laughing. We both burst into laughter.

- I guess you're someone I could confess a sin to.

- Swell, let's hear it.

- I was 10 years old and it was mid-summer in a popular resort. The days passed in monotony. Swimming, eating, sleeping, swimming again...

- And...

- And suddenly there was a storm. We could see a small boat in trouble, 40 meters from the shore. On the boat, there was a guy with his nephews. The children were finally all rescued, but the uncle was drowned. The whole village was upset in a way that stroke me as joyful. They took the body out and I saw it. A lady was standing beside me. I turned and told her "It's a good thing things like that happen and we are not bored all the time." Man, the expression she took! She called on others and would ask me to repeat what I had just said. I kept quiet. I remember nothing after that.

- The fun within the fuss. The child discovered a tremendous truth, a truth untold. Carry on. I'll swallow your pain and I'll burp incense.

- Two years ago I had the hots for a girl...but she wouldn't answer my messages. I knew that her father had died and I took advantage of it. To poke her, I said "Your father sees you and forgives you".

- That's bad.

- I can't continue. Maybe some other time. How about you? It's your turn to confess.

- Not yet. I don't want to scare you.

- OK, I'll wait.

We remained silent for a while.

- Then tell me about the fighter's four foes.

- Castaneda talks about the four foes. The first is confusion. It is the first phase when a young man is confused between many contradicting options. Christ or Nietzsche? Commissar or Yogi? Rationalism or Mysticism? West or East? If you figure this out, the second foe comes along, and that's arrogance. If you defeat the second foe as well, a strange thing happens (the third foe). You become blind from seeing the truth that you are just now begin to discern. The funny thing is that it is possible for all foes to come to you at once. This is what Socrates had to put up with, when he said "I know nothing", and yet he wouldn't stop talking. By talking he was fighting the third foe. To understand his words, we must add one more. "I know nothing PRECISELY". In other words he only vaguely saw the truth. If we were to ask him "What do you see?" he could answer "I see something like a square. The width and size are undefined but it's definitely a square". Get it?

- What's the fourth foe?

- It's the last one, it's old age. It's when life has no more secrets, when you feel full like in the end of an exciting day and you want to rest and wait for death with joy. That's the enemy I want o be defeated by.

- You have defeated the other three?

- More or less. I am still plagued by arrogance and sometimes I am blinded by seeing the truth, for truth is not plausible at all and I am in danger of not being understood by the herd. I am in danger of going crazy, like someone dancing to the rhythm of a music others can't hear.

- You talk like you hold the meaning of life.

- Whoever tries to talk about the meaning of life is usually full of crap. And yet you are right. I keep digging.

- I'll confess one more thing. A few months ago my girlfriend left me because I was being aloof... she went and found someone else, hurting my ego. It hurt so much that I thought maybe I was in love. I started practicing guerilla warfare. I told her we could remain friends and she accepted, which infuriated her new boyfriend. Every time I sent her a message they would fight because he was in love and being jealous. He finally told her they should split and she came to me and confessed everything. It was my chance. I had the chance to win her back. Then I realized that I didn't really want her now that my ego had been satisfied. I suggested she tried to make up with him and I promised not to bother her again. I am a good guy, generally speaking, but if I get nasty I can become a real prick.

- I can understand her boyfriend, but in another level he should want to meet you. What was her attitude?

- She was undecided. She couldn't reach a decision on her own. She wanted to keep our friendship but things didn't work out the way she imagined.

- They never do...

- How much do you believe in what you're saying?

- I used to believe in them a little, now more. My aim to believe one hundred percent, but then you wouldn't understand me.

His face took an expression of great wonder, as if he beheld me for the first time, or more like he beheld a human for the first time.

- What are you thinking?

- I let this thought flow and studied it from another level. Consciousness is the thought's thought.

- But then you could also observe this other level from a distance.

- That's right.

- But this is infinite.

- I have managed to observe three levels of thought flowing in parallel. This is what can happen to you if you smoke pot.

- Have you tried it?

- I don't need it. I get drunk on reality all day, activating the proper brain centers on my own, keeping my consciousness limpid. Why do people get drunk? Some to forget, others to artificially experience divinity. It's when you love yourself and everyone else. A happy man lives in a happy world.

- Look at that woman. She's dressed lightly, unusual for the time of year. When a woman is "searching" she exposes her flesh.

- When a woman is being provocative, this doesn't necessarily means she's "searching". Perhaps she wants to be wanted and takes strength in that. She distills men's lust and turns it into self-confidence. I barf opinions so as to transcend them. Listen to the café's music. Most love songs are addressed to the male lover. These songs are very appropriate when you imagine that they are addressed to god or sometimes from god to human.

As he was talking I noticed a guy wanting to pick his nose. He noticed me looking at him and stopped. His hand went to the side and he scratched his cheek.

I went to the toilette with my cigarette. I finished it and threw it down. I could imagine the cleaning lady picking it up in anger. I imagined her checking the brand and then looking at the customers' packets to find who threw it. I returned to the table but he had gone. I called him on the cell phone. No answer.

14. CHAPTER FIVE. WHERE KAMARA BECOMES A FOOTSTALL

Two days passed and I missed him. I wanted my dose. I called him and found him.

- Teacher?

- Come to Kamara.(a monument)

- I must finish something first...

- No, come now!

- Why? What's the rush?

- Come!

And he hangs up. God, what is it this time?

I went and found him and he was...naked! He only wore a sheet, that is. The weird thing about it was that people hardly noticed.

- Well? How about that?

- Please get dressed! What's all this? They'll lock you in and throw away the key, man!

- Until then I have time to live my fairy tale. Besides, what difference is there between the psychiatry and the other green or red houses?

- What fairy tale?

- That I'm an ancient philosopher. See the white sheet, how it glows in the sun! We'll have a cool summer...

- Great God!

Just then a tourist tried to take a picture of Kamara but he got in the way. She then aimed high at the top and he started jumping to get in the picture. She laughed and finally took a picture of him.

- What's your name? he asked in English.

- Nicole.

- You know what Nicole? If you want to conquer the world, never be the first to withdraw your eye.

- Give me your parents' phone number, I must talk to them.

- Here's the number. I never resist destiny.

Then a speaker started screaming slogans against the government and the establishment. Young members of some communistic party were gathering. He approached them.

- Is the revolution coming? What say you?

-It's coming! It's coming all right! They answered with a touch of irony, noticing his sheet and bare legs.

- Would you kill to establish the revolution?

- Only the guilty and the indivertible.

- Listen, let us assume that you are the leader of the revolution. Well, the first murder you commit will transform all these who until now were following you with loyalty and love. It will transform them into a frightened herd and they will begin to betray each other so that you like them.

- Says who?

- Says history my friend. The history of the French and of the Russian Revolution. You are ready for the absurd.

- Murder is sometimes necessary.

- I'll tell you a parable I came up with. Imagine...

- Why are you wearing a sheet?

- To establish my own revolution against my one and only enemy. Well, as I was saying...

{The Parable of the Revolutionary} Imagine yourself leader of the Revolution. Imagine that many people follow you and you finally infiltrate the office of the corrupt capitalist.

-Are you coming with us or do I kill you? you ask.

And he goes: "Go cut your hair you punk!"

- You asked for it!

And you shoot him in the head. You would, wouldn't you?

- More or less.

- So you justly kill him. But... just then his mother enters the room, bringing him his favorite pie. Think... his mother. An innocent old lady who knows nothing of trusts and of exploitation. A mother who only understands the love she feels for her only child.

- I brought you a snack... she says and then sees her son in a pool of blood. The tray drops. She screams, hugs her child and looks at you with an agonizing wonder. You start saying "You know, lady, it was necessary, the revolution and all...". Just then another old lady enters with a pie, your mother.

- I brought you a snack...

- Not now, mother.

The exploiter's mother looks at your mother. She addresses her out of instinct, as only a mother would understand. With a scream she falls into your mother's arms. She looks at you with an inquiring horror and whispers "Why?"...

- Did you draw any conclusions? Asks the teacher.

- Nope.

- Leftist thought is an ideology. A product of the western man's confidence that he can put an order to things single-handedly. The western civilization is an effort to create a society without a god. I don't think it will succeed. (Eliot).

- Please, I said. Let me take you somewhere to change. I may understand but what about the others? You are making a fool of yourself... and distressing me.

- If I am crazy, I am last in the eyes of people and therefore first in the eyes of god. For god is unpredictable... Oh! And here are my relatives you called. Give us some privacy will ya?

He was briskly discussing with his folks, who were trying to convince him to follow them. A little further away, two male nurses from the psychiatry were waiting by the ambulance. The relatives realized that they had no chance of convincing him and nodded to the sturdy assistants. As they approached, he ran to Kamara and began climbing the scaffold, carrying a speaker trumpet he had grabbed from the demonstrators. He started yelling through it from above.

- Brothers! Madness blew like wind through my brain and carried away all the garbage! Self-absorption, vanity, narcissism. Now I see clearly! Don't buy the advertised products. We are made for immortality. Let us crash the illusion of time. Time is the evil! (Pentzikis). Brothers! You will see god when you don't feel cool anymore. The myth is the truth! (Pentzikis). And I shall give you a myth, you hear? We are god's brain cells and if we all manage to see eye to eye and agree, god will say "I exist" down here on earth. Revolution is a conscious process and it will start in Greece. Because we were the first to turn the fear for death into an inspiration for life! (Empeirikos) Brothers! Leave the beautiful women to those that have no imagination... and I am the first free man. Behold!

... And he throws away the sheet. He stands up there naked with his arms stretched while the "audience" was watching from below with a calm horror... Then the unexpected happened. He calmly got down from the scaffold and gave himself up.

CHAPTER SIX. WHERE THE SUBCONSCIOUS COMES TO THE SURFACE. THE SHIT TO THE SURFACE.

I visited him in the hospital. The doctors told me that he had shifted from mania and went to the disease's other extreme, depression. I saw him. He was silent, dazed by the drugs and the electroshocks, still as a rock. I said "I saw a movie at the cinema but it wasn't any good..." His desolation was haunting me. A minute of silence passed. I was desperately seeking a topic of conversation. In the end I said "I saw a movie, it wasn't any good..." I touched him and he didn't respond. I lifted his arm and it just stayed there, suspended. Tears filled my eyes. I asked the doctors "Is he gonna be all right?"

- Sure he will. Today drugs make wonders.

- How does the drug affect the psyche?

- No one knows. These drugs were the result of multiple experiments on animals.

I observed my behavior during the next days. I noticed that in my obscure position as an elementary school teacher I was being corrupted by the derisory power I held. The power over the kids. I disliked some and I granted special favors to others. If that is happening to me, what happens to rulers and politicians who practice real power?

I visited him again at the hospital. He looked tense, but other than that quite well.

- Welcome.

- I brought you some of my work, here.

He studied them and declared:

- Your work is very sincere but I can understand why gallery owners don't appreciate it. In front of their worthy structure there is a veil of off-handedness that is annoying. Today it's not important what you say but how you say it... and your style has a childish character. But I find it charming because I am also like that. I talk with naivety about grandeur. Some women find that appealing. They don't understand me and that's why they find me appealing. Because they want to admire. Those who understood me became my friends, those who didn't became my lovers. Ha, ha, a witticism! There, my parents are coming with the priest. My mother is a believer and really sets her hopes quite high on things like that."

The whole thing turned into an exorcism and I can commit to paper only what my pen can withstand, for I heard things better left untold.

In the beginning, the teacher was rather calm and quiet. Suddenly, while the priest was talking, he started laughing with a muffled and almost womanly laughter. He said:

"Your merciful God! You want to be God's servant, priest, and bend over out of humility. The hypocrisy! When you are humiliated you feel the arrogance multiplied, for managing to become agreeable to your Lord."

The priest continued reading and their voices intermingled.

- You want to be god's servant, dontcha? Well, I am His Lord! And I am His lord because he begged me to. Because the god and the devil is the same person. He is an old whore looking for a pimp. And He wants man to be the pimp, me, so as to get along with the devil, himself that is. Because the devil is the egoism of God! Hear that? Of God! And the egoism was split apart and now wants to return. The devil inside me asks for forgiveness and god accepts him and so god finally gets along with himself and appears in all his might and without shame... and I shine with his power inside me, you vile excuse of a priest! I'll make you gargle my sperm and tickle with a cool knife Mother Mary's clitoris and eat your shit and kiss my mother and............

He fell down, but with no froth in his mouth. His mother was close to fainting. He rose to his knees and pulling the priest's cloth murmured "save me". The priest, obviously used to similar situations, continued to calmly pray. He touched the teacher's head with his hand and he appeared exultated when he suddenly buried his head underneath the cloth. The priest jerked abruptly and the teacher let out a wild, womanly cackle and started swaying erotically in a grotesque belly dance. "Who's gonna fuck meeeeee?"

They gave him an injection and I left.

CHAPTER 7. WHERE THE STRING IS STRETCHED

Ten days passed. He was considered cured by the doctors and we met.

- Are you Ok? I asked.

- More or less. I will be taking medication for at least three years. For my whole life, I suspect. Only when I am crazy do I feel joyful.

- How do you feel now? Sane or insane? Ha!

- Somewhere in the middle.

Two girls were walking in front of us, talking briskly. When he approached them he said with a clarion voice: "GIRLS!". They were startled and split apart. Then he passed between them whispering "I just wanna pass, thank you". As they pulled their act together they shouted from afar "Who d'ya think you are, asshole?" and stuff like that. I asked him: "Are you a homosexual? That's what I thought in the exorcism."

- We all are a little homosexual. There is no manly man or womanly woman. These are symbols. In essence, we all waver in between. I made a bore into my subconscious and cleansed it.

Further down, a couple was fighting. The man was haling the woman who was trying to escape. They were calling each other names. The teacher approached, held his face very near the man's face and said: "Be careful". The man had two choices. Either calm down or become furious. He chose the latter. He was quite bulky. He grabbed the teacher from the shoulders and shoved him against a car. "Get lost! Or I'll rearrange that face of yours!"

- So rearrange it.

They beheld each other for a few moments. Suddenly the man left him and turned to the girl. He was calm. We left them.

- Did you suck his rage?

- You're beginning to trust the invisible, good for you.

We stopped by a shop window. It was a gallery. The lady inside invited us in. "Come in, come in..." The teacher commented on the paintings and impressed her. Suddenly the lady changed the topic of the conversation. Perhaps affected by the teacher's simplicity, she said: "I try to teach my son to be simple. Today, everyone prostitutes themselves."

- Did you ever prostitute yourself? he asked boldly.

- Well... At a time I tutored a little boy, the parents of which I disliked.

- That's not selling off your soul. You only sold your work. Do you hide big sins behind little ones?

I expected her to be angry. But she felt more at ease. "It's something that... I used to live in Athens. I organized a TV show. At one time we needed five musicians.

- And?

- I found them and booked them but... I found out, too late... by the hostess... that they had to appear dressed as clowns. They were good and respectable musicians. The two refused but the other three needed the money, they had families and accepted. They prostituted themselves.

- And you are more guilty because it didn't cost you anything.

- Yes... she mumbled and her face twitched with sorrow. She leaned forward.

- It's OK... now that you confessed, you are absolved.

- What kind of a man are you? she said.

- A man trying to be human... and if he makes it he will no longer be called a human but an angel.

We left.

- You know how to unlock people.

- To unlock people, you have to be unlocked yourself. Take dogs, for example. Perhaps the only species that doesn't need to hunt in order to survive. It lives exclusively off the love of humans, a love which it elicits, almost by blackmail. How? Why, by loving us in advance and unconditionally. Dogs, not humans are the example.

Now I shall teach you and then I'll ask you what you think of me. I want to know what impression I give to the sane. You are initiated enough so I don't need to explain much. God has created the world in a pool of blood. All creatures devour each other. Even Christ ate animals that had been slaughtered. There cannot be in this world something truly perfect. The fact that we move proves that we are not happy. The fact that we are visible proves that we are sinners. You are the square that meets a cube. What will it understand? Only its base. But I dare you. Look towards the third dimension. Once you see me, you shall become a cube yourself. God tells me "You jerk! How dare you speak in my name? You can't even quit smoking." I say: "I will quit it." Then I hear a chuckle. It was the devil. The fact that I smoke makes me more guilty than some other guy who may commit a murder. Guilt is measured by the size of the consciousness. God tells me... god never speaks. Maybe he doesn't even think, he only...feels. My consciousness talks to me near him, perhaps inspired by him. The more I obey her, the stricter she becomes. Animals are happy in heaven; heaven underneath us, heaven above, only we are in hell. The modern hell is solitude and boredom. Boredom is the spirit's hunger. We live in a cultural Ethiopia. Animals are happy in the heaven of ignorance. In the sunny valley. Man leaves the valley and enters the tunnel as he grows older. Where consciousness and happiness no longer coincide. If he makes it, he comes out on the other side of the tunnel. In a valley again. Where consciousness and happiness coincide once again. After a lot of distance, effort and danger. Become a cube. To be exact, become four-dimensional. Control time and do away with it completely, sticking to the eternal present. I talk to you about the other world, the world of meaning and I invite you. There is no time or space there. On earth, the centers of power prepare a worldwide economic dictatorship. I talked to you about the mundane. Now I shall talk about the extramundane risking you misunderstanding me. The dreams you have, your hopes and aspirations...all these may be more real than reality. The myth is the truth (Pentzikis). The myth gives meaning. Maybe god allows our sins so that when we come before him we are less cocky. This world is the world of matter, visible and meaningless. The other world is the world of spirit, invisible and meaningful. God... nobody really knows why He's gone and is no longer in fashion. He took the summer with him. Time, in His absence, has become smaller and colorless. Now god is returning. The time of harvest. The good times. The apocalypse is not the direct revelation of god. It is the revelation of man. Man shall comprehend his divine nature and bring it to the surface. Thus, god shall jump out of man's brain, like Athena out of Zeus' head. Mayhem shall precede. We are god's brain cells. If we harmonize, if we manage to see eye to eye on just one thing, on what god is, for example, then He shall come down as a spirit. A spirit of reconciliation and of love. Let us accept that there is only one sun but appears differently from each part of the globe. If we have six billion people, we could have six billion different religions and each one respecting the others. We all have a different viewpoint of the truth. Through time, god always followed, unseen, the caravans of hope. In every attempt. Now he dares whatever light dares. He becomes larger in his orbit. He ascends at night's highest bedrooms. Until now, either consciously or unconsciously, we dug for Him. Hopes and realism were caught in the hooks of our soul. Our ego is not a part of the world but its limit. A window through which the spirit strives to enter in search of new conduits. We shall always be puppets. Our only freedom is to choose whose puppets we shall be. Of our passions, of our arrogance, of satan? Satan occasionally presents himself as a moralistic prig. If we hadn't chained women with our ethics they wouldn't allow us to breathe, even on the pavement. I choose to be god's puppet. And I do not know what is good. Something is good because god wants it. Someone on the table next to me coughs. He coughs because I am smoking. You believe me? No? You are right not to. You don't believe me because I don't believe enough myself. The scientific progress has elevated man into the tunnels of specialization. We have lost the world as a whole. The ancient people, barbarians and spiritual. In contact with nature, with the eternal and the divine. In the ugly, urban landscape I recognize the crystallization of our selfishness. People don't enjoy themselves, they merely satisfy themselves. They trust their lives to the scientific thought and sleep-walk, while the rite is an awakening. I bring back to the world the meaning of the whole. As we speak, gases move at the corners of the universe. Do you believe me? Do you think God sent Christ to other animals? Can you imagine thousands of ants crucifying one single ant? Ha! Did Christ have a sense of humor? Of course he did. "Let the dead bury their dead." Black humor. I don't live. I AM. Animals and children ARE. My eternal core addresses yours and invites it... Well, did you form an opinion? Give me the realistic version.

- You look like an educated and sensitive man, with an inability to dedicate himself to one person. You strike me as demented at times but this would only justify the fact that your words are special.

- My words are not that original. Their originality lies in the fact that I mean them.

- You wanna hear the crazy version?

- Yes! Yes!

- Your soul has received a strong boost and oscillated in the extremes of joy and sorrow. Of sanctity and of possession. If you manage to strike a balance between these two extremes, you shall be...

- Say it and let the mountains tear apart!

-... you shall be Christ, bearer of the apocalypse. Of the Last Judgment.

- Yeah! Now you see me. Now you are becoming a cube! Now you are going "crazy". Now the spirit is earthed, now I have a name... it all begins now.

CHAPTER 8. WHERE THE ARROW FLIES

If that's Him, then I am writing a gospel!

Suddenly he disappeared. He wouldn't answer the phone. Days later he sent me a message, "You've got to figure out a way to teach yourself.. If you keep quiet for three days, you'll understand a lot". Two more weeks passed. I was trying to watch the Annita Pania show on TV. Loons and retards were on display, offering to the public their blunders and making them laugh. Trash TV they call it...and Pania says. "And now, the moment you've been all waiting for. In the flesh, exclusively from the world beyond, I bring you...Christ!" Two walls split apart and I see the teacher. Tied on a cross. With a paper halo, fake gold flour and two rays from behind. He was practically naked, as was Jesus himself. An image of wild kitsch.

Pania says "Christ... teach us"

- God got tired of Jews and is now working on Greeks (audience laughs).

- Why do you say that? Are you a racist? asks Pania.

- Every nation carries its culture. And Jews consider themselves God's chosen people. And they are partly right, as god was revealed to them. But darkness saw light and didn't recognize it. I have come just like then but for the whole world.

- Really, why did you come back?

- I have come for the harvest, I have come in all my glory. I have come to bring you heaven. (audience laughs).

- But how are we to believe you? You wanna make a little miracle or something?

- Perhaps later. Miracles blackmail souls. I generally avoid them. (laughs) Our words must be the real miracle. I am the door that leads from the meaningful to the meaningless. This I what we are made for... to become metaphysical creatures.

- Why do we live?

- To enjoy our metamorphosis.

- Why, how can he give so simple answers to such ancient questions? Jesus Christy, you're a little nuts, aren't you? Are you in contact with reality?

- What is reality? Is not reality the phantasies and dreams of others that resist our will? If I am a lie, if there is no objective truth, if I live in a fairy tale then...my fairy tale is mighty and beautiful. I reveal my mythology to you and invite you... to fly where bizarre birds nest in the sun's stairs, to the sun's millions flashes.

- Jesus, you are also a little poet, aren't you?

- You are being sarcastic and disaster shall come upon you.

- Oh! You spoiled it now! I am making you a star and you talk like that!

- I really, truly tell you that...forget it...it's not time yet (laughs)

- No, say it!

- Should I?

- Yes! Yes!

- I am the lottery of your consciousness. (laughs) We must slaughter whatever adorns us and ascend the sky's stairway naked.

- And what do you do for a living, Christy? Or are you only theory?

- What's a teacher's action? His words.

- Christ's answers are really squashing us today.

- I came as a god to make you gods. If we can't be gods, let us at least become angels, or at least saints or at least good guys. But how does a god behave? A god by grace?

- Don't tell us yet. Because before we become gods we must see these messages from our sponsors. We have no time.

- I wasn't born a Christ...I became a Christ. Therefore, you can also... (commercials)

The show continued with paradoxologies. The teacher would speak and the others would laugh. The ratings went up. There were reactions. The Jewish community accused the teacher of being a dangerous and demented fascist. The church also reacted. "This is a new low for TV!" "Sacrilege!" and many other derisive comments. Another nut that the audience will chew and spit out. And yet the ratings went through the roof.

Email.: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

tel.: 0030  6978496945

Contact me

email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

mobile: 0030 6978496945

004883
Today
Yesterday
This Week
Last Week
This Month
Last Month
All days
4
4
28
4792
603
412
4883

Your IP: 54.205.189.156
Server Time: 2014-07-31 11:27:59
Thursday the 31st.